Η επομενη μερα μου επιφυλαξε μια απο τις καλυτερες εμπειριες στη "μοτοσυκλετιστικη" μου πορεια. Πραγματι, 72 χιλιομετρα μετα τη Χαντυγια υπαρχει ενα νοικοκυρεμενο χωριο (με βενζιναδικο) και μετα αρχιζουν 500 χιλιομετρα, τιποτα, οπου οι λεξεις δασος, ποταμι, λιβαδι αποκτουν αλλη διασταση, εντελως εξωπραγματικη. Κατι εργα, μονο, ερχονται να διακοψουν το ρυθμο στην οδηγηση κι ενα βενζιναδικο, εκει ακριβως που επρεπε να ειναι (και που ο χαρτης αναφερει ενα δυσκολοπροφερτο τοπονυμιο). Μην ξεχασετε να κολλησετε το αυτοκολλητο σας στο τζαμι, διπλα στην Kacca, θα σας το θυμισει ο μικρος εξαλλου. Η κινηση εχει κοψει εντελως και η διαδρομη ειναι σκετη απολαυση για μεγαλο on-off με τρακτερωτα λαστιχα. Ενα ΚΤΜ μεγαλο η εκεινο το BMW το HP2 (καπως ετσι δεν το λεγαν
, το ηθελα εκεινη τη στιγμη να σας πω την αμαρτια μου. Ο δρομος εχει ενα μαυρο χωμα που κραταει φοβερα, λιγο ψιλο χαλικακι ισα να μη λασπιζει, πρεπει την υψηλοτερη τελικη του ταξιδιου να τη "χτυπησα" εκει περα. Ενα εργοστασιο στη μεση του πουθενα, ενα ορεινο περασμα, αρκετα πανω απο τα χιλια μετρα και μια κατηφορα διαρκειας σε φερνουν επιτελους (μετα απο πολλες ωρες) στην πολυποθητη Ουστ Νερα. Κι οταν η μερα ξεκιναει καλοκαιρινη, συννεφιαζει, ψιχαλιζει ευχαριστα, τρως μια καταιγιδα με αστραποβροντα τριγυρω και τελειωνει με αυτον τον χλιαρο ηλιο στα πλαγια που δεν δυει (σχεδον) ποτε, τοτε εχεις ολοκληρωσει μια μερα απο αυτες που θυμασαι για καιρο.