Φευγοντας απο την πολη ο καιρος δεν εδειχνε ασχημος: κατα καιρους μεσα απο τα συννεφα προβαλλε ο ηλιος και η θερμοκρασια ηταν ακρως καλοκαιρινη.
Η πρωινη κινηση ηταν αρκετα μεγαλη και ο ογκος της φορτωμενης μηχανης δεν επετρεπε να ελιχθω αναμεσα στα σταματημενα οχηματα, οποτε αναμονη.
Προσεξα απο το απεναντι ρευμα ενα νεαρο ζευγαρι μεσα σε ενα αμαξι να μας κοιτανε χαμογελοντας. Τους χαμογελασα και εγω και αυτοι απαντησαν με σηματα θαυμασμου και επιδοκιμασιας. Σκεφτηκα οτι στα ματια τους ημασταν δυο ταξιδιωτες που φευγουν για αγνωστους προορισμους και δεν μπορουσα να μην νοιωσω κολακευμενος... Πολυ ωραια αισθηση!
Μιση ωρα αργοτερα και μετα απο λιγη ταλαιπωρια βγηκαμε επιτελους απο την πολη. Εδω πρεπει να σημειωσω οτι η Πολωνια
δεν εχει ακομα εθνικες οδους, παρα μονο τον δρομο στον οποιο βρισκομασταν τωρα και που ενωνει το Wroclaw, την Κρακοβια και την πρωτευουσα της χωρας Βαρσοβια. Μπορει να ειχαν μονο μια εθνικη οδο τωρα αλλα ηταν αριστη και οι αποστασεις εφευγαν ευκολα.
Το επιπλεον βαρος του δικαβαλου απλα ηταν σαν να μην υπαρχει, η Αυρα γουργουριζε ευχαριστημενη καταπινοντας τα χιλιομετρα και η Alicja ηταν μεσα στην καλη χαρα που ηταν πανω σε μηχανη ταξιδευοντας.
Ομως η χαρα μας δεν θα κρατουσε για πολυ...
Καπου στα μισα της διαδρομης και ενω εμεναν περιπου 100 χιλιομετρα για την Κρακοβια ο ουρανος αρχισε να βαραινει αποτομα: βαρια γκριζα συννεφα ειχαν κατσει χαμηλα στον οριζοντα και η ατμοσφαιρα ηταν υγρη και αρκετα πιο κρυα απο πριν... Ωραια!
Οντας μια ζωη (ηλιθιωδως) αισιοδοξος σκεφτηκα οτι αφου ημασταν τοσο κοντα τωρα θα προλαβαιναμε να φτασουμε πριν πιασει βροχη. Ναι καλα.
Για αλλη μια φορα, μεσα σε μερικα λεπτα επιασε μια δυνατη καταιγιδα που οσο πηγαινε και δυναμωνε! Η σταση ηταν απαραιτητη, αλλα το κοντινοτερο βενζιναδικο ηταν σε 20+ χιλιομετρα. Η Alicja φορουσε κορντουρες και δεν ειχε ιδιαιτερο προβλημα, εγω ομως με τα δερματινα δεν μπορουσα να πω το ιδιο. Μετα απο λιγη ωρα ειχαν βραχει τα παντα, ενω οι παλιες μου μποτες ειχαν γινει πλεον βαρκες!
Μεσα στη βροχη και το χαμο μονο αλλη μια μηχανη ειδαμε στο δρομο και μαλιστα τσοπερ! Εδω να πω οτι σε ολο το ταξιδι η πλειοψηφια των μηχανων που ειδα ηταν τσοπερ και μαλιστα σε καθε δυνατη συνθηκη: ηλιο, βροχη, αερα... τα παντα! Κατι που επιβεβαιωνε αυτο που ελεγα παντα: δεν κανει η μηχανη τον αναβατη αλλα ο αναβατης τη μηχανη...
Η σταση στο βενζιναδικο τελικα ηρθε με ανακουφιση.
Βαλαμε τα αδιαβροχα απο την κορφη μεχρι τα νυχια ενω σκεφτομουν οτι ετσι οπως εχουν ερθει τωρα τα πραγματα το να στησουμε σκηνη θα ηταν ταλαιπωρια και τιποτε αλλο. Θα επρεπε να βρουμε ενα (οικονομικο) δωματιο. Ισως το camping να ειχε διαθεσιμα bungalows. Παμε και βλεπουμε.
