[diomiles]

Μιας και μιλάτε για πόρνες ,οίκους ,νταβάδες βρήκα ένα δημοσίευμα που είναι σχετικό
.
.
Έχουμε έναν Οίκο Ανοχής. Σε αυτόν τον οίκο, εργάζονται πόρνες, τσατσάδες και μπράβοι. Σε αυτόν τον Οίκο, έρχονται και πελάτες, οι οποίοι και συντηρούν τον Οίκο, με τα χρήματά τους.
Για το ποιες πόρνες θα έχουν τους περισσότερους πελάτες, αποφασίζουν οι τσατσάδες, που με τις αξιολογήσεις τους, βαθμολογούν τις πόρνες. Σύμφωνα με τις βαθμολογίες αυτές, οι πελάτες διαμορφώνουν άποψη και πηγαίνουν στην μία ή στην άλλη πόρνη.
Όταν μια πόρνη αρχίζει κι επαναστατεί, τότε ο Οίκος, στέλνει τους μπράβους του και «καθαρίζουν» την κατάσταση.
Όταν ένας πελάτης δώσει τα χρήματά του, τα οποία τα δίνει στην τσατσά, η πόρνη δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, από το να αποδεχτεί τον πελάτη και να τον ικανοποιήσει.
Τα χρήματα, δεν τα παίρνει ποτέ η πόρνη. Όσο και αυτή αν ευθύνεται για τα έσοδα του Οίκου. Πάντα τα παίρνει ητσατσά και τα δίνει στον Οίκο. Εκείνη παίρνει όσα χρειάζεται για να ζήσει και να έχει ένα σπίτι να κοιμάται και τροφή να τρώει.
Όταν μια πόρνη έχει χαμηλή αξιολόγηση, είναι αναγκασμένη να δουλεύει αποκλειστικά και μόνον για τον Οίκο, μέχρι να πάρει πάλι μια καλή βαθμολογία. Όσον καιρό κρατάει αυτό, η πόρνη παίρνει δάνεια από τον Οίκο, με πολύ υψηλό τόκο, τα οποία είναι αναγκασμένη να αποπληρώσει με κάθε τίμημα, ακόμη και με την προσωπική της περιουσία.
Βέβαια οι τσατσάδες, κάνουν αρνητικές αξιολογήσεις, όχι αξιοκρατικά, αλλά σύμφωνα με το συμφέρον του Οίκου. Δηλαδή, όσο πιο ποθητή είναι μια πόρνη, τόσο πιο κακό βαθμό της δίνουν κι όσο πιο αδιάφορη είναι μια πόρνη, τόσο πιο πολύ την αφήνουν στην ησυχία της.
Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
Μήπως αναγνωρίζετε την Ελλάδα μας ως μια από τις πόρνες;
Η παγκόσμια διακυβέρνηση, είναι εδώ.
Το παγκόσμιο νόμισμα, αποτελεί ήδη πρόταση, ως λύση στην οικονομική κρίση.
Η λέξη «Εθνικό», έχει πια εκλείψει.
Τον ρόλο του κυβερνήτη, έχουν πάρει προ πολλού οι οίκοι αξιολόγησης, οι τράπεζες, οι μεγαλοεπενδυτές, οι κάτοχοι των ασφαλίστρων κινδύνου, κ.λ.π..........................



Ας Μιλήσουμε Επιτέλους: Το ντόμινο των οικονομιών και η παγκόσμια διακυβέρνηση