2η Ημέρα
(Σάββατο 7 Μαϊου, Τρίκαλα/Καρδίτσα-Cluj Napoca 1250χλμ)
Με τον ήλιο να έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του και το φως από το γλυκοχάραμα να αντανακλάται στα νερά του Δούναβη είχε έρθει η ώρα της επιβίβασής
στο ferry. Παράξενο στην όψη, σαν μια τεράστια πλατφόρμα και μπροστά ακριβώς η τσιμεντένια ράμπα με το μέγεθός της να είναι τέτοιο
που να διευκολύνει τους οδηγούς φορτηγών.
Επιβίβαση περίπου στις 06.00 πμ και μετά από περίπου μισή ώρα περνούσαμε στο Ρουμάνικο έδαφος.
Oriahovo
Δούναβης
Έλεγχος διαβατηρίων
και μικρή καθυστέρηση λόγω του δικού μου διαβατηρίου.(γράφει τόπο γέννησης SW και δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιά χώρα είναι). Αφού δόθηκαν οι
απαραίτητες εξηγήσεις χαμογελόντας μας ευχήθηκαν καλό ταξίδι και πλέον μπροστά μας ανοιγόταν οι δρόμοι για την όμορφη περιπέτεια στη χώρα των χρωμάτων,
τη χώρα των Τσιγγάνων.
(Το τσιγγάνικο στοιχείο συναντάται σε μεγάλο βαθμό στο
νότιο μέρος της χώρας και οι εικόνες που αντίκρυσα συνειρμικά με οδήγησαν αρκετά χρόνια πίσω. Μερικά από τα στοιχεία που μου κάναν εντύπωση από την πρώτη στιγμή είναι:
-τα πολύ έντονα χρώματα που χρησιμοποιούν για να βάψουν τα σπίτια τους. Πραγματική παλέτα χρωμάτων.
-Τα χωριά είναι χτισμένα κατά μήκος του δρόμου
και έξω από κάθε σπίτι υπάρχουν παγκάκια στα οποία άνθρωποι όλων των ηλικιών συγκεντρώνονται για να συζητήσουν την σκληρή τους καθημερινότητα.
-Εντύπωση μου έκανε η εικόνα ανθρώπων στην άκρη του δρόμου οι οποίοι τραβούσαν μια αγελάδα και κάπου την πήγαιναν. Πρώτη μου σκέψη ήταν
πως τις πήγαιναν για βοσκή, όμως ο Γιάννης μου εξήγησε πως λόγω της ημέρας (Σάββατο) τις πήγαιναν στο κεφαλοχώρι της περιοχής
όπου και γινόταν παζάρι ζώων.
- Καθ΄όλη τη διάρκεια του ταξιδιού στην Ρουμανία δεν περάσαμε ΠΟΥΘΕΝΑ απαρατήρητοι και σε πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποι μας χαιρετούσαν με
μια κίνηση του χεριού ή με ένα χαμόγελο.)
Με προτροπή του Γιάννη ταξιδέψαμε μέχρι την Craiova και από εκεί προς Dragasani όπου και συναντήσαμε στην άκρη του δρόμου δύο πεταλωτές να πεταλώνουν ένα άλογο. Απίστευτο θέαμα που σε συνδιασμό με την ενδυμασία τους και τον περιβάλοντα χώρο μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω.
(Σε αυτό το σημείο έπεσαν τα γυαλιά του Γιάννη τα οποία κάποιος τα πάτησε και έσπασε ο σκελετός.)
Περνόντας το Dragasani και συνεχίζοντας προς Sibiu ακολουθούσαμε τον ποταμό Olt που σε ορισμένα σημεία της διαδρομής δημιουργεί μαγικά τοπία.
Έχοντας όμως αρκετές ώρες στο δρόμο μοναδική μας έννοια ήταν να φτάσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο Sibiu και από εκεί στο Cluj
όπου και ήταν ο τελικός μας προορισμός. Ευχάριστη έκπληξη η θέα του λεωφορείου Της Στεάουα Βουκουρεστίου.
(Video από το πρώτο κομμάτι της διαδρομής σε λίγο)
Μεγάλη εντύπωση μου προκάλεσε η ομορφιά κάποιων χωριών στην κεντρική Ρουμανία που διατηρήθηκαν ανέπαφα στο πέρασμα του χρόνου.
Οι διαφορές με τα τσιγγάνικα χωριά
του νότου εμφανείς και η ιστορία κάποιων από αυτά έχει ως εξής: Την εποχή της παντοδυναμίας του Τσαουσέσκου μια από της βασικές αρχές του ήταν η μεταφορά-
μετακίνηση πλυθυσμών από τα χωρια σε μεγάλα αστικά κέντρα. Οι κάτοικοι αυτών με μια μικρή αποζημίωση και ένα διαμέρισμα στα περιβόητα blog, εγκατέλειπαν
(στις περισσότερες των περιπτώσεων με τη βία) τα χωριά τους για να γίνουν εργάτες στις φάμπρικες και στα κρατικά εργοστάσια.Βίαιο ξερίζωμα οικογενειών,
γκρέμισμα χωριών μεγάλα πολυόροφα συγκροτήματα κατοικιών χωρίς κάποια αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά,και στοίβαγμα ονείρων και προσδοκιών.
Λίγα χιλιόμετρα πριν το Sibiu στάση για ξεκούραση και ο Γιάννης μου δείχνει τα βουνά στα οποία βρίσκεται το πέρασμα Transfagarasan. Αρχές Μαϊου και το χιόνι
κάλυπτε σχεδόν τα πάντα.Πέρασμα που ανοίγει συνήθως στα τέλη Ιουνίου και ξανακλείνει τέλος Αυγούστου.
Ο καιρός όσο ταξιδεύαμε στη Ρουμανία και ανεβαίνοντας βόρεια ήταν σχετικά καλός με τα σύννεφα να κάνουν την εμφανισή τους απειλητικά μετά το Sibiu στον δρόμο
προς Cluj-Napoca.30 χιλιόμετρα πριν τον τελικό μας προορισμό και αυτό που φοβόμασταν τελικά έγινε. Σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και σε ελάχιστο χρόνο άρχισε
να ρίχνει απίστευτη βροχή.Βλέποντας πιο πριν ότι πλησιάζαμε και μπαίναμε στο μάτι της καταιγίδας προετοιμαστήκαμε φωρόντας τα αδιάβροχα μας.
Στάση σε βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και καθώς βλέπαμε πως η βροχή αντί να σταματήσει δυνάμωνε συνεχίσαμε με αργούς ρυθμούς για τα τελευταία 30 χιλιόμετρα.
Απόγευμα Σαββάτου πλέον και μετά από 24 περίπου ώρες στο δρόμο και έχοντας διανύσει 1250 χιλιόμετρα φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό.
Στο Cluj το ευχάριστο ήταν πως δεν χρειάστηκε να ψάξουμε να βρούμε χώρο για να μείνουμε μιας και μας περίμενε η αδερφή της γυναίκας του Γιάννη Adina
στο πατρικό τους σπίτι.Διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης σε ένα πολύ όμορφο κτίριο και το ίδιο το διαμέρισμα όμορφα διακοσμημένο.
Σπιτικό φαγητό, ένα μπουκάλι κρασί, λίγη συζήτηση και είχε έρθει η ώρα για ξεκούραση. Πρόγραμμα δεν υπήρχε για την επόμενη ημέρα αλλά ήμουν σίγουρος πως
θα ήταν από κάθε άποψη ενδιαφέρουσα.