[Markas]

Φτάνουμε στην τελευταία στροφή πριν περάσουμε τον ποταμό και καταλήξουμε στην παραλία. Ένας χορταριασμένος χωματόδρομος δείχνει να πηγαίνει προς τον ποταμό, προφανώς αδιέξοδο. Σταματάμε για λίγο να δούμε την πινακίδα με την Κική, ξεχνιόμαστε λίγο κουβεντιάζοντας μέχρι που ανακαλύπτουμε έντρομοι πως οι άλλες δύο μηχανές είναι άφαντες. Μα πώς γίνεται αυτό; Μήπως μας περάσανε όσο διαβάζαμε την πινακίδα χωρίς να το καταλάβουμε;




Πάμε στην παραλία όπου δε βρίσκουμε κανένα. Κατεβαίνει η Κική και στρώνει τραπέζι για ένα σνακ ενώ εγώ ξανανεβαίνω πάνω να δω τι γίνανε οι άλλοι. Πάνω που άρχιζα να πιστεύω πως γκρεμιστήκανε πουθενά τους βλέπω από ψηλά να είναι πλέον μαζί με την Κική. Τι είχε γίνει;




Είχαν σταματήσει λίγο νωρίτερα για να βγάλουν φωτογραφία χωρίς να με ειδοποιήσουν νομίζοντας πως θα σταματούσα παρακάτω. Όσο εμείς τους περιμέναμε στην παραλία αυτοί πήραν το χορταριασμένο δρόμο όπου ο Γιάννης που με ξέρει, περίμενε να είχα πάει. Εκεί βρήκαν το ποταμάκι και ένα μικρό καταρράκτη (έχει πιο βαθιά και μεγάλους) όπου ο Μανώλης βρήκε ευκαιρία να ποτίσει το Μαρούλι του.




Μόλις έμαθα τι έχασα βέβαια ζήλεψα οπότε ξαναπήγα με το Γιάννη και την Κική στο ίδιο σημείο να ποτίσω και εγώ το Μήτσο. (Μήτσος ήταν ένας γάιδαρος του παππού μου που μας πήγαινε δικάβαλο με τον αδερφό μου σε εκτός δρόμου βόλτες και αυτός).







Ώρα για ξεκούραση όμως οπότε πάμε να βρούμε το Μανώλη που μας περιμένει αραχτός σε κάποιο παγκάκι.




Η Κική είχε απλώσει από πριν φρούτα και ξηρούς καρπούς, φτιάχνουμε καφεδάκια και βγάζουμε και ένα τσίπουρο που μας έστειλε ένας φίλος του Γιάννη από Ήπειρο.




Στην υγειά σου φίλε Χρήστο (matador), εξαιρετικό το τσίπουρό σου.




Ο χάρτης με την πορεία μας. Με πορτοκαλί η πορείες που κατέληξαν σε αδιέξοδα.




Για να δούμε και λίγο τον περιβάλλοντα χώρο. Το ποτάμι…




Τρεχούμενο, πόσιμο νερό (σύμφωνα με ντόπιο βοσκό) και ψησταριά από πίσω.







Το τρίο στούτζες!




Πίνουμε τα καφεδάκια μας, τρώμε το σνακ μας με λίγο τσίπουρο για μεζέ, ώρα μας είναι να φύγουμε.




Παραλία Ρίχτη και στο βάθος το όρος Άρμος που ήμασταν λίγο νωρίτερα.







Βλέπουμε στο βάθος κάποιους δρόμους να σκαρφαλώνουν ψηλά αλλά δε φαίνεται ξεκάθαρα αν συνεχίζουν μέχρι πάνω. Πλησιάζουμε δύο γεροντάκια που καλλιεργούν το χωράφι τους για πληροφορίες, οι οποίοι μας ενημερώνουν προς μεγάλη μας απογοήτευση πως ο δρόμος είναι αδιέξοδο. Εμείς παρόλα αυτά θα δοκιμάσουμε μήπως βρούμε κάτι γιατί ο δρόμος παραείναι καλός για αδιέξοδο.




Τελικά βρήκαμε δρόμο να περάσουμε αλλά δεν κατηγορώ τα γερόντια. Με το πισωκίνητο παλιό αγροτικό τους αμφιβάλλω αν θα έπαιρναν αυτό το δρόμο μια και όπως θα δείτε ήταν μάλλον δύσκολος. Δυτικά λοιπόν για τώρα με μικρές παρακάμψεις για αναλυτική εξερεύνηση της περιοχής.