[Vag]

Παρόλα αυτά υπάρχει μια μικρή τεχνική λεπτομέρεια που ο συντάκτης του κειμένου παρέλειψε. Άλλο το ποιος τυπώνει το νόμισμα, άλλο ποιος το εγγυάται. Δηλαδή νόμισμα βγάζεις και εσύ, ποιος του δίνει την αξία είναι το θέμα.

Έτσι ναι μεν τα κρατικά τυπογραφεία -ή και άλλα- μπορούν να τυπώνουν το "χαρτονόμισμα" αλλά το ζήτημα είναι πως για να μην είναι πληθωριστικό πρέπει να είναι εγγυημένη στην "αγορά" η αξία του και να μην καταντήσει σαν της κατοχής αυτά που έγραφαν "δέκα τρισεκατομμύρια" αλλά δεν είχαν οι εκδίδοντες ούτε να πληρώσουν αρκετό χαρτί για να χωρέσει ο αριθός και τα βγάζανε σαν μεγάλα γραμματόσημμα.

Στο θέμα μας πίσω, το να εγγυάτε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων και κατ' επέκταση το Αμερικανικό τραπεζικό σύστημα την αξία του δολλαρίου είναι πολιτική και πράκτική απόφαση. Αντίστοιχη με το να εγγυάτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα την αξία ευρώ που τυπώνουμε -τα 20άρικα νομίζω- και στο Χαλάνδρι. Το πως και το γιατί πάει πολύ πίσω.

Πρακτικά η απόφαση των δύο προέδρων να τυπώνουν στην ουσία πληθωριστικό χρήμα με τον τσαμπουκά ήταν παρακινδυνευμένη, όσο και η επιβολή κερδοσκοπικών επιτοκίων από τις τράπεζες δανειστές τους. Και στις δύο περιπτώσεις δε ο λαός θα έπρεπε να πληρώσει την ζημιά. Απλά στην πρώτη οι τράπεζες θα έχαναν το πάνω χέρι στη διαδικασία.

Για την αμερική όμως έτσι και αλλιώς αυτό είναι χαζομάρα γιατί οι τράπεζες κατ' ουσίαν πρέπει να χρηματοδοτούν τους υποψήφιους για προέδρους αλλιώς δεν βγαίνουν.