Η εκίνηση έγινε από Αθήνα με μία ενδιάμεση στάση στην Καβάλα (πατρίδα!), όπου έμεινα 10 ημέρες μέσα στις οποίες ξανακατέβηκα Αθήνα 2 φορές (1 αεροπλανο, 1 αυτοκίνητο) για την βίζα της Λιβύης!!!! Ναι, ταλαιπωρία που δεν περιγράφεται, αλλά περισσότερα για αυτό όταν φτάσουμε στην πρώην Gadaffi-land. 30-05-2009 με βίζα πλεόν στο διαβατήριο βάζω μπρός για Τουρκία. Τα συναισθήματα ανάμικτα, με μία μεγάλη δόση φόβου/αγωνίας/λαχτάρας (δεν ξέρω πως να το περιγράψω) για το τι με περιμένει. Στο πότε πέρασα τα σύνορα και βρέθηκα, πήρα το φέρυ και βρέθηκα στο Τσανάκαλε ούτε που το κατάλαβα. Αλλαγή ηπείρου μέσα σε λίγες ώρες και η διάθεση ανεβαίνει. Κάπου πιο κάτω στα παραλιακά στροφιλίκια με περνάει ένα 990 δικάβαλο (ξέρω τι σκέφτεστε). Εντός του 10λέπτου συναντάω τον αναβάτη του σε ένα μικρό καφέ στην άκρη του δρόμου να μου κάνει νόημα να σταματήσω. Συστηνόμαστε και συνειδητοποιώ ότι πρόκειτε για δύο νεαρά παιδία της ηλικίας μου (32) που πηγαίναν στο εξοχικό τους στο Αϊβαλί. Το φορτωμένο GS του έκανε εντύπωση και με σταμάτησε να πιάσουμε την κουβέντα. Ταξίδια, μηχανές κτλ. Είχε και καμία 39 βαθμούς και είχα λαλήσει λίγο μέσα στο κράνος, οπότε ένα παγωμένο τσαγάκι βοηθούσε την κατάσταση. Ξεκινήσαμε μαζί, εγώ με πορεία την Σμύρνη. Εδώ να βάλω μια παρένθεση ότι για όλο το ταξίδι δεν είχα υπολογίσει πουθενά ούτε διανυκτερεύσεις ούτε τίποτα σχετικό, όπου με βγάλει ο δρόμος για την ημέρα εκείνη. Γενικά δεν είχα πίεση χρόνου να επιστρέψω Ελλάδα, εφόσον δεν ξεπερνούσα τις 40 ημέρες περίπου. Λίγο πριν το Αϊβαλί λοιπόν ο Έμρε και η Μπέρτσεμ (γυναίκα του) με σταματάνε και μου λένε ότι θα με πιάσει η νύχτα για Σμύρνη και μήπως θα ήθελα να μείνω σπίτι τους. Ξαφνιάστικα με αυτή την απλόχερη φιλοξενία, ζύγισα λίγο τα πράγματα και τους ακολούθησα. Περάσαμε μια φανταστική βραδυά τρώγοντας καταπληκτικά και μιλώντας με τον Έμρε μέχρι τα χαράματα για ταξίδια και μηχανές, συνοδεία ναργιλέ.
DSC00338.jpg
Το πρωί χαιρέτησα τους οικοδεσπότες μου, έχοντας μείνει γενικά έκπληκτος με την φιλοξενία τους σε έναν τελείως άγνωστο, καταρίπτοντας για μία ακόμα φορά όλα αυτά για τους "κακούς" τους Τούρκους (με τα παιδιά έχουμε μείνει φίλοι έως και σήμερα). Επόμενη στάση η αρχαία Pergamos, όπου στο πάρκινγκ συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι μόνος!
DSC00348.jpg
Πάνω από 200 μηχανές, συν Varadero Club Greece. Με την Τουρκία δεν είχα ιδιαίτερο καημό να την δω σε αυτό το ταξίδι, καθότι ως δίπλα στην Ελλάδα την θεωρώ πιο προσβάσιμο προορισμό. Οπότε το σχέδιο ήταν να την διασχίσω όσο πιο γρήγορα μπορώ, προχωρόντας από τα παράλια. Γι αυτό συγχωρέστε με για την έλειψη φωτογραφιών σε αυτό το κομμάτι, θα επανορθώσω πιό νότια! Πέρασα λοιπόν και την Έφεσσο, και έκανα στάση στο Koycegiz για το βράδυ, μία ήσυχη παραθεριστική κωμόπολη. Επόμενη μέρα, καβαλάω νωρίς νωρίς και καβατζάρω από τα βουνά με σκοπό να φτάσω στην Antalya. Το τοπίο με εκπλήσει συνέχεια, θυμίζοντας μου κομμάτια από Ελλάδα, αλλά όχι ακριβώς.
DSC00355.jpg
DSC00353.jpg
DSC00358.jpg
Αυτό που δεν υπολόγιζα ήταν ότι καμία εκατοστή χιλίομετρα από την Antalya οι δρόμοι ήταν υπό κατασκευή, δηλαδή χωματόδρομοι με τα όλα τους. Άσε που νύχτωνε και είχε και νταλίκιες που δεν τις πέρναγες με τίποτα στα χωμάτινα στροφιλίκια. Είχα αρχίσει να τα φτύνω με την όλη φάση και οι 8 ώρες οδήγηση δεν βοηθούσαν. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν έβρισκα ούτε κάποια δωμάτια, αλλά ούτε και μέρος να στήσω αντίσκηνο. Κάποια στιγμή βρέθηκα σε έναν οικισμό το
Buyukeceli όπου υπήρχε ένα ξενοδοχείο. Με την μούρη καφέ από την σκόνη πήρα ένα δωμάτιο και έπεσα ξερός για ύπνο. Στις σκέψεις μου τριγύρναγε η Συρία, καθώς ήξερα ότι αύριο θα περνούσα σύνορα!!!