[Markas]

Οι δρόμοι εδώ είναι μάλλον εύκολοι αλλά με αρκετές διακλαδώσεις, σε μία από τις οποίες μπερδευτήκαμε μάλιστα.




Στο βουνό Άρμος που δεσπόζει απέναντί μας δεν υπάρχει δρόμος που να ανεβαίνει από εδώ χωρίς να επιστρέφει πάλι στην άσφαλτο μέσω Μυρσίνης. Υπάρχουν όμως κάποιοι που φτάνουν αρκετά ψηλά. Αυτό μας δίνει την αφορμή για μελλοντική εξερεύνηση…




Εντωμεταξύ η άνοιξη έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της ενώ οι μυρουδιές από τα λουλούδια μας γεμίζουν θετική ενέργεια.










Όλος ο κόλπος του Μεραμπέλου στο πιάτο σας. Τέρμα δεξιά είναι το ακρωτήρι του Αϊ Γιάννη του Αφορεσμένου με τον ομώνυμο φάρο αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα γράψω κάποια στιγμή.




Το χωριό Μυρσίνη με τα βουνά της Θρυπτής στο βάθος.







Σύντομα φτάνουμε σε άσφαλτο, στον κεντρικό δρόμο, ελάχιστα μετά τη Μυρσίνη και προχωράμε ανατολικά μέχρι τη διασταύρωση για το χωριό Καλαβρός.




Ο δρόμος καλός αλλά στενός με κάποια σημεία τσιμέντου.




Από τη μία ο στενός δρόμος από την άλλη η ομορφιά του τοπίου, οδηγάμε όλοι χαλαρά και απολαμβάνουμε.




Το βουνό Λιόπετρο ξεπροβάλλει απότομα από τη θάλασσα. Όλοι μας εντυπωσιαζόμαστε από το βουνό ενώ Γιάννης και Μανώλης δυσκολεύονται να πιστέψουν πως εκεί πάνω θα καταλήξουμε (Η Κική πια δεν εκπλήσσεται με τίποτα!). «Θα δείτε, θα δείτε», τους λέω εγώ όσο εκείνοι κουνούν δύσπιστοι τα κεφάλια τους. Το φαράγγι από όπου φαίνεται να ξετρυπώνει ένας χωματόδρομος είναι το φαράγγι του Ρίχτη, ο επόμενος στόχος της ημέρας.




Πίσω από το Λιόπετρο φαίνονται οι βραχονησίδες Διονυσάδες, ενώ στην παραλία στη ρίζα του βουνού βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη.




Το χωριό Καλαβρός. Λόγω έλλειψης χρόνου δεν μπήκαμε μέσα για καφεδάκι αλλά στρίψαμε λίγο πιο πριν προς αναζήτηση χωματόδρομου που να κατεβαίνει Μόχλο απευθείας. Η λογική μας ήταν πως από αυτό το ύψος θα βλέπαμε καλύτερα.




Μπλέκουμε σε αδιέξοδους χωματόδρομους μέσα από ελαιώνες όπου για μία ακόμα φορά είχα μια αναίμακτη πτώση. Στη φάση της επιστροφής από ένα ακόμη αδιέξοδο περνάμε μέσα από ένα ελαιώνα πνιγμένο στην ξυνίδα. Ο Μανώλης χωρίς χωμάτινα λάστιχα σπινάρει ανεξέλεγκτα και δείχνει να ζορίζεται. Αναγκαστικά λοιπόν αφήνω γρήγορα τη μηχανή στην πλαϊνή στέκα για να τον βοηθήσω. Έλα μου όμως που το χωράφι ήταν μαλακό από τις προηγούμενες βροχές και βούλιαξε η στέκα χωρίς καν να βρει αντίσταση, σε σημείο να νομίζω πως ξέχασα να την βάλω! Η Κική ήταν έτοιμη και απαθανάτισε το γεγονός.




Τελικά κατέληξα φωτομοντέλο για όλους τους συνταξιδιώτες μου…