Τα κλειδια στη μηχανη, ενα ζευγαρι γαντια, ενας χαρτης και ο δρομος μπροστα να ειναι ανοιχτος... -- Η προσευχη του μηχανοβιου.
Κατεβηκα την βαρετη διαδρομη για Πατρα κατω απο εναν εκτυφλωτικο ηλιο και με τη ζεστη να σπρωχνει το θερμομετρο στα τριανταφευγα... Παρολαυτα το χαμογελο μου ολοενα και μεγαλωνε. Με καθε χιλιομετρο διαδρομης αφηνα πισω μου προβληματα, σκεψεις, αδιεξοδα, στεναχωριες -ειχα στρεψει την πλατη στην γκριζα τσιμεντουπολη και αδειαζα τα ψυχολογικα μου μπαγκαζια στις ακρες του δρομου. Οποιος πει οτι αυτο δεν ειναι ενας βασικος λογος που ταξιδευουμε θα ειναι ψευτης.
Ο Κωστας με ειχε ηδη ενημερωσει οτι το προγραμμα του θα ηταν πολυ πιεσμενο το Σαββατο με κατι συγγενικες υποχρεωσεις και δεν ειχε νοημα να βρεθουμε μεσα στον πανικο. Ετσι κατευθυνομουν στο σπιτι του Γιωργου τον οποιο ειχα ηδη πεισει να με ακολουθησει για το Πηλιο.
(Ας προσεχε!)
Συντομα βρεθηκα στο ομορφο σπιτι της οικογενειας του, οι οποιοι παροτι δεν με γνωριζαν με υποδεχθηκαν με χαρα και ενοιωσα υπεροχα! Παντα μου αρεσει οταν γνωριζω τοσο ευγενικους ανθρωπους που με αντιμετωπιζουν καλοπιστα -δεν ειναι ολοι ετσι βλεπετε... Για καποιους ειμαστε αλητες μηχανοβιοι αλλα ας ειναι...
Κατσαμε καμια ωριτσα εκει με κουβεντουλα και χαλαρωση και σιγα σιγα ο Γιωργος ετοιμαστηκε για να φυγουμε.
Φορτωμενες οι μηχανες και πορεια για τη γεφυρα του Ριου λοιπον...
Ματια καθαρα και αγνα πισω απο μαυρες ζελατινες... Μην κρινεις το βιβλιο απο το εξωφυλλο μωρο μου...
