[gemara]

Αγαπητοί φίλοι πάντως δεν ξέρω τι άποψη έχετε εσείς και τι βιώνετε καθημερινά, αν και με αυτά που γράφουμε εδώ, λίγο πολύ το καταλαβαίνω. Από την σημερινή μου μέρα και μόνο, την κυκλοφορία μου στην πόλη, στους δρόμους, στα καταστήματα και γενικά σε μέρη που συχνάζει ο κόσμος, παρατήρησα ανθρώπους θυμωμένους, εκνευρισμένους, πολύ επικίνδυνους στο οδήγημα, ασεβείς, αταξία παντού, στους πεζούς, στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, οι ίδιες συζητήσεις από όλους, δεν νοιάζεται κανείς για κανέναν, οι φορείς της δημόσιας τάξης άφαντοι γι αυτό και ο καθένας κάνει ότι θέλει και γενικότερα "αισθάνθηκα" έναν κόσμο πολύ κοντά στο όριο του ξεσπάσματος και της πραγματικής αγανάκτησης.

Να ξεπαρκάρει ο άλλος και να βγαίνει μπροστά μου κλείνοντας μου το δρόμο σε λεωφόρο, να κοκκαλώνω το αυτοκίνητο στο φρενάρισμα και να μου λέει το κολόπαιδο, τι θέλεις; δεν με βλέπεις κάνοντάς μου οργισμένη χειρονομία δείχνοντας τα μάτια του. Να περνάει η κυράτσω με τη μερσεντέ το στοπ, να ξαναφρενάρω για να μην πέσω με τη μηχανή αυτή τη φορά πάνω της και όταν τη σταματάω πιο κάτω, να μου λέει, συγνώμη - τι θες να κάνω;;; κοιτώντας με σα σκουπίδι. Πως δε μπήκα με το κράνος μέσα από το κλειστό παράθυρό της ένας Θεός ξέρει... Και πολλά άλλα που τα συναντάτε όλοι καθημερινά.

Ο κόσμος είναι πολύ κοντά στο να εξεγερθεί μαζικά έχω την εντύπωση (φτάνουμε στο σημείο της πείνας σε πολλές περιπτώσεις πλέον), αλλά αυτό που τον - που μας - κρατάει πιστεύω ακόμη, είναι το ότι ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο μετά για να "πιαστούμε". Δεν είναι όπως το 74, που ξέραμε ότι τα χάλια μας δεν ήταν τόσο μεγάλα σαν τα σημερινά και όπου όντως ξέραμε ότι σίγουρα υπήρχε (?) κάτι καλύτερο από τα ανθρωπάκια - όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια - εκείνα που είχαν πάρει την εξουσία (με την ανοχή και πάλι πολλών "δημοκρατικών" αργότερα πολιτικών). Αλλά και τότε (το 67) τα είχανε μουσκέψει τόσο πολύ οι πολιτικοί που ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα όπως τα έκαναν και την έκαναν όλοι τους με μικρά πηδηματάκια στα Παρίσια και στα Λονδίνα περιμένοντας πάλι κάποιο μουρλό - λεβέντη - πατριώτη στρατιωτικό να ξεφτιλίσει τη χούντα παγκοσμίως για να τους φέρει πίσω.

Η ιστορία αποδεδειγμένα δεν επαναλαμβάνεται γι αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσομοιάσουμε με κάτι άλλο τη σημερινή κατάσταση για να υποθέσουμε τι θα γίνει. Η ιστορία όμως είναι αποδεδειγμένα πολύ σκληρή.