[Michael Chatzilias]

Τεταρτη 5 Απριλίου 1995, στις 23.23 το βράδυ

Kobehavn 156km.
Ταχύτητα 80-90Km.
Χωρίς άλλα ΙΧ στον δρόμο.
Το χιόνι επιθετικό και κάθετο επάνω μου και τα άκρα μου άρχιζαν πάλι.

Η πρώτη γέφυρα, στο νησί Lolland - μικρότερη. Περίμενα να δω τα συντονισμένα "beacons" της γέφυρας για πολύ ώρα, αυτά αργούσαν, ξεπρόβαλλαν όμως ξαφνικά μέσα στην ομίχλη. Το κράνος θόλωνε, το άνοιγα λίγο, κι από κει όμως περνούσε το χιόνι, - τώρα ήταν κρύσταλλοι, κομμάτια ολόκληρα...ήμουν πολύ ξαφνιασμένος από την τρομερά απρόσμενη και κακή εξέλιξη του καιρού καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού. Σε λίγο, τα γάντια μου και οι μπότες μου θα ήταν κι αυτά άχρηστα - στις μπότες είχε περάσει νερό, και παγωνιά, κι εγώ χτυπούσα τα πόδια μου στον δρόμο να "καούν¨και να ζεσταθούν.

Ουδένα φορτηγό στον δρόμο.
Εκεί στην γέφυρα θυμώμουν πόσο όμορφα ήταν το προηγούμενο καλοκαίρι. Φαινόταν το πράσινο του μεγάλου νησιού Sealand, με το νησιωτικό χρώμα του νησιού Lolland. Οι παπαρούνες είχαν μεγαλώσει και κάτω από την γέφυρα περνούσαν Σουηδικά ιστιοπλοικά με παρέες να κάνουν πάρτυ με μπύρες και μουσική. Σε ένα από αυτά ήμουν κι εγώ, και θαύμαζα το τοπίο και την γέφυρα...

Επάνω στην γέφυρα η μηχανή ξέφυγε 4 φορές, μην μπορώντας να την κρατήσω και με τα δυο μου χέρια. Το αριστερό σε γροθιά, στο στέρνο, το δεξί δεν υπήρχε, κουκουβισμένος προς το τιμόνι, σταθερά με 60-70 θυμήθηκα στιγμές Nurnberg, Wurzburg, Kassel και το πεσιμο στο χωράφι λίγες μέρες πριν...άραγε πόσες μέρες πριν - 1, 2, δεν θυμόμουν...σε λίγο θα έφτανα, δεν είχε σημασία...

Βλέπω την δεύτερη γέφυρα, τα Beacons της, και το ατσαλένιο της σώμα ξεπροβάλλει στην χιονοθύελα. Θα την περνούσα και αυτή μόνος, χωρίς άλλο ΙΧ ή νταλίκα. Μα πού είναι όλοι...; Το μυαλό έπαιζε άδικα παιχνίδια, με ιστορίες από διηγήματα φίλων στην Ελλάδα και την Δανία...

Πήρα μια εικόνα τί θα συναντούσα στην γέφυρα λίγο πρωτού ανέβω...
Μπαίνω στην καμπύλη, ανεβαίνω με την σωματική διαμόρωση όπως ανέφερα πολλές φορές στο ταξίδι, αριστερό στο στέρνο, δεξί πλέον ένα με το grip, στέρνο κουκουβισμένο...εάν συνέχιζα έτσι, είναι πιθανό ότι θα πετούσα μέχρι την Νορβηγία, μέσα στο χιόνι και τον σάκο πίσω μου...κάτι σαν τον Άη Βασίλη μέσα στο χιόνι, με μαυρο σάκο και μοτοσυκλέτα....

Μια κωμικοτραγική κατάσταση στην κορυφή της γέφυρας, στην μέση της απόστασης και στο υψηλότερο σημείο: Η θύελλα πάλευε το χιόνι, και το χιόνι έπεφτε πιο επιθετικά, και στην μέση εγώ στο υψηλότερο σημείο. Τώρα βάζω και τα δυο χέρια στο τιμόνι, και η μηχανή γέρνει πλάγια αριστερά σαν να έχω street και να κάνω το Χαλκίδα - Βορεια Εύβοια σε 10 λεπτά μέσα στις στροφές. Ο αγέρας φωνάζει τρομερά και φοβερά, το χιόνι καλύπτει τα πάντα, και την ορατότητα, και μπροστά έβλεπα μόνο ατσάλι και Beacons - πουθενά terrain σαν να υπήρχε το άπειρο μαύρο...

Εάν έχετε δει την ταινία Armagedon, προς το τέλος της εκεί που σκάνε βόμβες, πέφτουν μετεωρίτες, ο κομήτης έσπαγε από μέσα προς τα έξω με φωτιά και λάβα να πετούν παντού, και το διαστημόπλοιο προσπαθούσε να φύγει μέσε σε τέτοιο πανικό και δυσμενέστατες συνθήκες, ένας από τους πρωταγωνιστές τραγουδούσε ροκάδικα του 60 και 70 μέσα σε αυτή την ζάλη...μια τέτοια κατάσταση κι εγώ ασυναίσθητα άρχισα το τραγούδι "Κάποιος κοιτάει την ώρα......" φωνάζοντας δυνατά μόνος μου στην κορυφή της γέφυρας...."Κάποιος στον δρόμο τρέχει...."ο σάκος αντιστέκεται τον άνεμο μέχρι εδώ, φεύγει από το πίσω κάθισμα, εγώ το παίρνω χαμπάρι και συνεχίζω...."Κάπου σε κάποια χώρα..." πάει ο σάκος, και συνεχίζω κατηφορίζοντας από την γέφυρα φτάνοντας στον δρόμο..."κάπου μπορεί να βρέχει...."

Καβαλάρης και μηχανή, τώρα χωρίς σάκο, με ηθικό ακμαίο, με άκρα καταστρεμένα όμως, προχωρούν προς την έξοδο της γέφυρας και την είσοδο του δρόμου....

Kobehavn 100
Kobehavn 90
Kobehavn 85

Η μηχανή τρεμοπαίζει...τώρα ξέρω, είμαι αρκετά έμπειρος να καταλάβω ότι δεν είναι η βενζίνη. Έχω βενζίνη. Τρεμοπαίζει κι ετοιμάζεται να σβησει....

Η μηχανή σβήνει, νεκρώνει, 85km πριν την Κοπεγχάγη, μέσα σε πρωτοφανή για μένα θύελλα, μέσα στον επιθετικό χιονοπόλεμο, όλα μαύρα τριγύρω, χωρίς φώτα, με τα άκρα μου να πονούνε σαν να είναι κομμένα...

Και σταματά. Παρόλες τις προσπάθειες, δεν ξαναρχίζει.
Εκεί δεξιά στον δρόμο, χωρίς φώτα και μίζα, και με θερμοκρασία που την εκτίμησα στους -8, το μυαλό έπαιζε και πάλι τα παιχνίδια του μεταξύ λογικής και κούρασης....

"We stay...we Go....We stay....We go..."
Έλεγε ο πρωταγωνιστής καθισμένος στο διαστημόπλοιο στο Armagedon, όταν αυτό δεν έπαιρνε μπρος, και έπρεπε να φύγουν για να σωθούν από τις συνθήκες...Κωμικοτραγικό....

Συνεχιζεται...