Aντιγράφω από
παλιότερο ποστ που είχα αναρτήσει
Η συμπεριφορά και δημόσια εικόνα, η ευαισθησία και ευθιξία, η βιωματική αντίληψη περί δημοκρατίας, δικαιοσύνης και σεβασμού των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας του πολίτη, όπως αυτά καταγράφονται στην πρακτική καθημερινότητα των μελών της κυβέρνησης, της βουλής, του δικαστικού σώματος και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, προσδιορίζουν και έμμεσα επιβάλλουν τα αποδεκτά πρότυπα της κοινωνίας μας. Θα έλεγα ακόμα ότι δημιουργούν στόχους για προσδοκώμενη επίτευξη από το κοινωνικό σύνολο, μέσα από τη συνειδησιακή αποδοχή των ορίων του κοινωνικά παραδεκτού και του κοινωνικά απαράδεκτου. Αυτό βέβαια μπορεί να επιτευχθεί, όταν “υποδεικνύεις όχι τα ευχάριστα, αλλά τα άριστα για τους πολίτες”, όπως έλεγε ο Σόλωνας.
Δεν είναι δυνατό να θεμελιωθεί πραγματική δημοκρατία σε ένα χώρο, όπου οι ηγέτες και οι αξιωματούχοι πιστεύουν πως η ανάδειξή τους στην εξουσία υπήρξεν «εξόφληση θείας οφειλής». Όπως δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική δημοκρατία σε ένα χώρο όπου οι πολίτες αδιαφορούν για τα κοινά και παρακολουθούν ως ουδέτεροι θεατές το βιασμό θεσμών και αξιών.
Kαι ρωτώ λοιπόν μας υποδεικνεύουν τα ευχάριστα ή τα άριστα οι κυβερνώντες μας ;
Nα συπληρώσω ότι είσαι ευκολόπιστος (σικ
) και η επιθυμία σου να βγούμε από την κρίση σε "τυφλώνει" και σε κάνει υποκειμενικό στην κρίση σου.
Τρανό παράδειγμα ο Παπακωσταντίνου τον οποίο παρουσιάζες περίπου ως Γκουρού της οικονομίας και σήμερα είναι κατηγορούμενος για σκάνδαλα.