[LakisGS]

Αφού φτάσαμε στο Redeyefλοιπόν, σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο να ρωτήσουμε από που θα βγούμε στη Rommelpiste. Μέσα σε λίγα λεπτά λοιπόν μαζεύτηκαν καμιά 20αριά μηχανάκια με νεαρούς, και προσφέρθηκαν να μας πάνε συνοδεία στην αρχή της πίστας... Το τί έγινε δεν το φαντάζεστε. Κορναρίσματα, μαρσαρίσματα, χαμός. Το διασκεδάζανε πραγματικά τα παιδιά αλλά και εμείς. Ένα μεγαλο κονβόϊ από μηχανάκια και στη μέση εμείς... Αφού κάναμε όλοι μαζί κάνα-δυό χιλιόμετρα ανάμεσα σε σκουπιδότοπους – μιλάμε για πολύ σκουπίδι -, φτάσαμε στην αρχή του δρόμου που ψάχναμε. Εκεί αφού αποχαιρετήσαμε τα παιδιά μπήκαμε επιτέλους στη Rommelpiste. Hαρχή δεν έλεγε και τίποτα το ιδιαίτερο. Ένας χωμάτινος δρόμος, με μιά μεγάλη ανηφόρα στο βάθος. Μάλιστα είχα και μιά εντελώς ήλιθια πτώση σε αυτό το σημείο. Ενώ οδηγούσαμε όρθιοι, βλέπω ένα κομμάτι με αρκετή και βαθιά λάσπη. Κάνω λάθος εκτίμηση νομίζοντας ότι είναι στεγνή και ρηχή, βουτάω με φόρα μέσα, βυθίζεται το μπροστινό, το χάνω, και πάρτον κάτω τον λεβέντη... Ευτυχώς μηδέν ζημιές. Το μόνο που έπαθε μια προσωρινή ζημιά ήταν ο εγωισμός μου. Ρε εγώ ο «χωματερός» να την πάθω έτσι? Μιλάμε για γελοία βουτιά. Δεν πειράζει όμως ξανασκέφτηκα. Πήραμε το βάπτισμα του πυρός στη Σαχάρα εγώ και η μπουμπού μου... Λασπωθήκαμε και μας άρεσε! Συνεχίζουμε λοιπόν προς τη μεγάλη ανηφόρα, την ανεβαίνουμε και μετά από ένα μικρό σπάσιμο, βγαίνουμε σε ένα ξέφωτο με κ α τ α π λ η κ τ ι κ ή θέα στη Σαχάρα από ψηλά. Όλα τα λεφτά. Αφού σταματάμε για τις απαραίτητες φωτογραφίες και πανηγυρισμούς που επιτέλους φτάσαμε στο πρώτο μας στόχο, καβαλάμε και βουρ για παιχνίδια στο χώμα και στις πέτρες!! Και όλα αυτά με τα θηρία φορτωμένα μέχρι τα μπούνια... Δεν πειράζει όμως. Γι’ αυτό δεν φτιάχτηκαν? Unstoppableδεν λέει η διαφήμιση? Δώσε λοιπόν. Λες και είχες δεκάχρονα στη Disneyland. Ακριβώς οι ίδιες κραυγές και συμπεριφορά. Είναι αυτές οι στιγμές που δυστυχώς οι άλλοι που δεν ασχολούνται με τη μοτοσυκλέτα, και βασικά οι γυναίκες μας, δεν μπορούν να καταλάβουν. Είναι αυτές οι στιγμές που σου δίνουν χρόνια ζωής. Είναι αυτές οι στιγμές που δεν θέλεις να τελειώσουν. Και όταν τελειώσουν δεν τις ξεχνάς ποτέ. Είναι αυτές οι στιγμές που ΜΟΝΟ η μοτοσυκλέτα σου χαρίζει!! Και με κοροϊδεύουν μερικοί γιατί μιλάω στη μπουμπού μου σαν να είναι άθρωπος... Είναι!! Και έχει περισσότερη ψυχή από αρκετούς ανθρώπους που γνωρίζω. Ξέρω ότι εσείς με καταλαβαίνετε...