3. Το passo του διαβόλου, κοινώς Gavia.
Δεν ξεραμε γιατί ονομάζεται ετσι.Το ανέβασμα από την μερια του stelvio σαν ολα τα πασο, με μέτριο οδόστρωμα.
Στην κορυφή του ενα εκπληκτικό τοπίο:
Μια παγωμένη λιμνούλα.
Και στο δρόμο χιόνια ετοιμα για γλυπτική:
Μέχρι εκεί όλα καλά. Το πασο ομως έμελλε να μας κάνει να αισθανθουμε καινούργια συναισθήματα. Αυτο του τρόμου, του φόβου και της απόλυτης συγκεντρωσης.
Το κατεβασμα εγινε σε ενα δρομο πλατους2-3 μετρων, κρεμασμένος σε ενα γκρεμό πολλών εκατοντάδων μετρων.Με οδηγηση τερμα αριστερά, προσευχομενοι μην τυχων έρχεται κάνεις απο απέναντι. Φωτο και βίντεο απο την Go pro του Μανωλη μολις μπορέσει.
Οταν κατεβηκαμε κατω εκανα τον σταυρο μου και έβγαλα μια ανάσα ανακούφισης.
Ηταν απο τα πασο που θα μεινουν χαραγμένα για παντα στο μυαλο μου.
Ετσι φτάσαμε στο κουκλίστικο ξενοδοχείο μας, αποχαιρετωντας ουσιαστικά τις Άλπεις.
Αυριο Μιλάνο
Καληνύχτα.