[LakisGS]

Ασχολήθηκα σχεδόν 2 χρόνια με το αγωνιστικό ψαροτούφεκο. Αν και είχα δύο διακρίσεις, μία σε περιφεριακό πρωτάθλημα (2η θέση), και μία σε πανελλήνιο (3η θέση), δεν το συνέχισα γιατί δεν μπορούσα να "χωνέψω" ότι σκοτώνω τα ψάρια για μια θέση σε διαγωνισμό... Παρ' όλο που αυτά πηγαίναν σε διάφορα ιδρύματα. Μου άρεσαν από μικρός τα όπλα, έχω όπλα, αλλά ποτέ δεν μου άρεσε το κυνήγι. Μια φορά μικρός σκότωσα ένα κοτσύφι, το είδα να σπαρταράει, και το θυμάμαι σαν εφιάλτη ακόμη... Στό εξοχικό μου αν δω στο δρομάκι που οδηγεί στην πόρτα του πάρκινγκ κάποια μυρμηγκοφωλιά, την σημαδεύω με πέτρες για να μη περνάω από πάνω... Αν και ασχολούμε χρόνια με πολεμικές τέχνες, στη ζωή μου έχω έρθει στα χέρια μόνο δύο φορές. Η μία είμουν πιτσιρικάς, δεν μετράει, για χαζομάρες ήταν... Την δεύτερη, που είναι πιο πρόσφατη, σοκαρίστικα τόσο πολύ με τη ζημιά που έκανα όταν είδα τον άτυχο άνθρωπο, κατάγματα άνω και κάτω γνάθων, που αρρώστησα τόσο ώστε πιο πολλές ώρες πέρασα εγώ στο νοσοκομείο μαζί του, παρά οι δικοί του. Δεν έπεσαν μηνύσεις γιατί και γνωστή οικογένεια ήταν και προσπάθησε να με χτυπήσει πρώτος. Το θέμα είναι ότι το σοκ ήταν τέτοιο που έκανα μήνες να το ξεπεράσω. Παρ' ότι κατά καιρούς νευριάζω και νιώθω ότι μπορώ ακόμη και να σκοτώσω άνθρωπο, ποτέ μα ποτέ ζωάκι όμως, είμαι σίγουρος ότι ΠΟΤΈ δεν θα το έκανα γιατί μου το λέει κάποιος. Ίσως μόνο σε περίοδο πολέμου μακριά από μας. Δεν θα μπορούσα ούτε χαστουκάκι να δώσω κατόπιν διαταγής...