Οταν ελεγα παραπανω καφετερια μην φανταστειτε καποια καφετερια οπως τις ξερουμε. Εδω ηταν Βαλκανια! Στην ουσια ηταν ενα μικρο μακροστενο ξυλινο παραπηγμα με μια βεραντουλα μπροστα με 2 ομπρελες και 2-3 τραπεζακια, οπου οι ντοπιοι καθονταν και επιναν μπυρες. Γυρω απο το μαγαζι δεν υπηρχε απολυτως τιποτα παρα χωμα και χωραφια.
Αυτο το μερος μαλλον ηταν το επικεντρο της ζωης του χωριου!
Μπαινοντας μεσα ηταν λες και περασαμε πισω στο χρονο στη δεκαετια του '80. Μεσα ειχε μερικους τετραγωνους καναπεδες με σκισμενο βινυλιο (ξερετε απο αυτους τους κλασσικους στα παλια τρενα του ΟΣΕ) και κατι τραπεζια απο παλια φορμαικα. Ο τυπακος πισω απο μπαρ μεγαλη μορφη τυπου ...Ντουζος! Καδενα, μαλι, πουκαμισο και στο -εννοειται- κασσετοφωνο να παιζει disco!
Ειχα ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια! Αυτα ειναι! Μιλαμε γουσταρα με χιλια!
Απο στιγμη σε στιγμη περιμενα να μπουκαρει μεσα ο Γαρδελης με την κλασσικη ατακα "με θυμασαι ρε πστη;" και να γινει πανικος!
Τρεις ξενοι πανω σε μηχανες ειναι μαλλον λογικο να ειναι το επικεντρο του ενδιαφεροντος για το μαγαζι αλλα προσπαθησαμε να μην το πολυσκεφτομασταν και απλα απολαμβαναμε τις πολυτιμες στιγμες! Που αλλου θα εβρισκα ενα τετοιο θρυλικο μερος;
Καποια στιγμη ενω κουβεντιαζαμε παρατηρησα εξω τη μοναδικη κοπελα στο μαγαζι που κρατουσε απο το χερι ενα μικρο κοριτσακι γυρω στα 6-7 και ειχαν παει και χαζευαν τις μηχανες.
Ο Βαγγελης βγηκε εξω και της εκανε νοημα να ανεβασει τη πιτσιρικα πανω στη μηχανη, και βεβαια δεν χρειαστηκε να το πει δευτερη φορα! Η μικρουλα σκαρφαλωσε πανω στο GSXR με μεγαλο καμαρι και η χαρουμενη μαμα της την εβγαζε φωτογραφιες με το κινητο, ενω ο Βαγγελης ηταν και αυτος μεσα στην καλη χαρα! Πολυ ομορφη εικονα πραγματικα!
Απο εκεινη την ωρα και μετα η μικρουλα ηταν ολο ναζακια! Ολο και ερχοταν στο μερος μας και μας παρατηρουσε με προσοχη ενω οταν τη χαιρετουσαμε χαμογελουσε και εφευγε!
Το καφεδακι ειχε τελειωσει (πληρωνοντας καπου 60-70 λεπτα για τα παντα) και βγηκαμε εξω για να συνεχισουμε το δρομο μας. Βαλαμε μπροστα και ετοιμαστηκαμε, ενω ολοι οι θαμωνες του μαγαζιου μας χαμογελουσαν και μας χαιρετουσαν...
Καπου εκει παρατηρησα το γλυκυτατο πιτσιρικι που στεκονταν στο βεραντακι μπροστα μας με γουρλωμενα ματια και μας εβλεπε να ετοιμαζομαστε. Γυρισα στο Βαγγελη και του ειπα:
- Ρε φιλε ποσο θα ηθελα να εχω κατι να δωσω στο πιτσιρικακι να μας θυμαται...
Και εκει μου ηρθε η ιδεα!
Επιασα το κλειδι της Αυρας και εβγαλα απο πανω το ανθρωπακι-μπρελοκ του Joe Bar Team που ειχα μονιμα εκει και της εκανα νοημα να ερθει κοντα. Η μικρουλα πλησιασε και της προσφερα το ανθρωπακι το οποιο επιασε με λαχταρα και πηγε τρεχοντας στη μαμα της με ενα ντροπαλο χαμογελο μεχρι τα αυτια. Πολυ συγκινητικη στιγμη... Ο Βαγγελης ηταν ετοιμος να τον παρουν τα ζουμια!
Εγω απλα ευχομουν αυτο το κοριτσακι μεγαλωνοντας να κρατησει αυτο το μπρελοκ και να της θυμιζει τους τρεις μηχανοβιους που καποτε περασαν απο τα μερη της... Δεν υπαρχει κατι πιο ομορφο απο το να αγγιζεις ζωες ανθρωπων τελικα...
Περιττο να πω πως νοιωθαμε ολοι μας στη συνεχεια...
