Πέτρο καλημέρα να είσαι καλά.
Είναι όμως και τι κουβαλάς κι εσύ ο ίδιος από το σπίτι σου εγώ προσωπικά δεν γνώρισα βία στο σπίτι μου ίσα ίσα που πολλές φορές ακούγοντας ιστορίες από φίλους απορούσα. Ο πατερούλης μου ίδια μυαλά με μένα είχε δεν πρόλαβε και πολύ να μεγαλώσει κόλλησε στην εφηβεία του. Ήμουν ο κολλητός ο γιός που δεν είχε, πιο πολύ παίζαμε παρά μιλούσαμε. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι στα λόγια ήταν φτωχός αλλά στις πράξεις τεράστιος είχε βρει τον τρόπο να μου μιλάει να με συμβουλεύει να με καθοδηγεί στο σωστό μέσα από το παιχνίδι, από το γέλιο από την πλάκα. Συνεννοούμασταν πια με το βλέμα με την διαίσθηση ήταν ο πιο καλός μου φίλος.
Στην πορεία μου βγήκε φυσικά να είμαι έτσι με τους φίλους μου, στα σχολεία, στις διάφορες βαθμίδες εκπαίδευσης τον βίαιο μαθητή δεν τον ξεχώρισα γενικά δεν είχα μάθει να τον φοβάμαι πολλές φορές παρεξηγήθηκα γιατί τον έκανα παρέα.
Α! κάνεις παρέα με αυτόν ίδια είσαι κι εσύ...κι όμως δεν ήταν ότι με τραβούσε ο κίνδυνος σχεδόν πάντα ο συγκεκριμένος συμμαθητής ή συμμαθήτρια είχε θέμα από το σπίτι και το μόνο που δεν ήθελε παρ΄ολο που το πάλευε να το δείχνει ήταν η μοναξιά και η απομόνωση. Βάζοντας τον στην παρέα τελικά παρασυρόταν εκείνος προς το καλό και όχι οι υπόλοιποι προς το κακό. Τελικά εκείνος ήταν πιο φοβισμένος από εμάς, στην πορεία γινόταν τόσο ήσυχος τόσο ήρεμος που παύαμε να θυμόμαστε πως ξεκίνησε εξ΄αρχής.
Έτσι λοιπόν και στα δικά μου παιδιά κράτησα το ίδιο μοτίβο ποτέ δεν τα άφησα να μείνουν στην επιφάνεια να κρεμάσουν ταμπέλες αλλά να προχωρήσουν πιο μέσα.
Θα μου πεις πως γίνεται αυτό σε ένα εννιάχρονο παιδί που είναι ο γιός μου, γίνεται με τη βοήθειά μας όταν δεν θέλει να του μιλήσω παίζουμε και ότι θέλω να του επικοινωνήσω του το κάνω μέσα από το παιχνίδι.
Τα παιδιά μου δεν έχουν αποστροφή στον άρρωστο στον ανάπηρο στη δυσμορφία στον άσχημο στον παχύσαρκο στον λιανό στον χαζό στον ευφυή στον πλούσιο στον φτωχό στον μετανάστη στον αλλόθρησκο στο ότι διαφορετικό. Η κόρη μου πήγε στον λυκειάρχη τιμωρημένη επειδή υπερασπίστηκε έναν συμμαθητή της μέσα στην τάξη την ώρα του μαθήματος τα έβαλε με 25 παιδιά κι έναν καθηγητή. Γιατί του επιτέθηκε κάποιος άλλος λεκτικά επειδή ο ίδιος δεν έχει την φραστική δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Στο τέλος δικαιώθηκε αλλά πέρασε δύσκολα είναι αυτή όμως δεν μπορεί να υποκριθεί ότι είναι άλλη. Σε καμία περίπτωση δε να μη θεωρήσετε ότι έχω τα τέλεια παιδιά και είμαστε οι τέλειοι γονείς όχι βέβαια αλλά και σε αυτήν την περίπτωση τα παιδιά μας το γνωρίζουν δεν τα αφήνουμε απ΄εξω ούτε σε αυτό αντιθέτως τους το δείχνουμε ότι είμαστε κι εμείς γεμάτοι ρωγμές και θέματα, αυτό όμως είναι η ανθρωπιά μας αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα άλλα έμβια όντα.
Θέλω να πω και να καταλήξω γιατί πιθανόν κουραστήκατε και ίσως δεν έχει ενδιαφέρον για κάποιους, ότι μέσα από αυτό το θέμα καλό είναι να σκύψουμε σε θέματα που έχουν πραγματική ουσία και για μία ακόμη φορά το φιλικό επίπεδο να κρατηθεί για τα παιδιά μας.
Η ουσία δεν είναι να κυριαρχήσουμε πάνω σε κάποιον άλλο, δεν είναι να δείξουμε πόσο πιο έξυπνοι, ικανοί, μορφωμένοι, όμορφοι, διαχειριστικοί, ή ότι άλλο είμαστε, ή νομίζουμε ότι είμαστε, η ουσία είναι κατ΄εμέ να μπορούμε να μεγαλώσουμε ψυχικά και νοητικά υγιείς ανθρώπους. Να αντιληφθούμε πως σε ότι υπολοιπόμαστε εμείς δεν θα αφήσουμε να περάσει και στα παιδιά μας. Δεν αρκεί να έχουμε γεμάτο στομάχι αλλά άδεια ψυχή. Και φυσικά ο κόσμος δεν είναι ιδανικός ούτε ονειρικός ούτε αγγελικά πλασμένος εγώ όμως αν όχι όλοι πρέπει να προσπαθήσω πολύ πάρα πολύ για τα δικά μου παιδιά για το δικό μου μερίδιο ευθύνης.
Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε και πάλι συγνώμη για το σεντόνι πραγματικά θα ήθελα αν κάποιοι ενοχληθήκατε να το καταγράψετε χωρίς καμία παρεξήγηση ούτως ώστε να μην ξαναανεβάσω τέτοιο thread.
Να είστε όλοι καλά και τα παιδιά σας
