Τηλεφωνήματα σε οικογένεια και φίλους για να μοιραστούμε την χαρά μας (όταν μοιράζεσαι τη χαρά γίνεται διπλή, όταν μοιράζεσαι τον πόνο γίνεται μισός) με την Σκοπιανή εταιρεία τηλεπικοινωνιών να προσπαθεί με μηνύματά της να μας πείσει να επισκευτούμε τη "χώρα του Αλεξάνδρου", να περπατήσουμε στους δρόμους του κρασιού "wine routes" και άλλα τέτοια ευτράπελα μηνύματα επιθετικής επικοινωνιακής πολιτικής του γειτονικού μας κράτους.
Έλεγχος στα σύνορα (ταυτότητα για τον Γιάννη και διαβατήριο για εμένα) και γέμισμα των ρεζερβουάρ μας με Σκοπιανής (καλής ποιότητας) βενζίνης.
Περίπου 15-20 χιλιόμετρα στον αυτοκινητόδρομο και έξοδος δεξιά για Valadovo (όπως είπα και πιο πριν η διαδρομή μέχρι Μόναχο έπρεπε να γίνει αποκλειστικά από επαρχιακό οδικό δίκτυο).
Τίποτα ενδιαφέρον η διαδρομή μέχρι αυτή την μικρή κομώπολη των Σκοπίων και φτάνοντας από περιέργεια μπήκαμε στο κέντρο της και ανεβήκαμε στον κεντρικό πεζόδρομο με κόσμο στα καφέ να μας κοιτάζουν περίεργα.
Επιστροφή ξανά στον δρόμο, πέρασμα από Kosturino και στάση για τσιγάρο λίγο πριν τη Strumica.
