Αποφασίσαμε πως θα πάμε στο Στελβιο διασχίζοντας όσο περισσότερα βουνά γίνεται.
Χωρίς να χάσουμε άλλο χρόνο αρχίσαμε να ανηφορίζουμε προς τα βουνά ... να που υπάρχουν και ευχάριστες ανηφόρες στη ζωή μας. έτσι δεν είναι?
Το θέαμα αν και γνώριμο πια, ήταν εκνευριστικά μαγευτικό.
Η πρώτη στάση για ξεκούραση μας βρήκε να καθόμαστε σε αυτό το παγκάκι....
και να χαζεύουμε αυτή την άθλια θέα..
Δεν ξέραμε πως η βόρεια Ιταλία είναι τόσο όμορφη.
Η διαδρομή μέχρι το stelvio είχε τα πάντα, πράσινο , βουνά, λίμνες,ξύλινα σπιτάκια .. μέσα σε λίγα χιλιόμετρα έβλεπες μαζεμένα όσα δεν είχες δει ποτέ.
Κάναμε αρκετές στάσεις για ξεκούραση και φωτογραφίες, άλλωστε δεν βιαζόμασταν.
ο ανεφοδιασμος και αυτός απαραιτητος..
Σε μια στάση από αυτές γνωρίσαμε και έναν Ολλανδό με την γυναίκα του που φορούσαν μπλουζάκια «Ρόδος 2008». Με το που είδαν τις πινακίδες μας καταχάρηκαν και χαμογέλασαν.
Οι συνάδελφοι μοτοσικλετιστές παντού τριγύρω μας , οι χαιρετούρες έδιναν και έπαιρναν και οι εκφράσεις των ματιών πίσω από τις ζελατίνες μαρτυρούσαν μεγάλα χαμόγελα.
Οι λίμνη που έχουμε δεξιά μας είναι απίστευτης ομορφιάς, Ιταλοί και Αυστριακοί κολυμπούν εδώ , η περιοχή είναι γεμάτη αυτοκινούμενα και ποδήλατα.
Πικ νικ στο γκαζόν, παιδάκια να τρέχουν...
Πόσο διαφορετικό από αυτά που έχουμε εμείς συνηθίσει?
χαλιά περνάνε οι καραμπινιέροι ε?
Όχι είπαμε δεν θα ψαρώσουμε από την ομορφιά του τόπου,ούτε από την ταμπέλα που έλεγε δεξιά St.Moritz , θA πάμε εκεί που είπαμε..
και συνεχίσαμε τον δρόμο προς το stelvio...
