[gemara]

Απολαμβάνουμε στο Chamonix το δυνατό ήλιο μαζί με τους άλλους τουρίστες!




Πως δουλεύει αυτό το γραναζοκιβώτιο άραγε;;;




Τα τιμόνια στ’ αυτιά που λέγαμε!




Μια τελευταία ματιά στο γαλανό ουρανό και φύγαμε!




Μέχρι τώρα καλά την είχαμε βγάλει από θέμα καιρού, εκτός από λίγη δροσιά, τίποτε το ενοχλητικό. Την επόμενη μέρα στο πρόγραμμα είχαμε να πάμε προς τα ανατολικά της Ιταλίας, σε ένα όμορφο θέρετρο τη λίμνη La Garda, την μεγαλύτερη της Ιταλίας. Γιαννάκη για 2 μέρες θα σε πετυχαίναμε εκεί! Αναχωρούμε χαρούμενοι μετά από ανεφοδιασμό με βενζίνη από τα ψηλά του Mont Blanc έχοντας στο νου βέβαια ότι το μετεωρολογικό έδειχνε βροχές προς την περιοχή που πηγαίναμε. Τα σύννεφα ήταν χαμηλότερα προς το παρόν από μας όταν αναχωρήσαμε, οπότε δεν έβρεχε. Η διαδρομή που πέρναγε πάλι από το Μιλάνο είχε πολλά τούνελ στην αρχή, 7, 8 των δυο και τριών χιλιομέτρων το καθένα. Βγαίνοντας από κάποιο η βροχούλα άρχιζε να πέφτει right through. Στο επόμενο τούνελ σταματάμε για να βάλουμε τα αδιάβροχα…




Από κει και πέρα με λίγα λόγια… λαλήσαμε!

Ξεκινήσαμε με καταιγίδα και δυνατή βροχή μόλις βγήκαμε από αυτό το τούνελ, που όσο πέρναγε η ώρα δυνάμωνε. Δε μπορεί λέω, δεν υπάρχει δυνατότερη βροχή, θα μειωθεί κάποια στιγμή. Αμ δε. Δυνάμωνε κι άλλο μέχρι που γινόταν και χοντρό χαλάζι.

Η οδηγός απτόητη προχωρούσε με σύνεση και ασφάλεια. Μεγάλη εξυπηρέτηση και ψυχαγωγία καθ’ όλη της διάρκεια του ταξιδίου ήταν οι ενδοσυνεννοήσεις. Ως συνήθως όμως, όταν κάτι το χρησιμοποιείς συνέχεια, αλλά σου είναι απαραίτητο και το χρειάζεσαι συγκεκριμένη στιγμή, αν αυτό δεν είναι κινητήρας boxer… σε εγκαταλείπει! Μετά το πρώτο εικοσάλεπτο καταιγιστικής βροχής η ΒΤ2 της Κωνσταντίνας κάνει κάτι funny noises, τουρουρού τουρουρίτ και μουσκεμένη παραδίδει πνεύμα! Μέχρι σήμερα δεν έχει επανέλθει! Μετά από μια ώρα που πήγε να κάνει τα ίδια κι η δικιά μου ενδοσυνεννόηση, την κλείνω αμέσως και μάλλον αυτό την έσωσε! «Ευτυχώς» που πέρσυ είχαν κλέψει το κράνος της Κωνσταντίνας μέσα από τη μπαγκαζιέρα της μέρα μεσημέρι στο Κολωνάκι μαζί με την ενδοσυνεννόηση, αγοράσαμε άλλο ένα ζευγάρι ΒΤ2, οπότε μου είχε μείνει μια σκέτη την οποία την κουβάλαγα μαζί μας. Την διαδικασία ζευγαρώματος των δυο ΒΤ2 τη θυμόμουν απέξω πως γινόταν, αλλά όταν αργότερα την εφάρμοσα καμιά 10αριά φορές, τζίφος, δεν ζευγάρωναν. Έλα μου ντε όμως που «τυχαία» είχα σκεφτεί να βάλω σε pdf μαζί μου το μάνιουάλ της και διάβασα πως γίνεται reset! Με την πρώτη μετά, οκ! Το «χούι» μου έχει μείνει από τη δουλειά. Η καλή προετοιμασία εξασφαλίζει την επιτυχία της αποστολής και αν δε θυμάσαι απέξω καταβατά ολόκληρα που μια φορά μόνο τα έχεις διαβάσει, πάρτα μαζί σου, η τεχνολογία σε εξυπηρετεί. Πόσο κρίμα θα ήταν να βγάζαμε άλλα 1500χλμ στη μουγγαμάρα, ή πόσο θα ανέβαινε ο προϋπολογισμός αν αγοράζαμε καινούργια ενδοσυνεννόηση στο δρόμο, ενώ δούλευαν αυτές που είχαμε;




Όταν μιλάμε για νερό, εννοούμε πολύ νερό! Τα αδιάβροχα είναι απαραίτητα ανεξαρτήτως φύλου! Χωρίς καμία συνεννόηση πλέον μεταξύ μας, συνεχίζουμε ασταμάτητα για 3 ώρες υπό δυνατή και ασταμάτητη βροχή τα επόμενα 250χλμ προσπαθώντας αφενός μεν να τηρούμε απόσταση ασφαλείας μεταξύ μας, αφετέρου να παραμένει ο ένας στο οπτικό πεδίο του άλλου!




Η κατεύθυνσή μας ήταν ανατολική, το ίδιο είναι και όλων των καιρικών φαινομένων στο βόρειο ημισφαίριο. Ευτυχώς ήμασταν ελαφρώς πιο γρήγοροι από το χαμηλό βαρομετρικό και τρεις ώρες μετά, περνώντας έξω από το Μιλάνο ξαναβγήκαμε στη ζέστη και στη λιακάδα για να στεγνώσουμε! Πηγαίνοντας πλέον με 120 και ανοικτή τη ζελατίνα του κράνους η ησυχία που επικρατούσε μετά από τέτοιο βουητό και κρότο της βροχής, ήταν απολαυστική. Το γουργούρισμα του boxer που ακόμη πάει στο ρελαντί με τέτοιες ταχύτητες ξεχωρίζει και ακούγεται σαν μουσική στ’ αυτιά, εκτός από την αίσθηση ασφάλειας που σου παρέχει… Είναι πραγματικά πανάκριβα μηχανήματα γι αυτό δε σε αφήνουν πουθενά. Μην ακούτε τις γνώμες αυτών που δεν τα έχουν ή δεν ξέρουν να τα μεταχειριστούν σωστά και τους βγάζουν ζημιές. Όπου και να γυρίσεις στην Ευρώπη θα δεις μια R1200GS να ταξιδεύει φορτωμένη. Παντού. Αν ένα μηχανάκι το έχεις και το ταλαιπωρείς μέσα σε μια πόλη για 100.000 χλμ και δε σου βγάζει ζημιά, θα σου κάνει τα ίδια για 300.000 χλμ στα ταξίδια.




Μετά την καταιγίδα, η ξαστεριά. Με ένα ελαφρό βουητό στο κεφάλι κάνουμε check - in στο La Garda Village της πόλης του Sirmione, ένα αυτόνομο θέρετρο που έλεγε πολλά για όσους δεν είχαν υπ' όψη τους ελληνικές παραλίες και ελληνικό καιρό.



Συμπληρώνοντας σχεδόν 350 χιλιόμετρα για σήμερα και με τα ρεζερβουάρ σχεδόν άδεια, απλώνουμε τα ρούχα μας και ξεκουραζόμαστε. Λίγο αργότερα, να’ σου και το χαμηλό βαρομετρικό μας ξαναβρίσκειειει…! Ευτυχώς που το θέρετρο που είμαστε διαθέτει τα πάντα και περνάμε το βράδυ χαζεύοντας τη λίμνη και τα κουνελάκια το επόμενο πρωί αφήνοντας τις μπέμπες να ξεπλένονται.



Με συννεφιασμένο, βροχερό, ζεστό καιρό και κατά περιόδους ηλιοφάνεια τις επόμενες 2 μέρες ξεκουραστήκαμε και κάναμε τις βόλτες μας γύρω από τη μεγάλη λίμνη.













Η μικρή πόλη La Garda




Από συζητήσεις των ντόπιων άκουγα ιστορίες για μια παρέα Γερμανών που πέρασε πριν 2 μέρες, με ένα μουρλό Σαλονικιό που ήταν μαζί τους και έτρωγαν τα λάστιχα των GS τους για πρωινό...!












Κάποια στιγμή ευρισκόμενοι στο ομώνυμο χωριό της λίμνης και κάτω από τα υπόστεγα των μαγαζιών, ξέσπασε μια δυνατή καταιγίδα όπου κάτι πράγματα σαν κι αυτό έπεφταν από τον ουρανό! Πρέπει να ήταν αυτά που δημιουργούσαν τα κοπανήματα στα κράνη μας προχτές που ερχόμασταν με την καταιγίδα!




Λοιπόν, έχουμε και σπίτια. Τα ψώνια μας τα κάναμε (αμ δε), άντε να κατηφορίζουμε σιγά σιγά προς Ελλάδα μεριά. Σε χαλαρούς ρυθμούς γράφοντας λίγα και ξεκούραστα χιλιόμετρα κάθε μέρα, ξεκινάμε το άλλο πρωί για τον έναν από τους δύο ενδιάμεσους σταθμούς που είχαμε επιλέξει μέχρι την Ανκόνα, την Μπολώνια.


Τα μηχανάκια μας διανύουν από τα πιο όμορφα κι ευχάριστα χιλιόμετρα της καριέρας τους. Ιταλική autostrada, δροσερός καιρός, λιακάδα, πράσινο παντού, γέφυρες με ποταμάκια, λίμνες και μεις προσεκτικοί και χωρίς να κινδυνέψουμε σε κανένα σημείο, χωρίς να μας ενοχλήσει κανείς Ιταλός οδηγός αλλά και χωρίς να ενοχλούμε και μεις. Δεξιά λωρίδα πάμε πάντα όπως και οι πάντες, αριστερά μόνο για προσπέραση και ελάχιστοι είναι αυτοί που σε προσπερνούν όταν πας με 140. Ούτε και πάει κανείς όμως με 120 στην αριστερή λωρίδα. Το οδόστρωμα με σκληρή και τραχιά επιφάνεια, φθείρει με γρήγορους ρυθμούς τα λάστιχά μας, προσφέροντάς μας όμως αυτό που πρέπει να προσφέρει. Προσπαθούμε να διώξουμε τις κακές σκέψεις από το μυαλό μας, σκεπτόμενοι ότι αργά ή γρήγορα θα είμαστε στην Αθηνών Πατρών πάλι…

Τα μυγάκια επιμένουν να μου χαλάνε τις φωτογραφίες!!!