Ημέρα 9η Pragg Jenaz-Padova.
Κανονικά το πρόγραμμά μας για την 9η μέρα ήταν (αν μέναμε φυσικά στο Landecker) να κατεθυνθούμε προς το Passo dello Stelvio, Passo di Gavia, Bormio κλπ, και να περάσουμε την νύχτα στη λίμνη Iseo, αφήνοντας περίπου 200 χλμ για τη Βενετία, την τελευταία μέρα.
Τωρα τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Ειμασταν αρκετά μακριά απο το Passo dello Stelvio και δεν είχαμε δείξει καλή απόδοση στην τήρηση του προγράμματος, με αποτέλεσμα να μην εμπνέουμε εμπιστοσύνη στον ... εαυτό μας ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε 200 χλμ την τελευταία μέρα, μέχρι τις 11:00 που πρέπει να είμαστε στο πλοίο, δεδομένου ότι θα είμαστε και όλοι μαζί, πράγμα που δεν είχαμε καταφέρει χωρίς πρόβλημα σχεδόν καμία μέρα μέχρι τώρα (είπαμε η αυτογνωσία είναι αρετή!).
Επειδή τα πράγματα είχαν σοβαρέψει, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα σοβαρό συμβούλιο
για να πάρουμε τη σωστή απόφαση σχετικά με το τι θα κάνουμε.
Στην πραγματικότητα η κουβέντα είχε ξεκινήσει από το προηγούμενο βράδυ (στη σούπα), βλέποντας τα χλμ που είχαμε μπροστά μας και την πρόγνωση του καιρού για τα περάσματα των Αλπεων που δεν ήταν ενθαρυντικά, δεδομένου ότι ήδη έβρεχε πριν ακόμα ανέβουμε προς το Davos.
Επεσε λοιπόν η πρόταση να ξεχάσουμε τις Αλπεις και τα περάσματά τους και να πάρουμε τον αυτοκινητόδρομο προς Como, Bergamo, Brescia, και τελικά Βενετία, όπου και να περάσουμε τη νύχτα, για να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα χάσουμε το πλοίο της επιστροφής.
Παρόλο που στο τραπέζι υπήρχαν μόνο κουτάλια (είπαμε.. σούπα!), ένιωσα ένα μαχαίρι να μπήγεται στην καρδιά μου
.
Το Passo dello Stelvio ήταν για μένα ένας από τους κύριους στόχους αυτού του ταξιδιού και δεν νομίζω να άντεχα να το χάσω. Αποφάσισα λοιπόν να προκαλέσω ανταρσία και ρώτησα πόσοι θέλουν να ακολουθήσουν προς τις Αλπεις ανεξαρτήτου καιρού την επόμενη μέρα. Αναγκαστικά θα χωρίζαμε πάλι (μην σπάσουμε και την παράδοση!), αυτοί που δεν ήθελαν να ταλαιπωρηθούν θα έπαιρναν τον αυτοκινητόδρομο και αυτοί που ήθελαν να περάσουν τα passa θα έπρεπε να ήταν «έτοιμοι για όλα». Δεν ήταν σίγουρο ότι θα φτάναμε μέχρι τη Βενετία να βρούμε τους άλλους, αλλά τουλάχιστον θα φτάναμε στο πλοίο στην ώρα μας.
Εγώ θα έκανα σαφώς το δεύτερο και με χαρά διαπίστωσα ότι υπήρχε μια μικρή (καλό αυτό) ομάδα που θα ακολουθούσε στα σίγουρα. Οταν πέσαμε λοιπόν για ύπνο, είχαμε πάνω-κάτω αυτό στο μυαλό μας. :sm6:
Το πρωϊ της 9η μέρας λοιπόν, μας περίμενε όλους μια ευχάριστη έκπληξη: παρά τις αντίθετες προβλέψεις ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και πολυ ενθαρυντικός για όλους να αποφασίσουν να ακολουθήσουν τη διαδρομή απο τις Αλπεις!
Ξεκινάμε λοιπόν όλοι μαζί με καλή διάθεση και χαμόγελα, την ανάβαση προς το Davos περνώντας πρώτα από το Klosters. Ζητώ συγνώμη αλλά τα ελληνικά μου δεν με βοηθάνε αρκετά να περιγράψω την ομορφιά του τοπίου καθώς διασχιζαμε την Fluelapass strasse προς Susch, Zernez, Ofenpass, Glums, κλπ.
Καραφλά βουνά γεμάτα χιόνι, φιδίσιοι δρόμοι με απανωτές φουρκέτες, ποτάμια με ορμητικά νερά στο πλάι του δρόμου, λίμνες άλλες με ήρεμα κρυστάλινα νερά, άλλες παγωμένες εντελώς, έτοιμες για το dancing on ice! Κάθε 3-4 χιλιόμετρα θέλαμε να σταματήσουμε για φωτογραφίες!
Παρά τον ήλιο, η θερμοκρασία ήταν γύρω στους 4 βαθμούς Κελσίου και κοντεύαμε όλοι να πάθουμε αμυγδαλές αφού κανένας δεν μπορούσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό με αυτά που βλέπαμε. Τα βουνά μπροστά μας θεώρατα και ατελείωτα, ούτε και αυτά πιστευαν ότι αυτές οι μικρές κουκίδες πάνω τους θα έφταναν κάποτε στην άλλη πλευρά τους!
Εντελώς εκστασιασμένοι και με χαμόγελα μέχρι τα αυτιά φτάσαμε προς το μεσημέρι στην θρυλική κορυφή του Stilfser Joch η αλλιώς Passo Dello Stelvio. Η ανάβαση στα 2750 μέτρα από ένα δρόμο μήκους 18 χλμ με 48 φουρκέτες είναι μια πρόκληση όπως και να το δείς. Οι μοτοσυκλέτες αμέτρητες, κάθε είδους, από κάθε γωνιά της Ευρώπης, με κάθε είδους αναβάτες που ανεβοκατέβαιναν σαν τα μυρμήγκια σε ατελείωτες ουρές, ο καθένας με την ταχύτητα που ήθελε. Σε αυτό το σκηνικό προστίθενται αμέτρητοι θαραλέοι (και πολύχρωμοι!) ποδηλάτες που σίγουρα είχαν το κότσια (κάτι άλλο ήθελα να πω εδώ!) να κάνουν την διαδρομή-πρόκληση βασιζόμενοι στις φυσικές τους δυνάμεις. Οχι πως δεν το κάναμε και μεις, αλλά αυτοί σίγουρα δεν έπρεπε να βρίσκονται το βράδυ στην Βενετία!
Το τί κλασικά αυτοκίνητα, απο άλλες εποχές, τι κάμπριο του ’60, Ferrari του 2010, Αston Martin Vanguish, αλλά και BMW 2002, σκαραβαίους, Lamborghini Murciellago, δεν νομίζω να ήταν πολλά τα επιτεύγματα της αυτοκινητοβιομηχανίας που έλειπαν από αυτή την απίστευτη μάζωξη των απανταχού λάτρηδων της αυτοκίνησης.
Η θέα από την κορυφή, απλά εκπληκτική και πρίν κάνουμε την επίθεσή μας στα φρεσκοψημένα λουκάνικα του παρακείμενου ‘βρώμικου’, φροντίσαμε να γεμίσουμε για τα καλά τις μνήμες των Canon, Panasonic, Samsung μας, με τεράστιο αριθμό Megabytes!
Τα θέματα ατελείωτα, από τα ενδιαφέροντα οχήματα, τα εκατοντάδες χαρούμενα πρόσωπα, τις ανεξάντλητες διαφορετικές γωνίες του φιδίσιου ανηφορικού δρόμου, τα πολύχρωμα μαγαζιά με τα κάθε λογής σουβενίρ, μέχρι και τα αχνιστά λουκάνικα που ανέδυαν την αμαρτωλή τσίκνα τους στον παγωμένο αέρα του βουνού.
Με αυτά και με αυτά, άρχισε ο ουρανός να σκοτεινιάζει αρκετά και πολύ σύντομα άρχισε να ψιχαλίζει, συνθηματικό του «κυρίου», να πηγαίνουμε σιγά-σιγά.
Ετσι κατά τις 13:30 καβαλάμε πάλι και κατευθυνόμαστε προς Βόρμιο. Ο δρόμος προς το Passo Di Gavia (2652 υψόμετρο), εκπληκτικός με μπόλικο χιόνι δεξιά-αριστερά, αλλά με σχεδόν στεγνό οδόστρωμα που όμως άρχισε να υγραίνεται απο τη βροχή που δεν αποφάσιζε αν ήθελε να είναι βροχή ή να το γυρίσει σε χιονόπτωση. Η θερμοκρασία ήταν γύρω στο μηδέν και σίγουρα τα λουκάνικα που καταναλώσαμε λίγο νωρίτερα μας βοήθησαν να μην μείνουμε απο θερμίδες.
Στο δρόμο προς το Τρέντο, μια στάση για καφέ στο Ponte di Legro, ήταν απαραίτητη για ξεμούδιασμα και για να βγάλουμε τα αδιάβροχα, καθώς η βροχή είχε πλέον σταματήσει και το υψόμετρο ήταν πια, χαμηλό.
Για να μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας, να πω εδώ ότι μια ομάδα αποκόπηκε από τον υπόλοιπο κορμό περίπου στο ύψος του Edolo (χωρίς να είμαι σίγουρος) προσπαθώντας να βρούν τον αυτοκινητόδορμο προς τη Βενετία (Α4) κάπου πιο σύντομα και να αποφύγουν τις ορεινές διαδρομές που είχαμε επιλέξει οι υπόλοιποι. Δυστυχώς εκείνη η ομάδα δεν κρατούσε πρακτικά έτσι μάλλον ούτε και αυτοί θα ξέρουν από που ακριβώς πήγανε!
Λίγο πριν το Trento εχει μια είσοδο στον αυτοκινητόδρομο Α22 προς Βερόνα, κλπ. Εκεί είχε διόδια, τα οποία επειδή σε όλο το ταξίδι τα πληρώναμε ομαδικά, μαζευτήκαμε όλοι πριν την είσοδο κάνοντας μια μικρή ανασυγκρότηση. Αυτό το λέω για να έχουμε ένα σημείο αναφοράς για το συμβάν που είχαμε αμέσως μετά.
Μπαίνοντας λοιπόν στον Α22 σε παράταξη και πηγαίνοντας με περίπου 140 χλμ/ωρα διαπιστώνουμε ότι οι δύο τελευταίοι δεν έρχονται, έτσι αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε στο πρώτο βολικό σημείο.
Βρισκόμασταν περίπου 50 χλμ από τα τελευταία διόδια και ο δρόμος ήταν κλειστός, άρα δεν υπήρχε περίπτωση λάθους στροφής από κανένα. Τελευταίοι οδηγοί σε αυτό το κομάτι της διαδρομής ήταν ο Δημήτρης (με το δανεικό K1300 GT) και ο Βασίλης με το GS Adv που λειτουργούσε σαν σκούπα και «έσπρωχνε» το Δημήτρη να πάει λίγο γρηγορότερα, αφου δεν είχε πάρει ακόμα τον αέρα του GT, ώστε να μην καθυστερεί όλο το κονβόϊ.
Το μυαλό μας πήγε αμέσως στο Δημήτρη καθώς δεν έδειχνε και πολύ άνετος με τη μηχανή και σκεφτήκαμε ότι το λιγότερο που μπορούσε να είχε συμβει ήταν μια μηχανική βλάβη που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει στο φτερό.
Οπως και αποδείχτηκε ότι έτσι ήταν, ο κακομοίρης ο Δημήτρης έπαθε λάστιχο με το που ξεκίνησε απο τα διόδια, ενώ ο Βασίλης είχε φύγει λίγο μπροστά. Τελικά αφου ο Βασίλης δεν τον έβλεπε, σταμάτησε και επικοινώνησε μαζι του, για να μάθει τι ειχε συμβεί.
Ταυτοχρόνως μαθαίνουμε και μεις τις λεπτομέρειες και αρχίζουμε ολοι τα τηλέφωνα σε οδικές βοήθειες, αστυνομίες και τα ρέστα, για να πάει βοήθεια στο Δημήτρη. Ο αυτοκινητόδρομος κλειστός, ούτε ο Βασίλης αλλά ούτε και μεις μπορούσαμε να γυρίσουμε να βοηθήσουμε.
Ετσι όλοι αποφασίσαμε να περιμένουμε να λυθει το πρόβλημα και να μας φτάσει ο Δημήτρης.
Μέχρι και τον Παύλο βάλαμε στην επιχείρηση διάσωσης, που είχε στο μεταξύ φτάσει στο σπιτι του στη Γενεύη, και μπήκε στο ιντερνετ να βρει τα τηλέφωνα πρώτης ανάγκης.
Επι τη ευκαιρία που είχαμε τον Παύλο στο τηλέφωνο και μια και βλέπαμε πως θα αργούσαμε να φτάσουμε στη Βενετία, του αναθέσαμε να μας βρει ένα ξενοδοχείο βολικό για την περίπτωσή μας, κοντά στο λιμάνι και με εύκολη πρόσβαση απο το δρόμο που ερχόμαστε.
Εντωμεταξύ η άλλη ομάδα είχε φτάσει ήδη στη Βενετία και δυσκολευότανε να βρει ξενοδοχείο αφου κάτι γινόταν στην πόλη , νομίζω ένα φεστιβάλ κινηματογράφου ή κάτι τέτοιο, δεν έδινα και πολυ σημασία στις λεπτομέρειες εκείνη την ώρα.
Τελικά ο Παύλος πέτυχε λαυράκι, αφού μας βρήκε στο Sheraton Hotel στην Padova καμια 30αριά χλμ πριν τη Βενετία, σε πολύ καλή τιμή (105 € το δίκλινο) για την περιοχή αλλά και το όνομα του ξενοδοχείου. Ετσι είχαμε εξασφαλίσει τη νυχτερινή διαμονή μας και είμασταν πλέον ήσυχοι για το υπόλοιπο της ημέρας. Απλώς πήγαμε λίγο πιο κάτω σε ένα βενζινάδικο-εστιατόριο καμια εικοσαριά χιλιόμετρα πριν τη Βερόνα, επι του Α22. Καφέ, φαγητό, χαλάρωση και αναμονή να έρθουν ο Βασίλης και ο Δημήτρης για να συνεχίσουμε.
Τελικά όλα καλά, τα παιδιά ήρθαν και ξεκινήσαμε για την Padova και το Sheraton στο οποίο φτάσαμε μετά τις 21:30, ψιλοψόφιοι!
Είχαμε διανύσει 480 χλμ, κυρίως πάνω στα βουνά, σε θερμοκρασίες γύρω στο μηδέν με 7,5 ώρες καθαρή οδήγηση, ενώ είμαστε στο πόδι από τις 8 το πρωϊ.
Μ’ όλα ταύτα είχαμε παραδόξως όρεξη να πάμε μια βολτίτσα στην πόλη να δούμε τι παίζει.
Κάποιοι συν-Αλουροι τσίμπησαν κάτι τεράστια πιάτα του Sheraton με ελάχιστο φαγητό στο κέντρο τους τα οποία έμοιαζαν πιο κατάλληλα για στόχους τοξοβολίας παρά για να χορτάσει κανένας την πείνα του. Και με το αζημίωτο βέβαια, οι τιμές αντάξιες ενός real Sheraton!
Πήραμε 2-3 ταξί για down-town και κατεβήκαμε σε μια πόλη πανέμορφη με πολύ νεαρόκοσμο, με όμορφες παρουσίες «ολούθεν». Πραγματικά χαμός! Στις πλατείες δεν έβρισκες ούτε καρέκλα να καθήσεις ενώ μετά από τεράστια περιπλάνηση καταφέραμε να βρούμε ένα μέρος που μπορούσαμε να φάμε, δεδομένου και του προχωρημένου της ώρας, αρκετά μακριά απο το κέντρο της πόλης και λίγο πριν αρχίσουμε να παραπατάμε απο τη ζάλη!
Νομίζω ότι φάγαμε από μια οικογενειακή πίτσα ο καθένας, πριν πάμε με τα ταξί που με δυσκολία βρήκαμε, στο ξενοδοχείο για να ξεραθούμε άλλη μια φορά στον ύπνο. Τι μέρα κι αυτή!!!
Χλμ 480
Η συνέχεια αργότερα....