Σήμερα φίλοι μου, θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Ένα παραμύθι εάν θέλετε.


Μια φορά κι' έναν καιρό λοιπόν, σε μια όμορφη πόλη υπήρχε ένα μεγάλο καφενείο. Πολλοί το επισκέπτονταν και έκαναν παρέα. Μια ωραία των ημερών, κάποιος από τα μέλη της παρέας, ας τον ονομάσουμε Κακομοίρογλου, αποφάσισε να ανοίξει δικό του καφενείο, μαζεύοντας αρκετούς από τους φίλους του μαζί του.

Πράγματι λοιπόν, άνοιξε το καφενείο του και στην αρχή οι "δουλειές" πήγαιναν καλά. Κόσμος έμπαινε κι' έβγαινε, δημιουργήθηκαν πολλές και καλές νέες παρέες και ο Κακομοίρογλου........ έτριβε τα χέρια του.
Διαπίστωσε κάποια στιγμή ότι δεν προλάβαινε να εξυπηρετήσει όλους τους "πελάτες" και αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από ποιους άλλους, τους αρχικούς φίλους του με τους οποίους είχε ξεκινήσει. Πράγματι βρέθηκαν δέκα φίλοι οι οποίοι πήραν "επάνω" τους το μαγαζί και το "ανέβασαν" ακόμη περισσότερο. Εξυπηρετούσαν όλους τους "πελάτες", βοηθούσαν τους νέους επισκέπτες στα πρώτα τους βήματα και γενικά ανέλαβαν την όλη διαχείριση της "επιχείρησης". Ο Κακομοίρογλου, έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Οι "δουλειές" πήγαιναν καλά και είχε άξιους συνεργάτες.
Δυστυχώς όμως όπως συμβαίνει μερικές φορές, η επιτυχία πείραξε το μυαλό του καημένου του Κακομοίρογλου. Στην αρχή, ξέχασε την βοήθεια και την προσφορά των κολλητών του και άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά απέναντί τους. Έγινε αυταρχικός, δεσποτικός και απότομος. Η επιτυχία του πήρε τα μυαλά και άρχισε να τους ειρωνεύεται και να τους χλευάζει. "Για κοίτα ποιους έχω και διατάζω" έλεγε συχνά πυκνά. "Εσείς δεν κάνετε τίποτα! Όλα από εμένα τα περιμένετε." Κι' έτσι σιγά σιγά οι κολλητοί του απομακρύνθηκαν από αυτόν και άλλοι δεν ξαναπάτησαν ποτέ στο καφενείο, κι' άλλοι το επισκέπτονταν αλλά πολύ πιο σπάνια πλέον.
Αλλά και απέναντι στους "πελάτες" άλλαξε η συμπεριφορά του Κακομοίρογλου. Ενώ στην αρχή ήταν ευγενικός και μειλίχειος, όσο ανέβαινε η δουλειά, άρχισε να γίνεται εριστικός και κακότροπος. Όταν ήθελε να μιλήσει στο καφενείο, απαιτούσε απόλυτη ησυχία λες και θα ανεκοίνωνε διάγγελμα προς τον λαό ο ........Πρωθυπουργός της Χώρας. "Κάντε ησυχία! Τώρα μιλάω εγώ!" Δεν ήταν λίγες οι φορές που ντρόπιαζε τους πελάτες του με τον τρόπο του και την συμπεριφορά του.Οι πελάτες δυσφορούσαν και σε κατ' ιδίαν συζητήσεις μεταξύ τους, τον χλεύαζαν και τον λοιδωρούσαν. Τον αποκαλούσαν μάλιστα και "γερολαδά". Όμως δεν άφηναν το καφενείο, γιατί στην περιοχή αυτή, δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο. Ο "γερολαδάς" το γνώριζε αυτό και το εκμεταλλευόταν. Μάλιστα με τον τρόπο του ανάγκαζε τους πελάτες να αγοράζουν προϊόντα απ' αυτόν με αποτέλεσμα να τα πληρώνουν δυό και τρεις φορές παραπάνω από την αξία τους. Όταν μάλιστα κάποιοι πιο θαρραλέοι πελάτες τολμούσαν να του μιλήσουν για τη συμπεριφορά του, τους απαντούσε "Δικό μου είναι το μαγαζί και σε όποιον αρέσει!"
Δεν ήταν μόνον ο αυταρχικός τρόπος που τον διέκρινε. Ήταν και η έμφυτη ζήλια του απέναντι στις παρέες που δημιουργούνταν μέσα στο καφενείο του. Όποτε έβλεπε να δημιουργείται μια παρέα πάντοτε έβρισκε τρόπους για να την διασπάσει. Ή έδιωχνε από το μαγαζί τον πυρήνα της παρέας με ψέματα και συκοφαντίες, ή προφασιζόταν δήθεν ανύπαρκτα πράγματα και καταστάσεις , ή ακόμα ακόμα επικαλούνταν και προσωπικές "γυναικοδουλειές" του προκειμένου να παρουσιαστεί σαν θύμα στα μάτια του κόσμου......
Το κλίμα στο καφενείο ήταν βαρύ. Διέξοδος πουθενά. Ώσπου μια μέρα, μια παρέα από το καφενείο "σήκωσε κεφάλι". Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Αποφάσισε να ανοίξει δικιά της καφετέρια.
Και πράγματι.
Μέσα σε λίγες μέρες, κατόρθωσαν το ακατόρθωτο. Άνοιξαν μια νέα καφετέρια με όλες τις ανέσεις. Φαρδιές και άνετες πολυθρόνες, ωραία μουσική, άψογος καφές, μα το κυριώτερο με ένα κλίμα ελευθερίας χωρίς λογοκρισία, αλληλεγγύης και αληθινής φιλίας. Στη νέα καφετέρια κανείς πλέον δεν έκανε το αφεντικό. Όλοι ήταν ίσοι μεταξύ ίσων. Τερματίστηκε η διάσπαση και ο αυταρχισμός.

Μια νέα ημέρα ξημέρωσε σ' αυτήν την όμορφη πόλη. Και κάθε μέρα που περνούσε η παρέα μεγάλωνε και γινόταν ακόμα πιο δυνατή.


Και ζήσαν αυτοί καλά κι' εμείς..................καλύτερα.


Τώρα βέβαια θα μου πείτε, καλά οι νέοι και ωραίοι, ο Κακομοίρογλου ο γερολαδάς , τί απέγινε;
Απ' ότι μαθεύτηκε στην πόλη, άλλοι είπαν ότι μεταμφιέζεται σε πελάτη και καθημερινώς επισκέπτεται την καφετέρια απειλώντας τους πελάτες ότι........θα τους διώξει από το καφενείο του και κάποιοι άλλοι ότι τελικά ..............έσκασε από το κακό του.


Αυτή ήταν η ιστορία φίλοι μου. Ελπίζω να την ευχαριστηθήκατε.
Στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις, είναι τυχαία και συμπτωματική.
΄Η μήπως όχι;

__________________
Tὴν γὰρ χώραν οἱ αὐτοὶ αἰεὶ οἰκοῦντες διαδοχῇ τῶν ἐπιγιγνομένων μέχρι τοῦδε ἐλευθέραν δι' ἀρετὴν παρέδοσαν.

Τί να πούμε εμείς οι 'πελάτες'???

Τα είπες όλα χωρίς λάθος!!!

Από εμένα +100.000.000...

Υ.Γ. παρακαλώ πολύ να μεταφερθεί το θέμα στις ''Μεγάλες Αλήθειες",
για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι!!!

__________________
«Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια.
Εδώ δεν είναι να ‘μαι εγώ πάνω από σένα, ή εσύ πάνω από μένα.
Εδώ είναι να ‘ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του.»
Γιάννης Ρίτσος

Πολύ καλό και εύστοχο ποστ μου αρέσει ο τρόπος που αφηγείσαι .

__________________

Εκτός από καλή αφήγηση το post αυτό φίλοι μου είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Χώρια που τελικά ο κακομοίρογλου έχει μπαστακωθεί στην καφετερια 24 ώρες το 24ωρο και παρακολουθεί ποιος γράφει τι.....και μετά άντε να πουλήσει κάνα μπλουζάκι και κάνα αυτοκόλλητο (άκου 1 ευρώ το αυτοκόλλητο, εδώ κολλάει το "γερολαδάς")

Όσο θυμάμαι το απίστευτο "η είσοδος στο forum δεν είναι κεκτημένο δικαίωμα κανενός" με πιάνουν τα διόλια μου.

Κακομοίρογλουουουουου.....θα έρθω να σου φέρω πίσω τα μπλουζάκια σου και να μου δώσεις τα λεφτά μου, ΓΕΡΟΛΑΔΑ.

Σαν να μου φαίνεται πως τον πήρε το μάτι μου... να ψάχνει στο Forum...

__________________

Φίλε είσαι απίστευτος!!!!!

Δεν ντρεπεστε ρε, ρε τσιπα δεν εχετε, ρε αν δεν ηταν ο γερολαδας δεν θα υπηρχε η καινουργια καφετερια, και δεν θα υπηρχαν καινουργιες φιλιες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Απόσπασμα:

Αρχική Δημοσίευση από Arkas Σήμερα φίλοι μου, θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Ένα παραμύθι εάν θέλετε. Μια φορά κι' έναν καιρό λοιπόν, σε μια όμορφη πόλη υπήρχε ένα μεγάλο καφενείο. Πολλοί το επισκέπτονταν και έκαναν παρέα. Μια ωραία των ημερών, κάποιος από τα μέλη της παρέας, ας τον ονομάσουμε Κακομοίρογλου, αποφάσισε να ανοίξει δικό του καφενείο, μαζεύοντας αρκετούς από τους φίλους του μαζί του. Πράγματι λοιπόν, άνοιξε το καφενείο του και στην αρχή οι "δουλειές" πήγαιναν καλά. Κόσμος έμπαινε κι' έβγαινε, δημιουργήθηκαν πολλές και καλές νέες παρέες και ο Κακομοίρογλου........ έτριβε τα χέρια του. Διαπίστωσε κάποια στιγμή ότι δεν προλάβαινε να εξυπηρετήσει όλους τους "πελάτες" και αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από ποιους άλλους, τους αρχικούς φίλους του με τους οποίους είχε ξεκινήσει. Πράγματι βρέθηκαν δέκα φίλοι οι οποίοι πήραν "επάνω" τους το μαγαζί και το "ανέβασαν" ακόμη περισσότερο. Εξυπηρετούσαν όλους τους "πελάτες", βοηθούσαν τους νέους επισκέπτες στα πρώτα τους βήματα και γενικά ανέλαβαν την όλη διαχείριση της "επιχείρησης". Ο Κακομοίρογλου, έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Οι "δουλειές" πήγαιναν καλά και είχε άξιους συνεργάτες. Δυστυχώς όμως όπως συμβαίνει μερικές φορές, η επιτυχία πείραξε το μυαλό του καημένου του Κακομοίρογλου. Στην αρχή, ξέχασε την βοήθεια και την προσφορά των κολλητών του και άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά απέναντί τους. Έγινε αυταρχικός, δεσποτικός και απότομος. Η επιτυχία του πήρε τα μυαλά και άρχισε να τους ειρωνεύεται και να τους χλευάζει. "Για κοίτα ποιους έχω και διατάζω" έλεγε συχνά πυκνά. "Εσείς δεν κάνετε τίποτα! Όλα από εμένα τα περιμένετε." Κι' έτσι σιγά σιγά οι κολλητοί του απομακρύνθηκαν από αυτόν και άλλοι δεν ξαναπάτησαν ποτέ στο καφενείο, κι' άλλοι το επισκέπτονταν αλλά πολύ πιο σπάνια πλέον. Αλλά και απέναντι στους "πελάτες" άλλαξε η συμπεριφορά του Κακομοίρογλου. Ενώ στην αρχή ήταν ευγενικός και μειλίχειος, όσο ανέβαινε η δουλειά, άρχισε να γίνεται εριστικός και κακότροπος. Όταν ήθελε να μιλήσει στο καφενείο, απαιτούσε απόλυτη ησυχία λες και θα ανεκοίνωνε διάγγελμα προς τον λαό ο ........Πρωθυπουργός της Χώρας. "Κάντε ησυχία! Τώρα μιλάω εγώ!" Δεν ήταν λίγες οι φορές που ντρόπιαζε τους πελάτες του με τον τρόπο του και την συμπεριφορά του.Οι πελάτες δυσφορούσαν και σε κατ' ιδίαν συζητήσεις μεταξύ τους, τον χλεύαζαν και τον λοιδωρούσαν. Τον αποκαλούσαν μάλιστα και "γερολαδά". Όμως δεν άφηναν το καφενείο, γιατί στην περιοχή αυτή, δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο. Ο "γερολαδάς" το γνώριζε αυτό και το εκμεταλλευόταν. Μάλιστα με τον τρόπο του ανάγκαζε τους πελάτες να αγοράζουν προϊόντα απ' αυτόν με αποτέλεσμα να τα πληρώνουν δυό και τρεις φορές παραπάνω από την αξία τους. Όταν μάλιστα κάποιοι πιο θαρραλέοι πελάτες τολμούσαν να του μιλήσουν για τη συμπεριφορά του, τους απαντούσε "Δικό μου είναι το μαγαζί και σε όποιον αρέσει!" Δεν ήταν μόνον ο αυταρχικός τρόπος που τον διέκρινε. Ήταν και η έμφυτη ζήλια του απέναντι στις παρέες που δημιουργούνταν μέσα στο καφενείο του. Όποτε έβλεπε να δημιουργείται μια παρέα πάντοτε έβρισκε τρόπους για να την διασπάσει. Ή έδιωχνε από το μαγαζί τον πυρήνα της παρέας με ψέματα και συκοφαντίες, ή προφασιζόταν δήθεν ανύπαρκτα πράγματα και καταστάσεις , ή ακόμα ακόμα επικαλούνταν και προσωπικές "γυναικοδουλειές" του προκειμένου να παρουσιαστεί σαν θύμα στα μάτια του κόσμου...... Το κλίμα στο καφενείο ήταν βαρύ. Διέξοδος πουθενά. Ώσπου μια μέρα, μια παρέα από το καφενείο "σήκωσε κεφάλι". Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Αποφάσισε να ανοίξει δικιά της καφετέρια. Και πράγματι. Μέσα σε λίγες μέρες, κατόρθωσαν το ακατόρθωτο. Άνοιξαν μια νέα καφετέρια με όλες τις ανέσεις. Φαρδιές και άνετες πολυθρόνες, ωραία μουσική, άψογος καφές, μα το κυριώτερο με ένα κλίμα ελευθερίας χωρίς λογοκρισία, αλληλεγγύης και αληθινής φιλίας. Στη νέα καφετέρια κανείς πλέον δεν έκανε το αφεντικό. Όλοι ήταν ίσοι μεταξύ ίσων. Τερματίστηκε η διάσπαση και ο αυταρχισμός. Μια νέα ημέρα ξημέρωσε σ' αυτήν την όμορφη πόλη. Και κάθε μέρα που περνούσε η παρέα μεγάλωνε και γινόταν ακόμα πιο δυνατή. Και ζήσαν αυτοί καλά κι' εμείς..................καλύτερα. Τώρα βέβαια θα μου πείτε, καλά οι νέοι και ωραίοι, ο Κακομοίρογλου ο γερολαδάς , τί απέγινε; Απ' ότι μαθεύτηκε στην πόλη, άλλοι είπαν ότι μεταμφιέζεται σε πελάτη και καθημερινώς επισκέπτεται την καφετέρια απειλώντας τους πελάτες ότι........θα τους διώξει από το καφενείο του και κάποιοι άλλοι ότι τελικά ..............έσκασε από το κακό του. Αυτή ήταν η ιστορία φίλοι μου. Ελπίζω να την ευχαριστηθήκατε. Στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις, είναι τυχαία και συμπτωματική. ΄Η μήπως όχι;

Δημήτρη .....ΕΓΡΑΨΕΣ !!!!!!!!!!!!!!!


.

πάντα μου άρεσαν τα παραμυθάκια .... μερικά βγαίνουν κι αληθινά ! πραγματικά ήθελα να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν γερολαδάδες... οι επιλογές και οι πράξεις των ιδίων όμως δυστυχώς έρχονται να μας βάλουν στην πικρή πραγματικότητα... και φυσικά πικρή δεν είναι για τους πελάτες αλλά για τους κακομοίρηδες τους γερολαδάδες... γιατί είναι πραγματικοί κακομοίρηδες.

...και μην ξεχνάτε την απαγόρευση και απειλή με μπανάρισμα(πάντα στα κρυφά για να μην φαίνετε πως είσαι μπαναρισμένος, αλλά πως αδιαφορείς εσύ και δεν μπαίνεις στο καφενείο), αν τόλμαγες να αγοράσεις καφέ σε πακέτο από κάποιο άλλο καφενείο ή καφετέρεια!!!

__________________
«Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια.
Εδώ δεν είναι να ‘μαι εγώ πάνω από σένα, ή εσύ πάνω από μένα.
Εδώ είναι να ‘ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του.»
Γιάννης Ρίτσος