17 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και με ακριβό τίμημα, (9 - 10 μέρες τον χρόνο στο σπίτι, οι υπόλοιπες σε κουβούκλια φορτηγών) και μόλις ελάχιστα χρόνια στο δημόσιο σαν οδηγός στην καθαριότητα, νοιώθω τόσο ένοχος που τρώω τα λεφτά σας τεμπελιάζοντας και ξύνοντας τα κουρδουμπούλια μου, άλλες φορές 6,5 ώρες και άλλες 10, χωρίς διάλειμμα.
Όταν τελεσιδικήσει η υπόθεση και δεν την έχω κοπανήσει με τα 1200 * Χ μήνες, στείλτε μου τον λογαριασμό κι αν αν δεν τα έχω κάνει βενζίνες, σουβλάκια, μπύρες, καφέδες, ή δεν τα έχουν φάει τα τέσσερα παιδιά μου σε φροντιστήρια, ρούχα και σοκολάτες, ή οι δύο γυναίκες μου, σε φρου-φρου κι αρώματα, θα σας τα μοιράσω.
Ή επιτέλους, θα μπορούσατε να συστήσετε μια επιτροπή από αδιάφθορους και όχι
τσάτσους, (
Γιώργο, δεν αναφέρομαι σε ΄σένα
), που θα μας αξιολογήσει και θα κρατήσει αυτούς που χρειάζεστε και μπορείτε να πληρώνετε.
Όσο για το ότι φοβάστε να απαιτήσετε τα δικαιώματά σας, για τον φόβο της απόλυσης, μάλλον σ' αυτή την περίπτωση, εσείς δεν είχατε τα "κουρδουμπούλια" να το κάνετε.
Φταίει ο γάιδαρος και χτυπάτε το σαμάρι
Τώρα, σε ότι έχει να κάνει με τις απεργίες, αυτό που πάντα πίστευα, είναι ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των "λίγων" και ποτέ δεν ήμουν υπέρ.
Μέχρι πριν μπω στο δημόσιο, είχα άμεση επαφή με τον εργοδότη όταν απαιτούσα κάτι . . . (έλα - έλα, δεν θέλω χαζά)
Στο δημόσιο, είναι διαφορετικά, απεργείς αναγκαστικά.
Τα 'πα και ηρέμησα . . . οι σάρκες μου, στην διάθεσή σας
