[Capitain]

Θα ήθελα να σας δώσω κι εγώ έναν τραγουδιστή μιας και πιστεύω θα σας αρέσει επειδή είσαστε φευγάτοι αρκετοί από σας και σίγουρα κάποιοι θα δείτε κάτι ξεχωριστό σ'αυτόν τον καλλιτέχνη.. Βέβαια διαλέγω ακούσματα με τα δικά μου κριτήρια και φίλτρα, έχω πλεον συνηθίσει να μου λένε 'καλά εσύ ακούς ολο περίεργα, οπότε έχω σταματήσει να μιλάω για μουσική μιας και είναι σπάνιο να βρω ταίρι στο στυλ μου.. Ισως αισθάνονται έτσι βεβαια πολλοί, (ιδιαίτεροι στα ακούσματα τους)..
Τεσπά, μιλάω για το Γιάννη Χαρούλη, ένα παιδί που τον πήραν από τα βοσκοτόπια (ήταν βοσκός) και τα πανηγύρια που τραγουδούσε στην Κρήτη για να τραγουδήσει σε ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στον Ξυλούρη - λόγω της ομοιότητας της φωνής του.
Ανέβηκε για ένα Σαββατοκύριακο με ένα σακκίδιο, και δεν ξαναγύρισε ποτέ (μόνιμα) στην Κρήτη..
Τονε συμπάθησα γιατί μου έβγαλε μια καθαρότητα στα μάτια του, και μια καλλιεργεια στην ψυχή του. Μιλούσε σε ένα αφιέρωμα που τον είδα, σαν να τα είχε όλα λυμένα, σαν να μην τονε νοιάζει τίποτα. Του ελεγε ο δημοσιογράφος, για ποιους γράφεις μουσική, σε ποιους απευθύνεσαι? Και λεει ο Χαρούλης: Μουσική γράφω για μένα, για να ελαφρύνω την ψυχή μου που σκάει να τα πει...Το ότι αρέσει σε κάποιους είναι καλό, για τους άλλους δε με ενδιαφέρει...