Ηράκλειο Κρήτης - Κοπεγχάγη Δανία, Απρίλιος 1995 - Ημερολόγιο

[Michael Chatzilias]

[B][COLOR="Navy"]Τους επόμενους μήνες που θα ακολουθούσαν στην Δανία, έκανα πολλά ταξίδια. Έπιασε επιτέλους η άνοιξη κατά τις 15 Μαίου, 1μιση μήνα μετά την εκκίνησή μου από την Κρήτη. Χάρηκα όμορφες βόλτες στα λιβάδια της Δανίας, βόρεια της Κοπεγχάγης στις λίμνες του νησιού Sjealland. Χάρηκα βόλτες στην Νορβηγία, στο Όσλο, μέχρι το Trondheim και τα νησιά Lofoten.

Η πρώτη επιστροφή έγινε τον Ιούλιο, που εκτός την ζέστη στην Γερμανία και τις πεταρκούδες που σκότωσα, αλλά και την κοπέλα με το μαύρο Golf που μου έκανε πρόταση όταν παράγγειλα φαγητό στο AutoStop έξω από το Βερολίνο, να πάω στο σπίτι της για sex (στα Γερμανικά) η επιστροφή δεν είχε τίποτα άλλο αξιόλογο όπως την ανάβαση. Όταν βέβαια πια κατάλαβα τί εννοούσε η κοπέλα, με τα λίγα Γερμανικά που ήξερα, έκανα σαν τρελός να την βρω στο Autobahn, πήγαινα προς Βερολίνο, δεν την έβρισκα, γυρνούσα προς Μόναχο, άφαντη.....κατάλαβα αργά...

Αργότερα, τον επόμενο Σεπτέμβριο, θα ξανα ανέβαινα καθώς έμπειρος τώρα πια. Εκείνη την φορά από Βερολίνο. Έξω από το Μόναχο και πηγαίνοντας με 120Km, έβλεπα τους άλλους ταξιδιώτες στα αυτοκίνητα που προσπερνούσαν να με κοιτάνε περίεργοι και σκεφτόμουν ότι ήμουν πολύ Cool εκεί στον δρόμο με τέτοια μηχανή....στην πραγματικότητα όμως, η ασφάλεια - τάπα στα λάδια είχε σπάσει και λάδια έφευγαν από την μηχανή. Σταμάτησα με καπνούς, τηλέφωνο, φορτηγάκι, άμμος, πλησιέστερο Suzuki στις 2 ώρες, επισκευή, 485 μάρκα, ξανά στους δρόμους και συνέχεια προς Κοπεγχάγη.

Η τελευταία επιστροφή έγινε έναν χρόνο αργότερα, προς Ελλάδα, κι αφού είχα χαρεί πολλά ταξίδια και μέχρι το Nordkapp, Ρωσία, Σουηδία. Έμπειρος τώρα, άρχισα την τελευταία μου επιστροφή Οκτώβριο όταν μόλις είχε αρχίσει ο καιρός. Αυτή την φορά, έφτασα μέχρι τον σταθμό Hamburg Altona, όπου φόρτωσα την μηχανή στο γνωστό Autozug (www.autozug.com) μαζί με άλλες μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα. Πίσω η μηχανή, μπροστά στα βαγόνια εγώ. Ύπνος στην καμπίνα το μεσημέρι, φαγητό και ξεκούραση το απόγευμα, μπυρίτσα και γλυκό στο μπαρ του τρένου, ύπνος και άφιξη ξεκούραστος το πρωί στην Verona, 100 χιλιόμετρα από την Βενετία όπου θα έπαιρνα το πλοίο της επιστροφής. Τί διαφορά....είχα οδηγήσει από την Κοπεγχάγη στο Αμβούργο, κι έπειτα τίποτα, ξεκούραση μέχρι την Βερόνα. Εκεί με περίμενε ήλιος και γλυκός μεσογειακός καιρός...πλοίο και Πάτρα. Άνετα. Στην διαδρομή προς Αθήνα και Πειραιά θα τραγουδούσα μέσα στο κράνος το Ιρλανδικό "Love Shine a light..." το οποίο είχε κερδίσει στην Eurovision εκείνη την περίοδο...

Δύσκολο το πρώτο ταξίδι, και τραγικό.

Αφιερωμένο σε όλους τους ταξιδιώτες, με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο, και οπουδήποτε στον κόσμο.
Αφιερωμένο στον πατέρα μου, ο οποίος βλέποντας ότι δεν απαντούσα στα τηλέφωνα για μέρες, έπνιγε την αγωνία του και με περίμενε να φτάσω. Μου είχε εμπιστοσύνη ότι θα έφτανα, και όταν πια τηλεφώνησα και με άκουσε, με ξαναρώτησε, για δεύτερη φορά την ίδια ερώτηση μου είχε κάνει πριν από μέρες, αυτή την φορά όμως ήταν επίκαιρη..."Έφτασες καλά....;"

Τέλος.