Μέρα 18
Salzburg - Hallstatt - Grossglockner - Reisseck
310 χιλιόμετρα περίπου
Ξυπνήσαμε και είδαμε ότι ο καιρός ήταν ό,τι έπρεπε για την τελευταία μέρα μας στα βουνά. Λιακάδα και ελαφρύ βοριαδάκι!
Φάγαμε καλό πρωινό αφού ξέραμε ότι θα ξανατρώγαμε όταν θα στήναμε σκηνές
Και πηγαίνοντας στα αγενέστατα αφεντικά να πληρώσουμε μας λένε ότι θέλαν και 20 ευρώ παραπάνω για 3 πιάτα που αφήσαμε άπλυτα...
Τους είπαμε ότι ξεχαστήκαμε (πραγματικά) και να πάμε να τα πλύνουμε και να ξανακατέβουμε αλλά ο μαυραγορίτης μας έλεγε ότι από τη στιγμή που κατεβήκαμε στη ρεσεψιόν τώρα τελείωσε, ήθελε 20 ευρώ, αλλιώς δε μου έδινε την ταυτότητα μου.
Αφού προσπάθησα για ώρα να συννενοηθώ πολιτισμένα, στο τέλος του έριξα από 5 κατάρες και περισσότερα βρισίδια σε κάθε γλώσσα και πήραμε την αστυνομία, η οποία ήρθε μετά από μισή ώρα και μέσα στο περιπολικό ήταν 2 νεαρά μπατσάκια με σπυριά ακμής ακόμα και στιλ μαλλί-γυαλί-και λίγα αγγλικά... -κάτι σαν φουσκωτούς ειδικούς φρουρούς ένα πράγμα.
Αφού μου είπαν ότι ούτε το να μην έχει κατάλογο με τιμές είναι παράνομο, ούτε το να κρατάει την ταυτότητα μου είναι παράνομο και άλλα τέτοια σουρρεάλ, μου είπαν ότι αν θέλω μπορώ να πάω να κάνω μήνυση και άλλες τέτοιες αηδίες για να μας ξεφορτωθούν...
Επειδή όμως με όλο αυτό χάσαμε ήδη μία ώρα και αρκετή όρεξη, του δώσαμε το 20ευρώ και του ευχήθηκα εγκαρδίως να το φάει σε φάρμακα.
Φεύγοντας κάναμε παντιλίκια στα χαλίκια και οι μπάτσοι ξαναρχόντουσαν πίσω για να δουν μήπως τον είχαμε σκοτώσει και αργούμε να κατέβουμε στον κεντρικό δρόμο όπου περίμεναν...
Ο τύπος μας κυνηγούσε μπροστά στους πελάτες του με ένα σιδερένιο πατίνι του εγγονού του, -τρομερές εμπειρίες...
Πάλι καλά που δεν είμασταν στην Ελλάδα γιατί δε νομίζω ότι θα μπορούσαμε να συγκρατήσουμε το Σκίουρο που κόντευε να μετατρέψει το μέρος σε ρινγκ από ένα σημείο και μετά.
Είναι ίσως η μόνη φορά που νευρίασα έτσι με κάτι σε όλο το ταξίδι. Δυστυχώς πρέπει να μάθουμε να τα βγάζουμε πέρα και με τέτοιους υπανθρώπους στη ζωή μας...
Φεύγωντας καταλάβαμε ότι την είχαν πατήσει κι άλλοι βλέποντας καλύτερα την ταμπέλα του στον δρόμο, αλλά και τα σχόλια για το κάμπινγκ στο ίντερνετ αργότερα:
Στο δρόμο μέχρι το Hallstatt (το ομορφότερο χωριό της Αυστρίας ίσως) είχα απίστευτα νεύρα, αλλά μόλις ξεκίνησα να περπατάω στο χωριό μου περάσαν όλα.
Δείτε και μόνοι σας...
Ένα καφεδάκι στα γρήγορα λοιπόν και δρόμο για ένα από τα πιο γνωστά πάσα των Άλπεων (με γύρω στα 20 ευρώ διόδια απ' όσο θυμάμαι).
Καταρχήν να πω ότι τα πανάκριβα διόδια με ενόχλησαν αρκετά αλλά είχα διαβάσει τα καλύτερα για την συγκεκριμένη διαδρομή, και τελικά όλα έπεσαν μέσα. -Ίσως να ήταν ο καιρός, ίσως η διάθεση, ίσως δεν-ξέρω-τι αλλά ήταν από τα πιο όμορφα βουνά που έχω δει και από τα καλύτερα ανοιχτά στροφιλίκια που έχω στρίψει.
"Από τους πρόποδες φαινόταν τι θα συναντούσαμε"
Ανεβαίνοντας λοιπόν...
"aiming high?"
"Το αναμνηστικό μου"
Και μετά πηγαίνοντας προς τον παγετώνα, ο οποίος συρρικνώνεται κατά κάποια εκατοστά το χρόνο
