12-8-09-ΤΕΤΑΡΤΗ: Η ζέστη είναι προβλεπόμενη για σήμερα, αλλά προβλέπετε και αρκετό περπάτημα. Φορτωμένος με αρκετά υγρά στον σάκο, ξεκινώ…πρώτη στάση στο ποιο γνωστό έργο του Γκαουντι, και όλης της πόλης…. La Sagrada Familia-Λα Σαγράδα Φαμίλια. (Εξιλεωτικός Ναός της Αγίας Οικογένειας). Και εννοούμε τον τεράστιο Γοτθικό Καθεδρικό, που δεν ολοκληρώθηκε λόγο θανάτου του Γκαουντι. (ΟΥΝΕΣΚΟ το 2005)
Απλά μένεις με το στόμα ανοιχτό χαζεύοντας αυτό το μεγαλείο. Η προσέλευση των τουριστών, για την είσοδο του ναού, μεταφραζόταν σε χιλιόμετρα. Σε καμιά περίπτωση δεν θα καθόμουν σε ουρά με τόση αναμονή...αρκέστηκα σε εξωτερικές φωτογραφίες, και συνέχισα την βόλτα μου.
Επόμενος σταθμός άλλο ένα κτήριο του Γκαουντι. Η La Pedrera (Casa Mila). Με την παράξενη κυματιστή του όψη το κτήριο Λα Πεδρερα (Καζα Μιλά) κερδίζει αμέσως τις εντυπώσεις.
Για ακόμη μια φορά όμως η ουρά των τουριστών, αφού έχει εισιτήριο για την είσοδο, με κάνουν να φύγω. Το κτήριο αυτό και ειδικά η ταράτσα του με τις καμινάδες σε σχήματα πολεμιστών, επιστημονικής φαντασίας προσελκύουν πολύ κόσμο. Συνεχίζω για την επόμενη στάση. Εδώ φίλος μου είχε πει πρέπει να επισκεφτείς αυτόν το Ναό οπωσδήποτε. Καλά υπάρχει και άλλος Ναός ποιο γνωστός από αυτόν του Γκαουντι; ΧΑΧΑΧΑ…γέλια από τον φίλο…απάντηση: ποιον Γκαουντι και κουραφέξαλα μου λες ρέε…εδώ μιλάμε για τον υπέρτατο μεγαλειώδες ποδοσφαιρικό Ναό..FC Barcelona Καμπ Νοου….έτσι κ’εγινε.
Ξεποδαριάστηκα για να βρω το γήπεδο και έλιωσα από την ζέστη!!! Η τοποθεσία που βρισκόταν το γήπεδο, στην βόρεια Βαρκελώνη, δεν την είχε ούτε ο χάρτης της πόλης. Ήταν κάτι σαν περίχωρα.. Μόνο ρωτώντας το βρήκα.
Κατευθύνθηκα στην τεράστια μπουτίκ της ομάδος. Κόσμος πολύς και περισσότερο οικογένειες, με τους μπαμπάδες να τρέχουν μαζί με τα πιτσιρίκια και να αγοράζουν ότι τους ζητήσουν. Είχε τα πάντα…. Είδα κάτι ταμεία, με κόσμο να βγάζει εισιτήρια.
Πάω εκεί, και ήταν για το τουρ που γινόταν, μέσα στο γήπεδο, και τις εγκαταστάσεις. Τι να κάνω εδώ που έφτασα, κάτι πρέπει να δω. Πληρώνω 17 ευρώ και μπαίνω μέσα με το πλήθος. Η περιήγηση μέσα στο γήπεδο περιλάμβανε, ένα τρισδιάστατο βίντεο 20 λεπτών με την ιστορία της ομάδας, το οποίο ήταν και πολύ εντυπωσιακό. Βόλτα σε εγκαταστάσεις, όπως αποδυτήρια,
αίθουσα συνελεύσεων, και την μεγάλη αίθουσα με τα τρόπαια της ομάδας.
Και μετά στον χώρο έξω στις κερκίδες, και στους επισήμους. Εδώ άραξα σε σκιά, και απήλαυσα το σάντουιτς, με θέα το γκαζόν του Ναού (γηπέδου)..
Η ώρα έχει περάσει, σχεδόν απόγευμα. Η ζέστη τραγική. Αυτό που σκεπτόμουν ήταν η επιστροφή. Έξω από το γήπεδο είδα το τουριστικό λεωφορείο, και αποφασίζω να μπω. Με απογοήτευση μου λέει η κοπέλα για τα εισιτήρια ότι δεν με συμφέρει. Κοστίζει 24 ευρώ αλλά είναι από το πρωί. Τέτοια ώρα να πληρώσω τα ίδια για να πάω μέχρι το κέντρο δεν λέει.. τελικά τα πόδια ήταν η λύση και πάλι. Σαν τον αναστενάρη και καταϊδρωμένος, μετά από καμιά ώρα φτάνω στον λόφο (Μontjuic-Μοντζουικ).
Μιλάμε για μια τεράστια έκταση, που χρησιμοποιείτε από τους κατοίκους σαν τρόπο φυγής και αναψυχής. Εδώ υπάρχουν αρκετά αξιοθέατα, με το ποιο επιβλητικό.. το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλονίας.
Ξεκούραση σε σκιά και αναπλήρωση υγρών. Συνεχίζοντας μετά από λίγο φτάνω στο παρατηρητήριο (Μiramar-Mιραμαρ).. έχει ωραία θέα προς την πόλη, αλλά το καλύτερο τώρα, ήταν το τελεφερίκ. Από εδώ ξεκινά και καταλήγει στην παραλία της πόλης.
Και έτσι με μόλις 9 ευρώ ήμουν έτοιμος για την πτήση. Η ωραιότερη στιγμή ήταν αυτή.. να έχω ολόκληρη την Βαρκελώνη κάτω από τα πόδια μου.!!!
Και όπως ήταν φυσικό, όλος ο κόσμος ήταν στις παραλίες. Χιλιάδες κόσμος δροσίζονταν στην μεσόγειο.. Πεζόδρομος φοίνικες και μαγαζιά, ολοκληρώνουν το πανέμορφο σκηνικό, στα παράλια της πόλης.
Με όλα αυτά αλλά και με την θέα σε αιθέρια λαδωμένα γυναικεία κορμιά, να σιγοψήνονται στον ήλιο, την κάνω εδώ κοντά, προς εύρεση για φαγητό.
Δεν άργησα να βρω αφού εδώ η περιοχή είναι γεμάτο εστιατόρια. Και φυσικά τίμησα το γνωστό παραδοσιακό πιάτο της Καταλονίας. Την διάσημη Παελια… επιστροφή σιγά, προς το ξενοδοχείο. Η Βαρκελώνη μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις…