[264George]

Όλη η παραλιακή διαδρομή φανταστική και μας αποζημιώνει για το βροχερό καιρό.
Στόχος να φτάσουμε στο Split για στάση για φαγητό. Αφού διασχίζουμε το κομμάτι της Βοσνίας των 20-30 χλμ με την παραλιακή πόλη – θέρετρο Neum, μπαίνουμε πάλι Κροατία.
Σκέφτομαι το πώς η Γιουγκοσλαβία μπορεί να μοιράστηκε σαν παιχνίδι με ζάρια.
Εδώ κάπου χανόμαστε, νομίζω στο Ploce, η ομάδα σπάει στα δύο. Εγώ με τον Ηλία και το Γιάννη συνεχίζουμε την παραλιακή και ο Άλκης με το Θανάση μπαίνουν σε αυτοκινητόδρομο. Όταν συναντιόμαστε κάπου έξω από το Split, έχει βραδιάσει πολύ.
Δεν έχει κανείς μας τοπικά χρήματα και μας χαλάει υπάλληλος ξενοδοχείου, κάπως αγχωμένος γιατί κρατά το ταμείο της ρεσεψιόν, αλλά με ευνοϊκούς για αυτόν όρους.
Χωρίς να έχει κάπου καλύτερα να φάμε, τρώμε σε κεντρικό σημείο πίτσα και παρατηρώ ότι ενώ το Split έχει κάτι να δείξει στον τουρίστα, στο κεφάλαιο γυναικείος πληθυσμός, υστερεί κατά πολύ του Μαυροβουνίου.


Σπλίτ.

Ο Γιάννης βάζει μπρος ένα παλικάρι με TDM που θα έμενε αλλιώς μες τη βροχή! Εύγε,,

Ξεκινάμε για Zadar. Έχει νυχτώσει για τα καλά, βρέχει καταρρακτωδώς, κάτω έχει 5 πόντους νερό, τα ξένον θαμπώνουν μπροστά στη τόση βροχή, πλευρικό άνεμο και φορώ φιμέ ζελατίνα.
!ΜΕΓΙΣΤΟ ΛΑΘΟΣ!
Σα να μη φτάνει αυτό μπαίνει ο Άλκης κεφαλή και φυσικά θυμήθηκε τα λόγια του καλαματιανού έμπορα της Tiger του, που προκειμένου να τον πείσει να το πάρει, επέμενε ότι το μηχανάκι ''θα πιάνει τα 200 στο νερό''!
Αποτέλεσμα: είμαι στον αυτοκινητόδρομο τελευταίος και σχεδόν τυφλός, αναρωτιέμαι αν συμβεί τίποτε πως θα το αντιληφθούν, δεν μπορώ να πάω πάνω από 100-120γιατί δεν προλαβαίνω να δω ούτε την επόμενη στροφή και υπολογίζω ότι έχουν προηγηθεί κοντά στα 30 χλμ.
Εφιάλτης,,, Αρκετά μετά βλέπω κόκκινο φως, είναι ο Ηλίας μα είμαι τόσο εκνευρισμένος με τον εαυτό μου κυρίως και τον προσπερνώ, αφού αναρωτιέμαι αν πρόσεξαν ότι κάποιος ξέμεινε.
Μόνο με τον Άλκη δεν τα βάζω γιατί ξέρω ότι μόλις τον δώ θα με ξεκάνει με καμία από τις ατάκες που έχει έτοιμες και θα αντιδράσω σαν σε εντατικό πρόγραμμα εκγύμνασης κοιλιακών.
Τέρμα βρεγμένη cordura και τους συναντώ όλους στα διόδια εξόδου για Zadar.
Μετά το ανεπανάληπτο viper στους Ουκρανούς και μια σειρά άλλων highlights, ο Θανάσης που ανέλαβε να κλείσει τα δωμάτια του Zadar, φαίνεται να μη ξέρει το όνομα του ξενοδοχείου, πόσο μάλλον το που είναι. Εντελώς φυσικά προτείνει να πάμε κάπου να δει τα mail του. Δε μιλάω μέχρι που ζυγίζω την κούρασή μου που είναι τελικώς μεγαλύτερη από τον εγωισμό μου.
Ξεφουρνίζω το όνομα «Castrum Novum» σε άπταιστη βαρβαρική και θυμάμαι να είναι έξω από την πόλη. Παρόλα αυτά κάποιος μας οδηγεί μες την πόλη σε ένα πλακόστρωτο που δεν ακολουθώ από φόβο για τοπική αστυνομία.
Ρωτάω έναν ταρίφα που κοντά πέφτει το ξενοδοχείο, με γράφει και επιβιβάζει δυο γκομενάκια. Το αυτοκίνητό του είναι σαράβαλο, δεν παίρνει μπρος και τον σπρώχνουμε.

Μάλλον ένιωσε υποχρεωμένος απέναντί μας και με τον ασύρματο του ρωτά μήπως και βοηθήσει. Σε μπυραρία που έκλεινε πήραμε σωστές πληροφορίες.
Το ξενοδοχείο βρίσκεται στην περιοχή Posedarje. Άγρια ομορφιά, σωστό σκανδιναβικό ψαροχώρι. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο κοντά δύο το βράδυ και φυσικά είναι κλειστό. Τηλεφωνήματα και μας ανοίγει κάποιος φύλακας. Ωραία δωμάτια, όμως μπάνιο με παγωμένο νερό.. μετά ήταν που έγραψα τις πρώτες σημειώσεις και σκέψεις μου, οπότε το αποτέλεσμα που έχετε είναι μάλλον δικαιολογημένο. Συνολικά έχουμε ξεπεράσει τα 1.000 χλμ.
Ο ύπνος έρχεται γλυκά.