[emix]

Απολογισμος:

Τελειωνοντας αυτο το ταξιδι τα συναισθηματα μου ηταν περιεργα. Απο την μια κοιτουσα φθανοντας τον χαρτη το σημειο που εφθασα και δεν μπορουσα να πιστεψω οτι πηγα τελικα εκει πανω, απο την αλλη χαιρομουν που γυρισα σπιτι και στην οικογενεια μου, απο την αλλη στεναχωριομουν που μια τρελη αποφαση που παρθηκε αρχες Φεβρουαριου ελαβε τελος.

Ηταν η πρωτη φορα στην ταξιδιωτικη μου ζωη που η ζυγαρια εγερνε πιο πολυ στην χαρα οτι τελειωσε αυτο το ταξιδι. Οσο κι αν σου αρεσει να ταξιδευεις ενα τετοιο ταξιδι, ειδικα οταν το κανεις μονος ειναι τρομερα δυσκολο.

Και καλες να ηταν οι καιρικες συνθηκες ειναι πολυ σκληρο να μην εχεις εναν ανθρωπο διπλα σου, να μιλας, να νοιωθεις μια ασφαλεια. Προσπαθουσα ποτε μου να μην περασει απο το μυαλο μου η σκεψη οτι μπορει να μου συμβει κατι, διοτι πολυ απλα δεν θα ηξερα πως θα τα βγαλω περα. Οκ, ειχα οδικη βοηθεια. Καπως θα τα βολευα. Αλλα μεσα στην καταρακτωδη βροχη, στην ακρη του δρομου, αντε να τα βγαλεις περα. Ετσι πολυ θα ηθελα τελικα να ειχα εναν συνταξιδιωτη διπλα μου, να ανταλλασουμε καμια κουβεντα, καμια κουβεντα συμπαραστασης. Ειδικα τις ωρες που οδηγουσα με βροχη, ηθελα καποιον να ειχα να μου συμπαρασταθει.

Ξερω οτι η αποφαση που πηρα ηθελε πολυ μεγαλο θαρρος. Η αληθεια ειναι οτι δεν γνωριζω απο που βρηκα αυτο το θαρρος. Δεν ειμαι και ο πιο θαρραλεος ανθρωπος. Ηξερα ομως οτι αυτο το ταξιδι ηταν ευκαιρια ζωης. Ποσοι παντρεμενοι με δυο παιδια (το ενα 5μηνων), σ αυτον τον κοσμο εχουν τετοια ευκαιρια; Να πανε μονοι τους ενα τετοιο ταξιδι; Καπου μεσα απ αυτο μαλλον βρηκα το θαρρος και ειπα μεσα μου: "Ηλια, τωρα ειναι η ευκαιρια. Ή τωρα ή ποτε". Ετσι το αποφασισα.

Δεν μπορω να πω οτι θα το συνιστουσα και σε αλλους να το κανουν. Οσο και καλα με τον εαυτο σου να τα πηγαινεις, ειναι πολυ δυσκολο. Η μοναξια δεν παλευεται, ειδικα μ αυτες τις συνθηκες. Η μηχανη ειχα παψει να ειναι για μενα ενα αντικειμενο. Ειχε καταντησει ενας ανθρωπος για μενα. Εξαρτιομουν απο αυτην οσο τιποτα αλλο. Τι θα γινοταν αν μ αφηνε πουθενα; Ετσι λοιπον της μιλουσα πριν απο καθε ταξιδι. "Καλημερα, καλη μου, αντε, κουραγιο, λιγα χιλιομετρα σημερα", και αλλα τετοια. Τι να εκανα; Προσπαθουσα να παρω δυναμη απο τη μηχανη μου (δεν ξερω αν εκεινη μπορουσε να παρει δυναμη απο εμενα φυσικα).

Θελω εδω, να ευχαριστησω την γυναικα μου, που με ανεχτηκε ολες αυτες τις ημερες. Ηταν πολυ δυσκολο να ειμαι εκει εξω μοναχος και ζητουσα αρκετες φορες την επικοινωνια μαζι της για να μπορω να παιρνω κι απο εκεινη δυναμη. Την ευχαριστω επισης που παρ ολες τις αντιρρησεις της γι αυτο το ταξιδι, δεχτηκε τελικα να το κανω.

Τελος να ευχαριστησω και τον καλο μου φιλο τον Αντωνη, που με βοηθησε οικονομικα μετα την βλαβη της μηχανης, ωστε να πραγματοποιησω αυτο μου το ονειρο. Γιατι ασχετως τις δυσκολιες που αντιμετωπισα, ειμαι απολυτα ευχαριστημενος και ικανοποιημενος που μπορεσα να φθασω εκει πανω. Ειμαι πλεον γεματος απο εικονες, παραστασεις, εμπειριες οδηγικες και μη, και ειδα οτι τελικα με ψυχραιμια και υπομονη ολα μπορουν να γινουν.

Αφησα επιτηδες μια φωτογραφια για το τελος. Αυτην την φωτογραφια την ειχα πανω στο tankbag, ακριβως μπροστα μου. Ειναι η οικογενεια μου. Αυτη η φωτογραφια ηταν τα παντα για μενα. Αυτη η φωτογραφια μου ελεγε καθε δευτερολεπτο που οδηγουσα οτι πρεπει να προσεχω στον δρομο. Οτι δεν πρεπει να κανω χαζομαρες, οτι πρεπει γυρισω ζωος και αβλαβης πισω στο σπιτι. Ηταν η πηγη του θαρρους και η πηγη της δυναμης τελικα που με βοηθησε να ξεκινησω,να φθασω εκει πανω και να γυρισω πισω.

Ενα ταξιδι τελειωσε λοιπον. Ευχομαι να με αξιωσει ο θεος να κανω κι αλλα στο μελλον. Το επομενο ταξιδι το χρωσταω στην γυναικα μου...!