Πριν καμία εβδομάδα, την 14-06-2011 και το πρωί, περίπου την 10:20, πήρα την μπέμπα μου και πήγαινα στο γραφείο μου.
Ήταν πολύ ωραίο πρωινό, ηλιόλουστο, καθώς οι καταιγίδες τις τελευταίες ημέρες μου είχαν σπάσει τα νεύρα.
Με ανεβασμένη διάθεση λοιπόν, αφού περιμένω και μετάθεση που πιστεύω θα αλλάξει την ζωή μου, στην Ηλιούπολη, και στην Χρυσοστόμου Σμύρνης, είχα καμία 40 στο κοντέρ και κατέβαινα προς Βουλιαγμένης.
Με το μπουφανάκι μου και το κρανάκι μου Κύριος.
Στην διασταύρωση με την Ιωαννίνων, θυμάμαι μόνο με την άκρη του ματιού μου ένα ασημί αυτοκίνητο και μετά ΤΙΠΟΤΑ.
Θυμάμαι μόνο άτομα άγνωστα να μου δίνουν νερό με καλαμάκι, ξαπλωμένος στον δρόμο και να φωνάζουν μην του βγάλετε το κράνος.
Άνοιξα τα μάτια μου και είδα αυτο:
Τους είπα να πάρουν τηλέφωνο έναν φίλο μου, ήρθε και μετά ήρθε το ΕΚΑΒ.
Με ψιλαφίσανε και μου είπαν να σηκωθώ.
Πονούσε η πλάτη μου και το πόδι μου αλλά ήμουν εντάξει.
Σηκώθηκα και αφου ένιωθα αρτιμελής πήγα στην μοτό μου. Το επόμενο που είδα ήταν αυτο:
Τώρα τι να πω. Ντρέπομαι λίγο αλλά έχα να κλάψω τόσο χρόνια.
Το απόγευμα είχα κλείσει πλύσιμο γιατί σε δυο μέρες πήγαινα μοτοβόλτα Πάργα.
Με πήρε το παράπονο ρε παιδιά.
Μηχανή με γερανό στον γιατρό και εγώ στο νοσοκομείο για τις εξετάσεις.
Ευτυχώς όλα μυικά και μετά από 8 ώρες ΄έφυγα.
Ο οδηγός το Ι.Χ., συνταξιούχος ετών 72 και ψάλτης σε εκκλησία τουλάχιστον ήταν ειλικρινής:
-Καλά δεν το είδες το STOP?
-Όχι ήμουν αφηρημένος.
-Και πως σταμάτησες το αυτοκίνητο? Φρλεναρες?
- ¨οχι. Λογικά σταμάτησε στην μηχανή σου.
Να θέλω να τον σφάξω, να με πιάνει το παράπονο και τελικά να λέω μόνο μπορεί και εκατό φορές '' Τί φταίω εγώ ρε γαμώτο?"
Οι δικοί μου άνθρωποι να μου λένε αφού είσαι καλά ξέχνα την μηχανή και εγώ να την σκέφτομαι συνέχεια.
Ο παππούς να με ρωτάει "Ενα συγνώμη φτάνει?'' και εγώ να σκέφτομαι την μοτό μου και να μαζεύω κομμάτια από το ρολόι μου.
2.000 φορές απο τότε μπορεί να έχω σκεφτεί ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΜΕΝΑ?
Αλλά έγινε. Μηχανή δεν έχω και δεν θα έχω για κανένα μήνα γιατί ανταλλακτικά από Γερμανία.
Κόστος θα αναλάβει η ασφαλιστική.
Μπουφάν και κράνος με έσωσαν.
Αλλά έγώ ακόμη αναρωτιέμαι ακόμη ΓΙΑΤΙ? Γιατί τώρα να κυκλοφορώ με παπάκι? Τι φταίω?
Μετά απο πολλές σκέψεις καταλήγω ότι αν είχα άλλη μοτο θα ήταν χειρότερα και αν είχα παπί, αν ζούσα θα ήμουν ακόμη στο νοσοκομείο.
Ο αριστερός BOXER έσωσε το πόδι μου και τα 300 κιλά της μοτό σταμάτησαν το αμάξι και δεν με πάτησε ο παππούς.
Κ'ατι που δεν σκέφτεσαι όταν αγοράζεις μία τέτοια μοτό αλλά πόση σημασία έχει.
Καλά χιλιόμετρα παλικάρια και εύχομαι σε κανένα τέτοιες περιπέτειες.
Να είστε καλά και καλούς καφέδες. Αν ξεπεράσω το ψυχολογικό μου πως δεν έχω την ερωμένη μου (είμαι παντρεμένος
) θα σκάσω μύτη με το παπί μου σε καφεδοσυνάντηση