[Markas]

Οικισμός Αγίου Ιωάννη.


Φτάνουμε επιτέλους θάλασσα και σταματάω τη μηχανή σε μια ράμπα ανέλκυσης σκαφών. Από 700 περίπου μέτρα υψόμετρο σε μηδέν σε μισή ώρα (χαλαρής) φουρκετάδας.




Στη γωνία πάνω δεξιά διακρίνεται ο δρόμος που κατεβήκαμε.


Σταματάμε για ξεκούραση και καφεδάκι σε μια μικρή σπηλιά στη παραλία και σύντομα ξεκινάμε να εξερευνήσουμε τον οικισμό. Όταν κατεβαίναμε νωρίτερα από το βουνό ανακαλύψαμε δυστυχώς πως το πιο χαρακτηριστικό σημείο του οικισμού, η χερσόνησος, είναι ιδιωτική περιοχή με πέτρινα μπάγκαλοους και πύλη κλειστή (είσοδος από τον κεντρικό, λίγο πριν τον οικισμό). Με μεγάλη μας χαρά όμως ανακαλύψαμε πως έχουν αφήσει παραλιακά ένα ανηφορικό μονοπάτι για πεζούς μιας και ιδιωτικές παραλίες δεν υπάρχουν στην Ελλάδα μας. Όμως ο ποδαρόδρομος κάτω από τον ήλιο δε μας άρεσε ως ιδέα. Έτσι, έστω και ελαφρά δύσκολα, σκαρφαλώνουμε με τη μηχανή και μπαίνουμε στη χερσόνησο!


Το ξενοδοχείο είχε μερικά συνεργεία συντήρησης και κτισίματος που δε μας ενόχλησαν καθόλου ενώ κατά τα άλλα ήτανε ακόμα κλειστό. Η θέα προς τον οικισμό όμορφη, με τις σπηλιές στο βάθος να μου τραβάνε την προσοχή για περαιτέρω εξερεύνηση στο μέλλον.








Η σπηλιά στο βάθος φιλοξενεί ένα εκκλησάκι, τον Άγιο Αντώνιο. Υπάρχει μονοπάτι που συνδέει τον Άγιο Ιωάννη, Άγιο Αντώνιο και Μονή Κουδουμά παραλιακά (δρόμος δεν υπάρχει)




Λίγο πριν την είσοδο στον οικισμό και στο ύψος της πινακίδας του μονοπατιού υπάρχει μία παλιά καγκελόπορτα. Την ανοίγουμε και ψάχνουμε το δρόμο προς τις σπηλιές ανατολικά.


Νέα καγκελόπορτα λίγο αργότερα και πλέον μπροστά μας εμφανίζεται ο «Νονός» του οικισμού…


Η εγκαταλελειμμένη (αλλά συντηρημένη) μονή του Αγίου Ιωάννη.










Άπειρα σκαλίσματα βανδάλων επισκεπτών στις αγιογραφίες, όπου μπορούσε να φτάσει ανθρώπινο χέρι. Εδώ ένα από τα παλιά.




Εντυπωσιακό πως επιβίωναν άνθρωποι εδώ σε ένα μέρος αποκλεισμένο από παντού. Ο οικισμός και ο δρόμος είναι πρόσφατοι, η μονή όμως πολύ παλιά!


Επιστροφή στα βουνά με στόχο να φτάσουμε στη κορυφή του Κόφινα






Φτάνουμε στα Πάνω Καπετανιανά και στρίβουμε στην πινακίδα προς Μονή Κουδουμά. Μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω βλέπω δρόμο να στρίβει δεξιά προς μια στάνη (φαίνεται ο δρόμος δεξιά, που να το ξέραμε τότε που τραβούσαμε τη φωτογραφία ε; ). Εμείς συνεχίζουμε ευθεία. ΛΑΘΟΣ, όπως αποδεικνύεται! Αν πηγαίναμε δεξιά, θα φτάναμε πολύ σύντομα στην κορυφή ενώ τώρα έπειτα από μερικά χιλιόμετρα ο δρόμος παίρνει κατεύθυνση βόρεια .