Από τα παιδικά μου χρόνια, βαδίζω αισίως στα 42, θυμάμαι έναν Γαλαξία κοντά στο Χιλτον.
εγώ στα 50 μου θυμάμαι το πρώτο super market στην Αθήνα / Ελλάδα, Σκλαβενίτης στο Περιστέρι. Τα περισσότερα ψώνια τα κάναμε στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς.
μονάχα που τώρα μπορεί να λέει ΕΒΓΑ, αλλά είναι Vivartia, καταραμένο marketing Ακόμη και σήμερα οι γονείς μου τα καθημερινά σε μεγάλο ποσοστό τα αγοράζουν από το παληκάρι που κληρονόμησε το μπακάλικο. Σίγουρα είναι ακριβότερα, με το πλεονέκτημα όμως ότι είναι ανοιχτός μέχρι τα μεσάνυχτα, και Κυριακές
off licence . Ακόμη κι αν δεν έχω ψιλά θα μου δώσει τα τσιγάρα ή ότι χρειάζομαι και ξέρει ότι θα του τα πάω την επόμενη.
...ωραίες εποχές λοιπόν, ζούμε ακόμα
Στην καινούρια μου γειτονιά, ο μπακάλης σε μερικά πράγματα είναι φθηνότερος από το σουπερμαρκετ. Και με αυτόν ισχύει ότι με τον πρώτο.
Μπορεί σε τελική σούμα να κοστίζει κάτι παραπάνω, αλλά ενισχύω το γείτονα μου, βρίσκω ότι θέλω σε ώρα και μέρα που το μεγάλο μαγαζί είναι κλειστό.
Και δεν περιμένω και τμε τις ώρες στο ταμείο για λίγα ευρώ διαφορά.
Καλό είναι να ενισχύουμε τα μαγαζιά της γειτονιάς σε πρώτο λόγο και τα ελληνικά προϊόντα σε δεύτερο
όλα τα ανωτέρω σωστά, είναι όμως και θέμα ποικιλίας, δεδομένου? βέβαια του ωραίου των παραδοσισκών καταστημάτων. Οσο για τις τιμές; Αυτές σε πολλά είδη είναι μαρκέ, όπου να τα πάρεις το ίδιο κοστίζουν
και εδώ μπαίνει ο ρόλος των ολιγοπωλιακών πολιτικών των πολυεθνικών, άρα της ανεπάρκειας της επιτροπής ανταγωνισμού