[gemara]

Παρόλο που είχαμε περάσει και πέρσυ από τη Μπολώνια, εν τούτοις είναι πάντα όμορφη και έχει πολλά αξιοθέατα για να ευχαριστηθείς και να δεις. Στην ιστορία της βλέπουμε ότι εκεί δημιουργήθηκε το πρώτο Πανεπιστήμιο στα παγκόσμια χρονικά, το 1088 όπου μεταξύ άλλων, έχει σπουδάσει και γνωστός Κρητικός συμφορουμίτης μας. Μέχρι και σήμερα θεωρείται φοιτητούπολη και είναι εμφανές όπου και να γυρνάς το κεφάλι σου ότι έχει πολλούς νεαρούς ανθρώπους.

Διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα καλοδιατηρημένα ιστορικά κέντρα, downtown που λέμε, στην Ιταλία το οποίο ξεκίνησε τέλη του 1970 να ανακατασκευάζεται και να συντηρείται. Η Μπολώνια είναι η υπ’ αριθμόν ένα πόλη σε ρυθμούς ανάπτυξης σε ολόκληρη την Ιταλία και μια από τις πλουσιότερές της. Φανταστείτε τι σκέφτηκαν οι άνθρωποι. Σου λέει θα πληρώσουμε ένα σωρό λεφτά, δεν θα τα βάλει κανείς στην τσέπη του, θα φτιάξουμε μια όμορφη πόλη και θα ελκύσουμε επισκέπτες και τουρισμό που με τα έσοδα που θα μας αφήσουν, θα ξεπληρώσουμε την ανακατασκευή, θα μας μείνουν για να έχουμε, να ονειρευόμαστε και να συντηρούμε τα κτίσματα. Άκου τι βάζει ο άνθρωπος με το νού του. Από εμένα προσωπικά "τα έχουν πάρει" τρεις φορές που την έχω επισκεφτεί και δεν αποκλείω πολλές ακόμη. Δεν με δυσαρέστησαν πουθενά όμως, τους διαφημίζω και από πάνω.
Η Μπολώνια επίσης είναι μία από τις πρώτες πόλεις της Ιταλίας σε ποιότητα ζωής. Μπράβο τους που το καταφέρνουν.




Εμείς βρήκαμε ψώνια να κάνουμε και εκεί! Στο βάθος αριστερά είναι ένα μαγαζάκι με πουκάμισα nakamichi, naracamicie ή κάπως έτσι τέλος πάντων που οι κυρίες λένε ότι είναι πολύ καλά. Τα προϊόντα του στην Ιταλία τα βρίσκετε στο 1/3 από την τιμή που τα πουλάνε στην Ελλάδα. Οι καιροί είναι δύσκολοι και δεν σας λέω πόσα τέτοια πήραμε...

Συνεχίσαμε τις βόλτες μας μέχρι να σουρουπώσει φωτογραφίζοντας τα αξιοθέατα…




Αγάλματα που στολίζουν τη Fontana del Nettuno και δροσίζουν τους επισκέπτες της!




Καλοσυνάτα πρόσωπα και γέλια και δω. Τα κορίτσια ξέρουν ότι ζούνε σε μια πόλη και μια χώρα με μέλλον, παρελθόν και μεγάλη ανάπτυξη. Φαίνεται στο πρόσωπό τους. (Για τη δεξιά μιλάω!)




GSA και τσάντα Luis Vuiton. Στην Ιταλία είπαμε είμαστε, επιτρέπεται!




H Piazza Maggiore (di note) και οι due Torri για το φίλο το Γιάννη!









Η διανυκτέρευση στη Μπολώνια επιλέχτηκε για να είναι σύντομη η απόστασή μας από την Ανκόνα την τελευταία μέρα. Δε μου αρέσουν τα τρεχάματα την τελευταία στιγμή και τα πολύ πρωινά ξυπνήματα στις διακοπές, όταν μάλιστα έπρεπε στις 1130 το πρωί να κάνουμε check in στο βαπόρι. Έτσι κόψαμε στα τρία την απόσταση από την La Garda μέχρι την Ανκόνα και εκτός από τη Μπολώνια προστέθηκε και μια μέρα στο Σαν Μαρίνο.

Πολύ χαλαρή η αναχώρηση από τη Μπολώνια για να κατέβουμε άλλα 140 χιλιόμετρα μέχρι το Σαν Μαρίνο.

Βλέποντας το χάρτη προς το Σαν Μαρίνο και έχοντας στο νου μερικά ιστορικά στοιχεία, σκέφτηκα ότι θα ήταν μια καλή ευκαιρία να επισκεφτούμε την πόλη του Ρίμινι, γνωστή στους ιστοριοδίφες από την «Επιχείρηση Ελιά» κατά τη Μάχη του Ρίμινι. Στο έδαφός της πόλης αυτής έγινε η μεγαλύτερη μάχη από πλευράς υλικού που έχει γίνει ποτέ στην Ιταλία με εκστρατεία 1.200.000 ανδρών τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1944. Ακόμη πιο ενδιαφέρον δε, ότι η Γ΄ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία συμμετείχε με επιτυχία στην επιχείρηση, παίρνοντας αργότερα τιμητικά τον τίτλο της «Ταξιαρχίας του Ρίμινι». 1.470.000 οβίδες μόνο από το πυροβολικό έπεσαν τότε. Μάλλον γι αυτό δεν είδαμε ιστορικό κέντρο εδώ.

Ο καιρός είχε τα κέφια του και μας έπιασαν 5 γερές καταιγίδες εναλλασσόμενες με δυνατό ήλιο και ζέστη κάθε 10 λεπτά περίπου. Μόλις έχουμε φορέσει τα αδιάβροχα τα οποία είναι μούσκεμα και σταματάμε να βγάλουμε μια φωτογραφία με το ξαφνικό φως, τον φάρο του Ρίμινι. Σκάμε από τη ζέστη όμως, βγάζουμε και τα αδιάβροχα… Ανεβαίνοντας για το Σαν Μαρίνο στην επόμενη καταιγίδα μετά από 10 λεπτά δεν προλάβαμε να πούμε κιχ και τα μπουφάν μας ίσα που είχαν στεγνώσει την επομένη!

Τις ευχαριστίες μου στον κο Γλάρο που μου στάθηκε στο καλύτερο σημείο για να πλαισιώσει την φωτογραφία!




Κανά μισάωρο από το Ρίμινι και φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας στο εκτάσεως 61 τετρ. χιλ. κράτος του Σαν Μαρίνο. Η διαδρομή περνάει μέσα από πολλές φουρκέτες και πολύ γρήγορα ανεβαίνεις στο ιστορικό κέντρο, στα 750μ υψόμετρο. Το ιστορικό κέντρο είναι κάτι σαν τη Μονεμβασιά για να καταλάβετε, εξίσου όμορφο, καθαρότερο και πολύ πιο φτηνό. Κολλητά με το κάστρο είναι το ξενοδοχείο που έχουμε κλείσει, στην τιμή των 67€ με το πρωινό, φανταστικό και "ζεστό" δωμάτιο, τζάμπα ίντερνετ, υπόγειο κλειστό πάρκινγκ, τον ιδιοκτήτη να μας περιμένει στην πύλη του ιστορικού κέντρου για να μας οδηγήσει και μια θέα που έβλεπες τη μισή Ιταλία από το παράθυρο του δωματίου. Σαφώς και το συνιστούμε σε όποιον θέλει μια διανυκτέρευση 136χλμ πριν την Ανκόνα.




Το Σαν Μαρίνο είναι ένα από τα πλουσιότερα κράτη του κόσμου, έχει το αρχαιότερο σε ισχύ σύνταγμα παγκοσμίως από το 1600, δεν έχει εξωτερικό χρέος, δεν έχει ανεργία και έχει πλεόνασμα προϋπολογισμού…

Από την κορυφή του κάστρου αγναντεύουμε το Ρίμινι και την Αδριατική.




Φέρνοντας λίγο πιο κοντά το Ρίμινι, διακρίνεται ο φάρος που είχαμε προηγουμένως φωτογραφίσει.




Αυτός είναι ο ένας από τους τρεις πύργους του Σαν Μαρίνο, η La Guaita στέκεται για 10 αιώνες στην κορυφή του βουνού Titano και αρχικώς «φιλοξενούσε» φυλακισμένους. Αργότερα έγινε σύμβολο τιμής και υπερηφάνειας του κράτους και συμπεριλαμβάνεται στην σημαία του μάλιστα με τους άλλους δυο πύργους. Ο άλλος πύργος, La Fratta (δυσ)φημίζονταν για αντρική πορνεία (!) και ο τρίτος και μικρότερος πύργος που είναι κλειστός για τους επισκέπτες χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Και οι τρεις πύργοι μαζί είναι γνωστοί σαν cake γιατί η φαντασία των σανμαρινέζων τους φαντάζεται από μακριά σαν κέικ με σοκολάτα που είναι και ένα ντόπιο γλύκισμα!




Στα δεντράκια που βλέπετε στην επάνω φωτογραφία του κάστρου μέσα είναι ένα περίπτερο τουριστικό και εκεί έχει σκαρφαλώσει μια GSA. Πρόσεξα κάτι περίεργο στη δεξιά βαλίτσα της, αλλά μετά είδα τον ιδιοκτήτη της να φεύγει και κατάλαβα τη χρήση της. Πολύ έξυπνη λύση για τους ζωόφιλους μηχανόβιους!




Δεξιά από το ξενοδοχείο μας ήταν ένα πολυτελές εστιατόριο που καθίσαμε να φάμε για βράδυ. Στο ψηλότερο σημείο του Σαν Μαρίνο, από τη μια πλευρά βλέπαμε τον Ιταλικό κάμπο με τα Απέννινα όρη και από την άλλη την Αδριατική θάλασσα. Παραγγείλαμε 2 σούπες μινεστρόνε, δύο μεγάλες πίτσες που δεν μπορέσαμε να τις φάμε όλες (εντάξει, εγώ μπόρεσα!!!), δυο μισόκιλες μπύρες, δυο καφέδες και ένα μπουκάλι νερό. Χαλάλι λέω, τελευταία μέρα, ας «το ρίξουμε έξω». Ο λογαριασμός ήρθε στα 35€… Που να καταλαβαίνανε οι φωστήρες μας πως εξαλείφεται η ανεργία και πως υπάρχει πλεόνασμα προϋπολογισμού…




Η τελευταία νύχτα μας στην Ιταλία όπως φαινόταν από το δωμάτιο του ξενοδοχείου με τα τείχη του κάστρου από πάνω μας, ήταν η ομορφότερη.




Καλοκαιράκι ξανά και λίγα χιλιόμετρα μένουν για την Ανκόνα. Ο φακός της gopro πρέπει να είναι ελκυστικός για τα μυγάκια, γιατί όλο και κάποιο από δαύτα έρχεται και σκάει πάνω του, θολώνοντάς μου τις φωτογραφίες!




Η ενθουσιώδης οδηγός μου, βλέπει νταλίκα με ελληνικά νούμερα στο δρόμο και την άκουγα που μου φώναζε: «Α ρε πατρίδααααα!». Την ίδια ακριβώς στιγμή –σας λέγω την αλήθεια - έβλεπα το χέρι του νταλικιέρη να αφήνει το χαρτάκι του τσιγαρόκουτου από το παράθυρο… Μουγκαμάρα για κάμποσο.




Check in στην ώρα μας και επιβίβαση στο ίδιο πλοίο με αυτό που φύγαμε. Τα χαμόγελα αφορούν τις προηγούμενες μέρες.




Οι τελευταίοι μοτοσυκλεττιστές φορτώνουν τις μηχανές τους στο ferry boat για τις διακοπές στους στην Ελλάδα. Λίγο αισιόδοξη η στατιστική εδώ, οι 4 στις 5 είναι BMW, όχι όμως και το οι 3 στις 5 είναι boxer που είναι γεγονός για την Ευρώπη ιδίως για τους βόρειους ταξιδιώτες.




Η όμορφη και «αδικημένη» γιατί κανείς δεν την επισκέπτεται Ανκόνα!



Η ναυτική παράδοση στο πλοίο τηρείται και στον επανάπλου! Πήγαμε στο Mont Blanc, τρώω και μια μακαρονάδα ίσα με το Mont Blanc!





Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Αυτό το πράμα που βλέπετε είναι η Ελληνική Εθνική Οδός Αθηνών Πατρών. Τον κακό τους τον καιρό σκέφτεσαι από μέσα σου που θέλουν και διόδια γι αυτό το πράμα…

Έβλεπα τους συναδέρφους μοτοσυκλεττιστές της ομάδας ΔΙΑΣ που μας χαιρέτισαν κιόλας στην εθνική οδό με το ξεμανίκωτο στην απείρως πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε άλλη του κόσμου εθνική οδό και μου σηκωνόταν η τρίχα. Τους καημένους έτσι που τους έχουν και κυκλοφορούν. Ο φραπές της παρηγοριάς αξεσουάρ του υπηρεσιακού δικύκλου. Τι να κάνουν οι άνθρωποι, μεροκάματο του τρόμου και το δικό τους…



Σταματώντας για σουβλάκι στον Ισθμό, όλα τριγύρω θύμιζαν Ελλάδα…
Μια κρυφή σκέψη στο μυαλό μας μας έδινε ελπίδες, άντε πλησιάζει η ώρα να ξεκουμπιστεί από την πατρίδα μας αυτή η αλητοσυμμορία που την καταστρέφει τόσες δεκαετίες και μετά μας λέει ότι φταίμε εμείς... Πλησιάζει;



Κάτι καινούργιο για επίλογο δεν έχω να σας γράψω. Τον διαβάσατε και πέρσυ όταν γυρίζαμε πάλι από την Ιταλία. Δεν άλλαξε κάτι στα 100 χρόνια που έγραψε το ποίημα του ο Σουρής, θα αλλάξει σε ένα χρόνο;

Ευχόμαστε καλό καλοκαίρι να περάσετε όπου και αν πάτε, με μεγάλη προσοχή!

Αρχική Δημοσίευση από gemara

Η Ιταλία είναι μια πολύ όμορφη χώρα, πλήρως εξειδικευμένη στον τουρισμό, φτηνή και φιλόξενη στους τουρίστες. Το una fatsa una ratsa σε ελάχιστες περιπτώσεις ισχύει και μόνο στις άσχημες. Παρ’ όλους τους μπερλουσκόνηδες, τις τσιτσιολίνες και όλα τα άλλα που τους κοροϊδεύουμε, τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα από εμάς. Είναι κατ’ αρχήν Ευρώπη και όχι τρίτος κόσμος. Έχουν νόμους, τους εφαρμόζουν, έχουν θεσμούς, τους σέβονται, έχουν οργάνωση και παραγωγικότητα. Έχουν Maserati, έχουν Ducati, έχουν Aprilia, έχουν Moto Guzzi, Piaggio, έχουν Alfa Romeo, Lamborghini και έχουν Ferrari για τα όνειρά μας. Έχουν μια τεράστια πολεμική βιομηχανία και μία μόδα ρούχων που την έχουν επιβάλλει παγκοσμίως. Είναι μια γειτονική χώρα, ακριβώς δίπλα μας. Προσέχουν τον τόπο τους και τον διατηρούν πεντακάθαρο, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι έτσι κινούνται σε όλες τους τις δραστηριότητες. Εμείς κάποτε φτιάναμε MEBEA και συναρμολογούσαμε NISSAN, αλλά από τη φαγωμάρα μας, ούτε αυτά καταφέραμε να συνεχίσουμε. Όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι μας, δεν θα πέρναγε έτσι, για αυτό το πληρώνουμε ακριβά σήμερα, όταν – παρά την κρίση που επικαλούμαστε – οι άλλοι λαοί ευημερούν.

Το συμπέρασμά μου επιστρέφοντας κάθε φορά στην τριτοκοσμική Ελλάδα από όλα αυτά τα ταξίδια που κάνω, είναι ότι όσο συνεχίζουμε να πετάμε τις γόπες μας έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου και στην αμμουδιά των ακτών μας, όσο κυκλοφορούμε ξεκράνωτοι και με κοντοπαντέλονα πάνω στις μοτοσυκλέτες, όσο απαιτούμε από τους άλλους να μας σέβονται χωρίς να σεβόμαστε τίποτε εμείς, δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε προκοπή σαν λαός και να φτιάξουμε μια αξιόλογη κοινωνία…

Καλό καλοκαίρι σε όλους και μάθετε τα παιδιά σας να μην πετάνε τα σκουπίδια τους κάτω!