[Markas]

Αν και το τοπίο είναι ξερό βρίσκουμε κάθε λίγα χιλιόμετρα πηγές δίπλα στο δρόμο με καθαρό νερό, οι οποίες σχηματίζουν μικρά ρυάκια που εξαφανίζονται έπειτα από μερικά μέτρα στο έδαφος.






Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως κάτι δεν πάει καλά. Δοκιμάζουμε μερικούς παράδρομους αλλά καταλήγουνε σε αδιέξοδο. Συνεχίζουμε και φτάνουμε σε ένα ξωκλήσι που μας μπερδεύει ακόμα παραπάνω . Ελπίζαμε να είναι αυτό που φαίνεται δίπλα στο σωστό δρόμο στο χάρτη εκτός και αν είναι το άλλο που παραείναι βόρεια, πράγμα αδύνατο (τελικά το αδύνατο είχε συμβεί, είχαμε χαθεί).


Βλέπουμε ένα δρόμο να πηγαίνει νότια και ανηφορικά, οπότε ελπίζουμε να βρήκαμε επιτέλους μια λύση χωρίς να χρειαστεί να γυρίσουμε πάλι πίσω ντροπιασμένοι.


Η θέα τουλάχιστον αποζημιώνει την ταλαιπωρία μας. Στο βάθος φαίνεται ο δρόμος από όπου ήρθαμε.




Εγκαταλελειμμένος οικισμός Αγίου Νικολάου με τον ομόνημο ναό του Αγίου Νικολάου. Η Μονή του Κουδουμά είχε πολλά χτήματα και μοναχούς να τα καλλιεργούν στο χωριό μέχρι την εγκατάλειψή του κατά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Δρόμο προς τα εκεί δε βρίσκαμε από το σημείο που ήμασταν, αν και με κέντριζε η περιέργεια.


Ο δρόμος όσο πάει και χειροτερεύει αλλά τουλάχιστο πάμε προς τη σωστή κατεύθυνση.


Επιτέλους βλέπουμε την κορυφή του Κόφινα.


Προς μεγάλο μας εκνευρισμό βρίσκουμε πινακίδα προς Καπετανιανά από το συντομότερο δρόμο που εμείς είχαμε χάσει (είπαμε , οι πινακίδες φτιάχτηκαν για διαδρομή από ανατολή προς δύση , ποιος θα πάει πια ανάποδα. Ευθεία είναι ο δρόμος που ήρθαμε.


Ανεβαίνουμε την ανηφόρα και φτάνουμε γύρω στα 100 μέτρα χαμηλότερα από την κορυφή. Στάση κάναμε στο αριστερό από τα δύο δένδρα που φαίνονται στη ρίζα του βουνού.


Η Κική βρίσκει μια σκιά και ξαπλώνει αποκαμωμένη. Εγώ , αν και έχει πάει πλέον 2 το μεσημέρι και ο ήλιος καίει, ξεκινάω την ανάβαση για την κορυφή. Το μονοπάτι είναι άριστα σημαδεμένο με κάγκελα και σκάλες να σε βοηθάνε αλλά πολύ κακοτράχαλο, με την ανάβαση να είναι σχεδόν κάθετη σε πολλά σημεία! Ακόμη, ο σαθρός βράχος και οι 2 κατσίκες πάνω από το κεφάλι μου φροντίζανε ώστε οι πέτρες που πέφτανε κατά διαστήματα γύρω να μου προσφέρουνε ένα μπόνους στο κεφάλαιο περιπέτεια!






Και ορίστε το τελευταίο κομμάτι του μονοπατιού! Με το γκρεμό να χάσκει δεξιά. (αυτό το σημείο δυσκολεύτηκα μετά να το βρω στην επιστροφή)


Επιτέλους, ζαλισμένος από τη ζέστη και κατακουρασμένος φτάνω στην κορυφή. Αν ποτέ επιχειρήσει κανείς το ίδιο , νερό ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!! Χρόνος για ανάβαση περίπου 15 λεπτά.


Ο χριστιανικός ναός στη θέση ενός αρχαίου, όπως γίνεται σε όλες τις ξεχωριστές κορυφές βουνών. Περισσότερες πληροφορίες στη φωτογραφία με την πινακίδα ή στο ίντερνετ.






Η αντίθεση στο τοπίο φοβερή! Από τη μία σχεδόν έρημος και από την άλλη πευκοδάσος και απότομος γκρεμός. Ο δρόμος που φαίνεται κατεβαίνει μέχρι τη θάλασσα και φτάνει…


…ύστερα από πολλή φουρκέτα στη Μονή Κουδουμά (παραλιακά, τέρμα δεξιά στη φωτογραφία).


Η χερσόνησος του Άγιου Ιωάννη στο βάθος.


Αρχίζω την κατάβαση και ανακαλύπτω έντρομος πως δε βρίσκω το σημείο από το οποίο ανέβηκα! (απίστευτο ε. Γύρω γύρω έχει γκρεμό και παρόλο που βλέπω στο βάθος τα βέλη που δείχνουν το μονοπάτι προς τα πάνω δε βλέπω κανένα στο τέρμα πάνω επίπεδο. Ψάχνω για 5 λεπτά μέχρι να βρω αυτό το μικρό σωρό από πέτρες και το μικρό βελάκι που όμως φαίνεται μόνο από την πλευρά του γκρεμού! Ε ναι λοιπόν , ανάμεσα στο σωρό με τις πέτρες και το γκρεμό βρίσκεται το μονοπάτι!