[Markas]

Προχωράμε από ωραιότατους χωματόδρομους που περνάνε μέσα από δάσος ή ελαιώνες. Το τοπίο είναι μαγευτικό και κάποιου βοσκού δε του έφτανε να φτιάξει απλά μία καλύβα για να μένει…


… αλλά έφτιαξε και μπαλκόνι να κάθεται να απολαμβάνει και αυτός τη θέα!


Διάβαση ρυακιού διαδοχικά:

Αρχηγός

Διπλός (αν και μονός στη φωτογραφία, χεχε)

Φωτογράφος

ΜοτοΜοτο και Υιός

Ξαφνικά βρίσκουμε μια αλυσίδα στη μέση του χωματόδρομου. Κανένα πρόβλημα για τα δύο ελαφρά μηχανάκια που περνάνε από το πλάι. Για εμένα όμως που είχα δεμένα και σαμάρια πίσω είναι πιο δύσκολα. Στρώνουμε μερικές πέτρες και με λίγη βοήθεια προσπαθώ να περάσω. Δυστυχώς εκείνη τη στιγμή έρχεται ένας χωρικός με το φορτηγό του και μας παρακαλάει να πάμε γύρω γύρω γιατί αυτός είναι ιδιωτικός χώρος και κακώς ο δήμος είχε ανοίξει δρόμο από εκεί μέσα.


Χωρίς να χρονοτριβούμε, γυρίζουμε, ξαναπερνάμε από το ποτάμι και στρίβουμε από το δρόμο που μας υποδεικνύει ο αγρότης. Εδώ έχουμε ξανά διάβαση του ρυακιού.




Η διαδρομή γίνεται ανηφορική με στόχο το χωριό Μάλες. Χανόμαστε λίγο με τη νέα διαδρομή αλλά επιτέλους βρίσκουμε ένα πανέμορφο γεφύρι πνιγμένο στο πράσινο που ήθελε ο Αρχηγός!


Ανεβαίνω πρώτος, προχωράω και …


Φτάνω σε αδιέξοδο! 
Διπλός (εγώ ντε): Ρε Νεκτάριε, από πού να πάω;
Αρχηγός: Τι από πού ρε παραλυμένε, άντε προχώρα έχουμε κάνει ουρά εδώ πίσω να πούμε!
Διπλός: Ρε σοβαρά τώρα, από πού να πάω, αριστερά (είχε γκρεμό και πάρα πολλούς βάτους), δεξιά (είχε γκρεμό 4 μέτρα και το ρυάκι από κάτω) ή ευθεία; (είχε το βουνό κάθετα με αγκαθωτούς βάτους!)
Αρχηγός θυμωμένος: Ρε ευθεία πήγαινε αν δε μπορείς κατέβα να το πάρω εγώ το μηχανάκι!
Πράγματι, δήλωσα παραίτηση, ήρθε και έμεινε κάγκελο!


Ο γαϊδουρόδρομος που είχε υπόψη του είχε σκεπαστεί από αγριόχορτα και αγκαθωτούς βάτους ενώ από αριστερά ο γκρεμός παραμόνευε για το τυχόν στραβοπάτημά σου. Αν προσέξετε καλά, φαίνεται ίσα ίσα ένα μονοπατάκι αλλά σίγουρα θα έπρεπε κάποιος να με κρατάει για ασφάλεια και να περάσω σπρώχνοντας, αν το επιχειρούσα. Ο δρόμος επανερχόταν στη φυσιολογική του μορφή 20 μέτρα μετά από εκεί που βλέπαμε αλλά η Γουρούνα του ΜοτοΜοτο δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει αλώβητη. Το λιγότερο θα έπαιρνε σβάρνα όλα τα αγκάθια από δεξιά και θα ήθελε την επόμενη μέρα βάψιμο. Οπότε, αν και όλοι είχαν έρθει πια πάνω στη γέφυρα αποφασίσαμε να κάνουμε όπισθεν.




Επιστρέφουμε για ένα χιλιόμετρο μέχρι να βρούμε άλλο χωματόδρομο που μας οδηγεί πιο ψηλά. Βέβαια, είχαμε και περιπέτειες… .Ο Αρχηγός εκεί που ψαχνόταν να βρει άκρη πέφτει σε μια πανομοιότυπη αλυσίδα με αυτή που είχαμε βρει νωρίτερα στη μέση του δρόμου! Έφαγε μια μικρή τούμπα, έριξε μερικά καντήλια στον κερατά που τις έβαλε και συνεχίσαμε για τις Μαλές. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να τον αποθανατίσουμε την ώρα τις τούμπας, απλά πιστέψτε με…