Τελικά γύρω στις 12:15 καταφέρνουμε να φτάσουμε όλοι στις μηχανές όπου αφού τσιμπάμε κάτι πρόχειρο, πίνουμε ό,τι υγρά είχαμε μαζί μας και ξεκινάμε το δρόμο της επιστροφής.
Ξέροντας πλέον τη διαδρομή προχωράμε με σιγουριά (αλλά πάλι αργά) μέχρι που κάποια στιγμή αμέσως μετά από κάποιο κάπως δύσκολο κομμάτι ίσα που ακούω μια κόρνα να παίζει. Κοιτάζω στον καθρέφτη, ο Γιάννης δεν είναι πίσω μου. Σταματάω πανικόβλητος, ξεκαβαλάω και τρέχω πίσω εξηγώντας στην Κική όσο τα έκανα αυτά, πως για να κορνάρει ο Γιάννης θα έχει πέσει κάπου και θέλει βοήθεια (έχουμε συνεννοηθεί πως αυτό θα κάνει σε ανάλογη περίπτωση).