Η πρόταση έπεσε στο τραπέζι αρχές του 2010.
Η παρέα μικρή αλλά δεμένη.
Εγώ διπλός με την Λίνα με την μπέμπα μας (R1200GS)
Ο Γιάννης με την Μελίνα καβάλα σε TDM 900 και
ο Κώστας με το λευκό Honda CBF 1000.
Εκμεταλευτήκαμε το "Early booking" της SuperFast και κλείσαμε με 50% έκπτωση στα 240 ευρώ το ζευγάρι και η μηχανή, Ηγουμενίτσα Ancona με επιστροφή.

Ραντεβού λοιπόν στην Μελίκη Ημαθίας το πρωί της 26 Ιουν

Η Εγνατία, ένας υπέροχος ασφαλής και βαρετός δρόμος



... γρήγορα μας ανάγκασε να επιλέξουμε στο ύψος των Γρεβενών την έξοδο για την παλιά Ε.Ο.



... φτάνοντας στο Μέτσοβο αλλά προτιμώντας το Ανήλιο για το τελευταίο μας Ελληνικό γεύμα.

Ο χρόνος δεν μας πιέζει και συνεχίζουμε απελπισμένα την Εγνατία πάλι



Φτάνοντας στο λιμάνι



... διαπιστώνουμε οτι η λευκή Γιαπωνέζα



... έχει μια πρόκα ναααα!!! στο πίσω ελαστικό της.

Χρόνο δεν έχουμε, το βαπόρι πλησιάζει, κι έτσι βάζουμε μία αμπούλα αέρα μόνο για να το φορτώσουμε μέσα και αύριο βλέπουμε.

Την Κυριακή περίπου στις 1300 πιάνουμε λιμάνι στην Ancona
και διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρούμε βουλκανιζατέρ.
Έτσι βγαίνουμε στην autostrada κάνουμε μια στάση στο πρώτο autogrill και αναλαμβάνει την αποκατάσταση του ελαστικού ο Γιάννης με το κιτ επισκευής.
Η ώρα έχει περάσει, σκύβουμε τα κεφάλια για να γράψουμε χλμ, η κουραση έρχεται κάπου έξω από το Μιλάνο και βγαίνουμε από την strada



... καταλήγοντας στο Oleggio.



Μετά από 500 χλμ, δεν έχουμε όρεξη για πολλά, παρά μόνο για pizza και μια γρήγορη βόλτα στο χωριό.

Πρωινό και δρόμο.
Οι Άλπεις είναι κοντα



... επιλέγουμε το simplonpass



... στιγμιαία αναρωτιόμαστε αν πρέπει να διασχίσουμε το τούνελ.
Φυσικά όχι.



και βέβαια το βουνό μας αποζημιώνει
Περνάμε τα "σύνορα" με την Ελβετία




Πλησιάζουμε την Λωζάνη



... και ρίχνουμε μια ματιά λίγο καλύτερα



Συνεχίζουμε για λίγο με μια παρέα Ελβετών



... και καταλήγουμε στο Pontarlier λίγο έξω από Dijon, σε ένα "γραφικό" -στην αρχή νομίζαμε- πανδοχείο



... αλλά δεν πειράζει.
Μια νύχτα είναι, θα περάσει.

Φεύγοντας το επόμενο πρωί επιλέγουμε να κινηθούμε από επαρχιακούς δρόμους





... με κατεύθυνση την Bethune στα 630 χλμ βόρεια κοντά στην θάλασσα της Μάγχης



Η πόλη αποδείχτηκε μικρή και πανέμορφη φοιτητούπολη



Η θάλασσα που μας χώριζε από το νησί,ήτανε πια κοντά.......

Πολύ όμορφη η εκδρομή μας. Περιμένουμε την συνέχεια και τις φωτογραφίες.
Μπράβο σας!

Πολύ ωραία η διαδρομή που ακολουθήσατε, κ πολύ όμορφες εικόνες. Να'στε καλά βρέ παιδιά! Πάντα τέτοια, κ περιμένουμε την συνέχεια του ταξιδιού!


Jefe

__________________
Τα καλύτερα ταξίδια μας, δεν τα κάναμε ακόμα.... El fin del mundo!

www.southamericagsadventure.gr/

Συνεχίζουμε την επόμενη μέρα με σκοπό την περιοχή του Λονδίνου, όπου και θα καθήσουμε 2 μέρες.
Πλησιάζοντας το Calais



... θα προτιμήσουμε το πλοίο



Στον Μ20 προς το "city" η οδήγηση αριστερά δεν μας προβληματίζει καθόλου



... αλλά βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο τα πράγματα δυσκολεύουν, όμως η αγγλική εξοχή μας αποζημιώνει



φτάνοντας τελικά στο Wokingham



... όπου και θα διανυκτερεύσουμε για να γνωρίσουμε και το Λονδίνο.

Ξεκίνάμε για ξενάγηση, πέρνοντας το τρένο
ο Γίαννης με την Μελίνα



εγώ με την Λίνα και τον Κώστα



... και σε 35 με 40 λεπτά, φτάνουμε στο σταθμό Waterlloo



Μάλλον οι τουρίστες δυσκολεύονται,για αυτό οι Άγγλοι το υπενθυμίζουν συνέχεια



Χαζεύουμε τα αξιοθέατα



... και όσο πλησιάζουμε στο παλάτι



... η ατυνόμευση γίνεται πιο έντονη



Κόσμος έρχεται για το τσάι της βασίλισσας



Έτσι συνεχίζουμε απέναντι στο πάρκο των ανακτόρων, με την λιμνούλα του...,



.... και τους περαστικούς



... να ταίζουν τα σκιουράκια



Εξαντλητικό το περπάτημα ωρών, και λέμε να αναπαυτούμε λίγο στο πάρκο



... ιδέα που ζήλεψαν κι άλλοι...

Μετά 2 μέρες, βρίσκουμε ένα τοπικό συνεργείο μηχανών, για αλλαγή λαδιών του TDM και του Honda.
"Λάδια πάρτε από το δίπλα κατάστημα" μας λέει ο μάστορας "και αλλαξτε τα μέσα στη ράμπα"



... για να τον απσχολήσω εγώ με την σειρά μου, για μια βίδα που έσπασε από τις μπάρες του κινητήρα της γερμανίδας μου

Βγαίνουμε στον πολύβουο Μ6.
Η κίνηση, όσο πιο κοντά στο Λονδίνο τόσο πιο πυκνή



... όσο ανεβαίνουμε βόρεια, αραιώνει όμως



500 χλμ μετά φτάνουμε στο Carlisle



Μια πόλη στα σύνορα Αγγλίας Σκωτίας, ανθρώπινη και πανέμορφη





Βγήκαμε για φαγητό και ανακαλύψαμε ελληνικό εστιατόριο "Αlexander".
Έπρεπε να έχουμε κλείσει για τραπέζι, αλλά φωνάξαμε το αφεντικό (έλληνας), και όλα λύθηκαν.
Γύρος, σουβλάκια, φέτα, πολύ ψωμί και μαλαματίνα!!!