[gemara]

Ο Ιούνιος μόλις έχει μπει και εμείς μόλις ξεπεράσαμε το ένα χιλιόμετρο στο υψόμετρο στη Βόρεια Ιταλία. Πιάνοντας το ψιλόβροχο με την θερμοκρασία να αποχαιρετάει το ένα από τα δυο ψηφία της, μια στάση για την προσθήκη της εσωτερικής επένδυσης και του αδιάβροχου θα μας επέτρεπε να συνεχίσουμε χαλαροί το ανηφόρισμα.

Αφήνοντας πίσω την autostrada Α4 που μας έφερε από το Μιλάνο, στρίψαμε βόρεια και ακολουθήσαμε την Α5 ή Strada Statale 26 και μπήκαμε στην κοιλάδα της Aosta. Η ζωή φαντάζομαι στις ορεινές αυτές τοποθεσίες, ανέκαθεν ήταν γύρω από το νερό, όπως και στα περισσότερα μέρη του πλανήτη. Περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια, όλα είχαν το κάστρο τους σε περίοπτη θέση και όλα ήταν χτισμένα στην κοίτη του ποταμού Dora di Baltea, ενός «αριστερού» παραπόταμου του Πάδου (προλάβαμε και τον ονομάσαμε Ηριδανό από τα παλιά τα χρόνια τον Πάδο εμείς όμως!), μήκους 160 χλμ. Ο δρόμος έκανε φιδάκια που διασταυρώνονταν συνέχεια πάνω από τα φιδάκια της Ντόρας που γινόταν ορμητική σε πολλά σημεία, παρόλο που είμαστε στον Ιούνιο. Η οδηγός του κομβόι αναφωνούσε κάθε φορά που έβλεπε το θέαμα. Να είσαι πάνω στη μοτοσυκλέτα, ανεβαίνοντας μια κοιλάδα του Mont Blanc και να περνάς πάνω από ορμητικά ποτάμια, τόσο που τα άκουγες μέσα από το κράνος και το θόρυβο του κινητήρα, είναι κάτι που δεν ήμασταν συνηθισμένοι να ζούμε…




Λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα με τη Γαλλία είχαμε κλείσει 2 βραδιές διανυκτέρευσης σε ένα ξενοδοχείο ονόματι Mont Blanc στην πόλη του Courmayer της Ιταλίας. Η διεύθυνση του ξενοδοχείου είχε περαστεί πολλούς μήνες πριν στο GPS και ακολουθούσα πιστά τις οδηγίες του, βλέποντας αυτό και το δρόμο μπροστά μου. Σε 200μ φτάνεις, σε 100μ φτάνεις, σε 20μ φτάνεις, έφτασες! Φτάσαμε λοιπόν, κοιτάμε δεξιά, κοιτάμε αριστερά, υπήρχε ένα ξενοδοχείο, αλλά δεν το έλεγαν όπως θα θέλαμε να το λένε! Ρωτήσαμε στα ιταλικά έναν κύριο που μίλαγε μόνο γαλλικά και μας είπε ότι το ξενοδοχείο το είχαμε περάσει. Προσηλωμένοι λοιπόν στον τυφλοσούρτη που μάλλον είχε λίγα μέτρα σημειωμένη διαφορετικά τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, είχαμε περάσει ακριβώς απέξω, δίπλα από τις τεράστιες ταμπέλες του και δεν το είχα δει!




Τα φόρτε του ξενοδοχείου είναι από Δεκέμβριο μέχρι Φεβρουάριο αλλά παρόλα αυτά είχε αρκετή κίνηση και τον Ιούνιο. Εσωτερικός διάκοσμος πολύ όμορφος αλλά…




… και θέα από το δωμάτιο που εναλλάσσονταν κάθε 2-3 ώρες με τα σύννεφα να ανεβοκατεβαίνουν από το υψόμετρό μας. Η πράσινη συστάδα που φαίνεται μπροστά από το παράθυρό μας, ποτίζονταν από τη Ντόρα της Βαλτέας, δεν φαίνεται εδώ, ο θόρυβός της όμως ήταν αρκετά δυνατός που τον καταλάβαινες μόλις άνοιγες το παράθυρο. Τολμώ να πω πως ένιωθες το βρέξιμο από τις σταγόνες των αφρών της στο πρόσωπο.




Η Ντόρα λίγο πιο πέρα που δίνει ζωή στην κοιλάδα. Παντού με αρδευτικά κανάλια προς εκμετάλλευση.




Μια εξερεύνηση στα πέριξ χωριουδάκια μας άφηνε άφωνους από την γραφικότητα, την καθαριότητα και την πολυτέλεια. Έχουν από τα ομορφότερα τοπία του πλανήτη και μπράβο τους για την κατάσταση που τα διατηρούν.




Τα τοπίο είναι πραγματικό έστω και αν δε βλέπετε το μικρό σπίτι…




…το οποίο δεν ήταν στο λιβάδι, αλλά λίγο πιο πάνω στο δάσος. Πιο μέσα στη φύση δε γίνεται!




Περίπατος αργότερα στο Courmayer. Οι βαθιές ανάσες με το μαλακό γιατί τα επίπεδα του οξυγόνου είναι πολύ υψηλά!




Ένα σπορ το οποίο δεν έχει καταφέρει ποτέ να μας συγκινήσει είναι η ορειβασία, πέρα από ένα απλό περίπατο. Ίσως γιατί έχουμε βάλει άλλους στόχους στο μυαλό και άλλες «κορυφές» για να κατακτήσουμε. Γεγονός είναι ότι η ορειβασία είναι ένα extreme σπορ που έχει πάρει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Το νεκροταφείο της πόλης αυτής που μείναμε απ’ ότι κατάλαβα ήταν ένα μνημείο για τους ορειβάτες που είχαν χάσει τις ζωές τους στην περιοχή. Οι περισσότεροι που αναπαύονταν εν ειρήνει εκεί μέσα ήταν νεαροί αλπινιστές. Σε μια περίπτωση ήταν σε έναν τάφο τρεις, ένα ζευγάρι με τον οδηγό τους…

Από το 15αύγουστο του 1912.







Οι καταστάσεις εναλλάσσονται στην ζωή και το γέλιο έρχεται και πάλι! Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να εργαστεί κατά παραγγελία ούτε να δημιουργήσει. Άρα μην ζητάτε σε έναν καλλιτέχνη να σας πάρει μια φωτογραφία την ώρα που εσείς θέλετε με το τοπίο που εσείς νομίζετε ότι είναι το κατάλληλο και στην στάση που εσείς θεωρείτε σωστή γιατί εκτός του ότι τον τσαντίζετε, σας την φυλάει και από πάνω!



"ΜΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΕΚΕΙ;;; ΠΕΡΝΑΓΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΕΣ;;;"

"Μισό λεπτό, θα βγάλω άλλη μία..."

Αν δε βρίσκει κάτι ενδιάμεσα σε σας και το φακό, κάτι θα σκεφτεί να κάνει!




Μετά μην του πείτε: «Για να δω, για να δω! Πως βγήκα;;;»




Στα 1200 μέτρα υψόμετρο το Courmayer δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά, όταν όμως υπάρχει νέφωση και μάλιστα «χαμηλή» είναι καλό αυτό γιατί τα σύννεφα συνεχίζουν να κατεβαίνουν πιο κάτω, και εκεί που δε βλέπεις τη μύτη σου, έχει λιακάδα!




Η πρώτη μέρα σουρουπώνει και εμείς ψάχνουμε σε ποια απ’ όλες τις πιτσαρίες θα τσιμπήσουμε.




Παρόλη τη δροσιά άμα φας μια καυτερή ιταλική πίτσα ”diabola”, η παγωμένη μπυρίτσα είναι ότι χρειάζεται! Η μέρα έκλεινε σιγά σιγά, έχοντας ξεχάσει ποια απ’ όλες είναι.




Σε πολύ μεγάλη οδική απόσταση στην άλλη πλευρά του Mont Blanc βρίσκεται η γαλλική πόλη του Chamonix. Δεν ξέρω πόσες μίζες και ποιοι Ιταλοί και Γάλλοι πολιτικοί τις πήραν, το γεγονός είναι ότι τα βρήκαν και από το 1965 συντόμευσαν κατά 100χλμ την απόσταση του Μιλάνου από τη Γαλλία, διανοίγοντας το μόνιμα χιονισμένο βουνό που τους χώριζε με μια ευθεία και υπό κλίση (για να φεύγουν τα νερά) σήραγγα μήκους 11,6 χιλιομέτρων.

Την διαβαίνεις με ευλαβική προσοχή, αυστηρότατο ανώτερο όριο ταχύτητας 70χλμ/ω, κατώτερο 50χλμ/ω και απόσταση 150 μέτρων από το προπορευόμενο όχημα. Έτσι διανοηθείς και παραβείς κάτι από τα τρία, βουίζει ολόκληρη η σήραγγα από τα μεγάφωνα του μεγάλου αδερφού που σε κράζουν όχι για να σε τιμωρήσουν με πρόστιμο αλλά για να σε συμμορφώσουν για την κοινή ασφάλεια. Τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας πάρθηκαν το 1999 όταν μια νταλίκα που μετέφερε μαργαρίνη πήρε φωτιά, έκαιγε για 56 ώρες, 39 άνθρωποι εγκλωβίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους και για 5 μέρες ζεμάταγε όλο το τούνελ.

Παρόμοιο έργο στη Ελλάδα θα είχε δημιουργήσει πλήθος πισινών (από το πισίνα, όχι πισινός), καταθέσεων στο εξωτερικό και τέλεση φαντασμαγορικών σοσιαλιστικών γάμων στο Παρίσι μεσόκοπων αποτυχημένων πολιτικών που βούλιαξαν μαζί με τη χώρα τους στο τέλος της καριέρας και της ζωής τους…




Για απλή διάβαση του τούνελ το διόδιο είναι 24€ και 30€ μετ’ επιστροφής. Προτιμήσαμε το δεύτερο!




Η θερμοκρασία στην είσοδο της σήραγγας ήταν 15 βαθμούς, προχωρώντας στα 3-4 χλμ είχε φτάσει τους 28! Η γη βράζει κάτω από τα πόδια μας, όντως!




Ααααα….φως και δροσιά στη Γαλλία!




Στις πρώτες στροφές αντικρίζουμε ένα παγωμένο ακίνητο ποτάμι να περιμένει για να κατέβει…




Οι καλλιτέχνες έχουν τις ώρες τους, τις διαθέσεις τους και τις λόξες τους, η επαγγελματίας φωτογράφος όμως αποδίδει ανά πάσα στιγμή.

Έτσι το να "παγώσει" τον παγετώνα πάνω από ένα boxerάκι που κατέβαινε γουργουρίζοντας τις πλαγιές του Mont Blanc, δεν ήταν κάτι δύσκολο!




Αν θέλετε να παίξετε με το Google Earth ανοίξτε το συννημένο αρχείο που σας έχω σε αυτό το πόστ και νομίζω ότι έχει πάει στο τέλος του. Είναι το σημείο ακριβώς που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία βγαίνοντας από το τούνελ και μπαίνοντας στη Γαλλία. Ξεζουμάρετε το Google Earth και θα δείτε πεντακάθαρα τον παγετώνα που πρέπει να είναι πολλά χρόνια εκεί…

Χωρίς καν τη χρήση photoshop εκμεταλλεύεται την ύπαρξη της οδικής σήμανσης για να σημάνει τον αναβάτη της μηχανής με ταυτόχρονο ζουμάρισμα και εκτέλεση τεχνικής panning! (Γιατί να μην βγάζω εγώ τέτοιες φωτογραφίες!)




Περιηγηθήκαμε τα τριγύρω χωριά και κορυφούλες…




… και καταλήξαμε στο Chamonix. Σε μια καινούργια εγκατάσταση είχαν φτιάξει ένα τελεφερίκ που ανέβαζε μέχρι τα 4.000 σχεδόν μέτρα από τα 1000. Ευτυχώς δεν το πήραμε γιατί μας ενημέρωσαν ότι η κορυφή είναι μέσα στα σύννεφα. Το εισιτήριο για την χρήση του τελεφερίκ είναι 42€, το άτομο!!!
Πίσω μας φαίνεται η πρώτη κορυφή στα 2300μ.




Τελικά θυμηθήκαμε τι μέρα είναι! Είναι Σάββατο πρωί και είμαστε στο Mont Blanc!