5η Ημέρα (Τρίτη 10 Μαϊου Sibiu Oriahovo 470 χιλιόμετρα)
Πρωϊνό ξύπνημα στις 08.00 και η ημέρα της επιστροφής είχε φτάσει.Μετά από συζήτηση για την διαδρομή που θα ακολουθούσαμε η απόφαση πάρθηκε.Θα ακολουθούσαμε τον 7 μέχρι την πόλη Benzoi όπου και θα στρίβαμε δεξιά ακολουθόντας τον 7Α ώσπου να συνανήσουμε τον 67C (Transalpina) που ξεκινάει βόρεια από το Sebes και
καταλήγει στο Novaci.Γρήγορα χιλιόμετρα παρόλο την κίνηση (κυρίως φορτηγά) και πρώτη στάση για ανεφοδιασμό στη Benzoi. Στρίβοντας στον 7Α η συνταγή της φύσης ίδια. Υπέροχα τοπία και ο δρόμος σα φίδι να περνάει μέσα από δάση, δίπλα από τεχνιτές λίμνες και μέσα από πανέμορφα χωριά.Μετά από κάποια χιλιόμετρα αρχίσαμε
να ανηφορήζουμε και πλέον είχαμε μπει για τα καλά στις Τρανσιλβανικές Άλπεις.
Ο καιρός σχετικά καλός με την θερμοκρασία να είναι σε ανεκτά επίπεδα πράγμα που μας έδωσε την ευκαιρία για αρκετές στάσεις για να απολαύσουμε το τοπία αλλά και να βγάλουμε κάποιες φωτογραφίες.
Μετά το χωρίο (αλλά και την ομώνυμη λίμνη)
Vidra και σε απόσταση λίγων χιλιόμετρων συναντήσαμε τον 67C και στροφή αριστερά για να ακολουθήσουμε το δεύτερο μισό της Transalpina.
Στη βάση των βουνών ο δρόμος είναι σχετικά καλός (χωρίς να λείπουν και τα χωμάτινα κομμάτια), ενώ διάσπαρτα κατά μήκος της διαδρομής βρισκόταν συνεργεία υλοτομίας (η υλοτομία βρίσκεται σε μεγάλη άνθηση στα βουνά της Ρουμανίας που αναγκαστικά δημιουργεί γυμνά τοπία που δημιουργούν ένα αίσθημα λύπης στον επισκέπτη). Ανεβαίνοντας
πλέον τις Τρανσιλβανικές Άλπεις οι "φουρκέτες" διαδέχονταν η μια την άλλη και ο δρόμος γινόταν πιο τραχύς και πιο στενός ώσπου φτάσαμε στο σημείο όπου η μόνη βλάστηση ήταν κάποιοι θάμνοι και άγρια χόρτα. Τοπίο Αλπικό με τις κορυφές του βουνού να στέκονται περήφανες και χιονισμένες λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω μας. Η υποτυπώδης άσφαλτος είχε δώσει τη θέση της πλέον στο χώμα και το χιόνι στην άκρη του δρόμου έκανε δειλά-δειλά την εμφάνισή του. Ο ρυθμός της οδήγησής μας αναγκαστικά έπεσε κατά πολύ και πλέον δυσκολευόμασταν και λόγω της λάσπης που είχε δημιουργηθεί από το λιώσιμο του χιονιού αλλά και από το ίδιο το χιόνι.
Συνεχίσαμε όμως απτόητοι για κάποια ακόμη μέτρα μέχρι που.....ο δρόμος κοβόταν στη μέση από μια μεγάλη ποσότητα χιονιού.
Στάση για να διαπιστώσουμε αν υπήρχε η δυνατότητα να διασχίσουμε μέσα από το χίονι πράγμα αδύνατον καθώς ήταν παγωμένο και η απόσταση που μας χώριζε από την απέναντι πλευρά καθαρού δρόμου ήταν
πάνω από 50 μέτρα. Όσο μας επέτρεψε ο καιρός (πολύ δυνατός κρύος αέρας) απολαύσαμε την θέα από ψηλά για μερικά λεπτά ενώ τα σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά.
Μετά την αρχική απογοήτευση έπρεπε να πάρουμε γρήγορα μια απόφαση για τον δρόμο που θα επιλέγαμε να κινηθούμε κατεβαίνοντας πάλι στον
7Α. Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε προς Petrosani και από εκεί στην Craiova. Ο ίδιος δρόμος για κάποια χιλιόμετρα αλλά όχι η ίδια θέα μιας και όλοι γνωρίζουμε πως βλέπεις τελείως διαφορετικά πράγματα όταν κάνεις αντίστροφα μια διαδρομή.Χαμηλά στο βουνό και λίγο πριν φτάσουμε στην διαστάυρωση με τον 7Α διακρίνω στο βάθος μοτοσυκλέτες και κόσμο συγκεντρωμένο !!!!! Πλησιάζοντας βλέπω τον Γιάννη (που είχε φύγει πιο μπροστά) να έχει παρκάρει την μοτοσυκλέτα και να
ανταλλάσει χαιρετούρες με 4 τύπους !!!! Φτάνω κοντά παρκάρω, κατεβαίνω και ο Γιάννης μου λέει πως τα παιδιά είναι Σλοβάκοι και κάνουν τον γύρο της Ρουμανίας.
1 Africa Twin, 1 KTM, και 2 Tenere. Φωτογραφίες, συζήτηση, ανταλλαγή e-mail με όλο το σκηνικό να αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη στο ταξίδι μας.
Στο δρόμο ξανά και επόμενη στάση μας το Petrosani. Λίγη ξεκούραση και συνεχίσαμε προς Targu Jiu. Και επειδή η Ρουμανία είναι η χώρα των εκπλήξεων ΟΛΗ η διαδρομή από το Petrosani μέχρι την Targu Jiu είναι πραγματική απόλαυση. Και για να μην παρεξηγηθώ δεν αναφέρομαι στο θέμα "δρόμοι" αλλά στο θέμα "θέα".
Ανεφοδιασμός στην Targu Jiu, λίγη ξεκούραση και στον δρόμο για Craiova αυτή τη φορά με τον δρόμο από ένα σημείο και μετά να είναι απλά απολαυστικός (καινούρια άσφαλτος, χωρίς να είναι αυτοκινητόδρομος). Τίποτα ιδιαίτερο μέχρι την Craiova όπου και μπήκαμε στον "περιφερειακό" με απίστευτη κίνηση για να βγούμε στον δρόμο που θα μας οδηγούσε στο Becket για να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Άφιξη στο Becket περίπου στις 19.30 όπου έπρεπε να περιμένουμε αρκετή ώρα μέχρι να έρθει το ferry για να μας μεταφέρει στην απέναντι πλευρά του Δούναβη και στο Oriahovo.
6η Ημέρα (Τετάρτη 11 ΜαΙου Oriahovo Τρίκαλα 690 χιλιόμετρα)
Περίπου στις 21.00 αναχωρούσαμε από το Oriahovo με τα μαύρα σύννεφα να μην μας κάνουν τελικά τη χάρη. Στάση, ανεφοδιασμός, αδιάβροχα και η δρόμος απλωνόταν μπροστά μας με τη νύχτα να έχει ανοίξει τα πέπλα της και να μας καλοδέχεται.
Άφιξη στα Ελληνικά σύνορα στις 02.40 περίπου...
...και τέλος ταξιδιού έξω από την Λάρισα στις 05.50 τα ξημερώματα της Τετάρτης με τον Γιάννη να παίρνει τον δρόμο
για την Καρδίτσα και εγώ για τα Τρίκαλα.
Χωρίς να θέλω να φανώ υπερβολικός το ταξίδι αυτό ήταν από κάθε άποψη ολοκληρωμένο και γεμάτο. Εναλλαγές συναισθημάτων, καταστάσεις που δεν είχα ξαναζήσει, γνωριμία με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μα τόσο ίδιους στη νοοτροπία με την φυλή μας. Ένα ταξίδι που με έκανε να σκεφτώ κάτω από ένα άλλο πρίσμα τη ζωή, που με έκανε να αναθεωρήσω πολλά "δεδομένα" που με έκανε να γίνω λίγο καλύτερος ως άνθρωπος, πρώτα για τον εαυτό μου και μετά για τον συνάνθρωπό μου.
ΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ