[sagini.sail]

Όταν η γατοτροφή τελειώνει είναι μια ακόμη ευκαιρία να πας στο μύλο του tsitso για ν’ αγοράσεις μερικά κιλά. Εκεί η κουβέντα δεν τελειώνει ποτέ και σπάνια δεν θα βρεις κάποιον από την παρέα! Πρέπει όμως να περάσεις μέσ’ από τα Παλιά, που είναι γεμάτα τσιπουράδικα, όπου επίσης, σπάνια δεν θα βρεις κάποιον από την παρέα! Την τελευταία φορά πριν δυο βδομάδες ένα χέρι σηκώθηκε ψηλά και μου έκανε νοήματα! Ο tolhs ήταν εκεί με κάποιους φίλους. Σε λίγο με τη γατοτροφή και τον tsitso ήμασταν όλοι στο τσιπουράδικο!
Το αυτοκίνητό μου με περίμενε στο σπίτι. Ήταν ήδη φορτωμένο, με σκηνή, υποστρώματα, υπνόσακους, πτυσσόμενα καρεκλάκια, τραπεζάκι, ντεπόζιτα νερού, όλα τα σύνεργα για ελεύθερο κάμπινγκ, καθώς και ένα σκασμό πράγματα, τ’ απαραίτητα για τη βάρκα: εξωλέμβια, πανιά, σωσίβια, σκοινιά, άγκυρα κλπ κλπ. Στο σπίτι περίμενε και η κοπελιά μου, με το δικό της αυτοκίνητο, μιας και στο δικό μου δεν χωρούσε ούτε έντομο, για να φύγουμε!
Αφού καθίσαμε κι έγιναν η συστάσεις, ξεκαθάρισα τη θέση μου:
-Εγώ παιδιά θα πιώ ένα τσιπουράκι στα γρήγορα γιατί πρέπει να φύγω.. Με περιμένουν..
-Κάτσε αδερφέ σε λίγο θα φύγουμε όλοι..
-Γεια μας!
-Υγεία σε όλους!!
-Την ήξερες κι εσύ τη Μαρία?
-Ποια Μαρία?
Ο tsitsos μου έκανε νόημα και πριν προλάβω να μιλήσω απάντησε αυτός για μένα:
-Την ήξερε..
-Σήμερα ήρθε και η μηχανή.. Αν τη δείτε ρε παιδιά.. θα πάθετε πλάκα.. δεν έχει τίποτα.. Τίποτα.. ένα μικρό ράγισμα μόνο στο μαρσπιέ…
Σιωπή…
...
Αυτός ο κόμπος που δένει το λαιμό σε πνίγει χωρίς να σε ρωτάει.. γμτ..
...
Ένα μικρό ράγισμα στο μαρσπιέ…
Ένα ράγισμα στην καρδιά μας…
Ένα ράγισμα σ’όλο το forum..
…
Ξανά σιωπή..
….
Έφυγα..
Είχα ταξίδι για Τρίκερι μπροστά μου..
Οδηγούσα λυπημένος, στον καθρέφτη μου ακολουθούσε σταθερά η φίλη μου..
Ο κόμπος έσφιγγε όλο και πιο δυνατά το λαιμό μου.
Άρχισαν να τρέχουν σαν βρύσες τα μάτια μου! Να πάρει η οργή..
Έλα ρε, τώρα.. οι άντρες δεν κλαίνε..
-Ποτέ?
-Ποτέ.. Εντάξει.. κλαίνε όταν είναι μόνοι τους...
Που πάνε οι φίλοι όταν φεύγουν από κοντά μας?
Όταν ήμασταν μικροί λέγαμε πως πάνε στον ουρανό..
Τώρα???
..
Στην διασταύρωση της Αφύσσου ένα ascona παραβιάζει το στοπ και περνάει ξυστά από μπροστά μου! Δεν πρόλαβα ούτε να βρίσω..
Έλα δικέ μου σύνελθε.. Διακοπές πας..
…
“ Ένα μικρό ράγισμα στο μαρσπιέ…
Ένα ράγισμα στην καρδιά μας…
Ένα ράγισμα σ’όλο το forum.. “

Τα δάκρυα μου έτρεχαν βροχή..
Γαμώτο, θέλω τους φίλους μου…
Θέλω να είμαστε μαζί.. να πίνουμε τσίπουρα και να λέμε χαζομάρες!
…
-Τι είναι η βροχή, τελικά?
-Ίσως είναι τα δάκρυα που πέφτουν απ’ τα μάτια μας όταν είμαστε μόνοι..
-Και που πάνε τα δάκρυα? Στο χώμα?
-Όχι, στο χώμα πάνε οι άνθρωποι.. Τα δάκρυα πάνε στους ουρανούς. Μαζεύονται όλα
μαζί κι όταν βαρύνουν πέφτουν ξανά στη Γη.

-Ποιος είναι ο Βροχοποιός, τελικά?
Ο tsitsos? Ο tolhs?
-Μπα… Όλοι μας είμαστε βροχοποιοί, τελικά.. Όλοι μας..
Όλων, τα δάκρυα μαζεύονται και βρέχει..

Γι αυτό σου λέω, ΜΗΝ ΤΡΕΧΕΙΣ!!! Μπορεί μπροστά να πέσεις σε βρεγμένο δρόμο!

Συγνώμη για το ξέσπασμα, αλλά είναι που θέλω τους φίλους μου…
Τ’ ακούς?
Θέλω τους φίλους μου.. Τους θέλω ΟΛΟΥΣ!