[christar]

Αρχική Δημοσίευση από ortho

Εδώ κι ένα εξάμηνο κινούμαι με το YBR 125. Καθόλα αξιοπρεπές με μεγάλο πλεονέκτημα την πραγματικά χαμηλή κατανάλωση. Με 8-8,5 λίτρα βενζίνη κάνω κάτι παραπάνω από 300 χλμ κι αυτά με το γκριπ μονίμως στο τέρμα. Και στρίβει το μηχανάκι και φρενάρει απόλυτα ικανοποιητικά δεδομένης της απόδοσής του!



Αλλά ρε γαμώτο......


μου λείπει λίγη δύναμη! Και δεν εννοώ αυτή που θα μου έδινε τελική 160+, ούτως ή άλλως για τα επόμενα χρόνια, ελέω Κωνσταντίνου, ταξίδια μονο- ή δικάβαλος δεν το βλέπω να πραγματοποιώ. Μου λείπει αυτή η λίγη δύναμη που χρειάζεται για να κάνω ασφαλή "αστική" να το πω έτσι προσπέραση! Αμα κολλήσω πχ στη Φορμίωνος πίσω από κανένα αργό κουτί θα τον πιώ μέχρι το επόμενο φανάρι! Η όπως πηγαίνω δις μηνιαίως στα Χανιά, αν μου κάτσει αργός από τη Σούδα προς το Ακρωτήρι πάλι τον ήπια! Ισως έπρεπε να είχα πάρει 250 κυβικά, να συνδιάσω χαμηλά κόστη και σχετικά ικανοποιητική δύναμη!

Και τώρα;!

Μου περνά πάλι από το μυαλό να το δώσω το μικρό....τι να πάρω όμως; Να κάνω ξανά το συμβιβασμό ή τελικά να πάρω ότι τραβά η ψυχή μου κι αντέχει ( αντέχει;!) η τσέπη μου;!

Εναλλακτική θα ήταν να κρατήσω το πραπρά και να πάρω ακόμη ένα για να κάνω τις ταύλες μου και να κινούμαι με μεγαλύτερη ασφάλεια όταν χρειάζεται...


Οσο περνά ο καιρός γίνομαι όλο και περισσότερο γεροντολάγνος ( θα μπορούσα βέβαια να πω ότι ποιώ και την ανάγκη φιλοτιμία ), όμορφα παλιακά μηχανάκια και σε προσιτές για τις δυνατότητες μου τιμές....

Τι φέρνουν οι καιροί τελικά......

παλιότερα δε θα έκανα ποτέ τέτοιες σκέψεις, τώρα γίνονται υποχρεωτικά...

τι μένει τελικά από τη ζωή αν απαρνηθούμε όλες τις μικρές χαρές της;! Θα με ρωτήσει κάποιος, τι λες ρε κολοκύθα;! Η μηχανή είναι αυτή που θα σου δώσει χαρά; Ο γιός σου; Η οικογένειά σου;

Και θα του πω.... Η γυναίκα μου κι ο γιός μου είναι η προτεραιότητα κι η χαρά μου.... η μηχανή μου ήταν η ψυχο- κι αποθεραπεία μου.... τώρα παίρνω ασπιρίνη για να καλμάρω το "κάταγμα", όσο και να βοηθάει δεν καλμάρει....

Εχω μαμηθεί στο τρέξιμο, ούτε και θυμάμαι πόσο καιρό έχω να πάω να πιώ καφέ, ούτε όρεξη έχω ούτε και πολύ χρόνο... .βλέπω ότι πρέπει να αλλάξω κάτι..... η ζωή είναι όμορφη αλλά είναι μικρή.....

Κανονικά θέλω να ρίξω τρελλά καντήλια, αλλά ούτε αυτό δεν έχω όρεξη να κάνω, βαρέθηκα τις αντιπαραθέσεις, βαρέθηκα να σπαταλώ φαιά ουσία για κάτι που δε μπορώ να αλλάξω, το κεφάλι κάτω και μεγάλη προσπάθεια κι ότι σώσουμε από το χαρακτήρα και τις αρχές μας.....

Δεν φανταζεσαι ποσο σε καταλαβαινω...
Ομοιοπαθης!