Ο δρομος συντομα αρχισε να ανηφοριζει την πλαγια ενος λοφου με τη θεα απο κατω να μαγνητιζει το βλεμμα...
Καπου εκει η διαδρομη στενεψε ΠΟΛΥ και επαψε να θυμιζει τοσο εθνικο δρομος οσο μικρο μονοπατι χωριου, αλλα αυτο ηταν κατι που περιμενα. Ψαχνοντας για λεπτομερειες για τη διαδρομη ειχα δει οτι λιγο πριν τα συνορα με το Μαυροβουνιο ο συγκεκριμενος δρομος γινοταν ενας μικρος χωματοδρομος, οποτε ημουν προετοιμασμενος για τα χειροτερα.
Ευτυχως ομως αυτα δεν ηρθαν, καθως τα τελευταια χρονια ειχαν ριξει μια προχειρη ασφαλτο πανω στο δρομακι αυτο και η εντουραδα μας εληξε μερικες δεκαδες μετρα παρακατω.
Παραμεθωριος Βοσνιας Ερζεγοβινης - Μαυροβουνιου μια ανασσα απο τα συνορα.
Στα συνορα μια γεφυρα ουσιαστικα ενωνε τις δυο χωρες πανω απο το φυσικο συνορο του ποταμου που ερεε απο κατω. Παροτι το deck ειναι ξυλινο και δεν ενεπνεε μεγαλη εμπιστοσυνη, η γεφυρα καθεαυτη ηταν θηριο...
Παντως η διασχιση της υπο βροχη με μηχανη πρεπει να ειναι πολυ ενδιαφερουσα εμπειρια απο αυτες που σε κανουν να πιστεψεις σε μια ανωτερη δυναμη...
Αφηναμε πισω την Βοσνια Ερζεγοβινη και σκεφτομουν οτι ηταν πραγματικα η χωρα των αντιθεσεων.
Απο την εκπληκτικης ομορφιας φυση μεχρι την θηριωδια του πολεμου, και απο τους απομακρους, παραξενους κατοικους των πολεων μεχρι τους ενθουσιωδεις, ανοιχτοκαρδους ανθρωπους της επαρχιας... Μια χωρα των ακρων, των χρωματων, του υψους και του βαθους -οπως το αναγλυφο του εδαφους της...
Σταση μετα τη γεφυρα για την απαραιτητη φωτογραφια κατω απο την πινακιδα της νεας χωρας που μας καλωσοριζε, πρωτη στο κιβωτιο και παμε... Dobrodosli!
