ΣΙΚΕΛΙΑ 2010

[andkoyki]

NAPOLI-BARI /OΓΥΡΙΣΜΟΣ
Οι 40 βαθμοί κελσίου στην αναχώρηση μας από Λιβαδειά αποδείχτηκαν λάθος οδηγός όσον αφορά τον εξοπλισμό..
270 χιλιόμετρα βροχής με μόνο τους μισούς έχοντες και κατέχοντες αδιάβροχα.Στο βενζινάδικο που ντύθηκαν οι έχοντες ,οι μη έχοντες φόρεσαν ωραιότατες μαύρες σακούλες σκουπιδιών έχοντας έναν πιτσιρικά να μας κοιτάζει με τα μάτια γουρλωμένα.

Μετά από μια ώρα διαδρομής σταματήσαμε σε ένα autogrill να στεγνώσουν οι έχοντες(ναι,εγιναν και αυτοί παπιά)Ο υπεύθυνος οδικών έργων από παραπλήσιο εργοτάξιο μας λυπήθηκε και μας χάρισε μια νιτσεράδα κιτρινη.Φιλος οδηγός φορτηγού που μας εντόπισε από το αντίθετο ρεύμα αποφάνθηκε ότι ήμασταν αξιολύπητοι….

Το βαπόρι έφευγε στις 20.00 ώρα Ιταλίας ,η καμπίνα 4κλινη με ζεστό νερό και τα πολυπόθητα στεγνά ρούχα βγήκαν από τα tank bag.
Τσιμπησαμε,μελανχωλησαμε και τελικά ξαπλώσαμε στις κουκετες.Ελα που κατά τις 3 τα ξημερώματα το super fast βρήκε καιρό και η Ανθή άρχισε να μουρμουρίζει .Εννέα μποφόρ έλεγε ο μετεωρολογικός της σταθμόςκαι ο Αντρέας ξεκίνησε να της κάνει μαθήματα ναυπηγικής και ο Δημήτρης που μέχρι εκείνη την ώρα δε μας είχε αφήσει με το ροχαλητό του να κοιμηθούμε ,ξύπνησε και μας σημαιοστόλισε με κοσμητικά επιθετα.Πηρε την εκδίκηση του 10 λεπτά μετα,που άρχισε να ανεβάζει γκαζιες ..1η -2α -3η. Εκσδεφτονιστηκαν κέρματα για να πέσει η ‘ταχύτητα’ αλλά τιποτα.Το μόνο που καταφέραμε ήταν να μείνει η Πολυνα διψασμένη αφού πιο μετά δεν είχαμε ψιλά για νερο.Οσο και αν έψαξε ,ο Δημήτρης είχε εξαφανιστεί στο μαγικό κόσμο του ύπνου μαζί με τα κέρματα ……Κοιμηθήκαμε κατά τις 08.00 το πρωί που πήγε για πρωινό.
12.30 ακριβώς δέσαμε στο λιμάνι της Πάτρας αφού προηγουμένως είχαν γίνει οι απαραίτητες στεγανοποιήσεις.Ο Δημητρης ειναι ο πραγματικος ηρωας των τελευταιων ημερων.Εδωσε τα αδιαβροχα ρουχα του στον Αντρεα...Ετσι ειναι οι φιλοι.......


Η διαδρομή Αντίρριο-Ναύπακτο-Ιτέα-Δεσφίνα εξαιρετικά οικεία στους οδηγούς ,τους επέτρεψε να ‘παίξουν’ με πλαγιάσματα και ταχύτητες.
Στη Δεσφίνα ετελεστει το αποχαιρετιστήριο δείπνο .


Κι ύστερα στη διασταύρωση για Λιβαδειά-Αντίκυρα ο οδηγός του VFR έδωσε το χέρι στη συνοδηγό του Αdventure εν κινήσει…..
Τα χέρια σηκώθηκαν ψηλα.Το ταξίδι είχε τελειώσει.

Θέλω, γράφοντας τις τελευταίες σειρές του ταξιδιωτικού στηΣικελία ,να σας πω ότι για μένα(είμαι η Πολυνα,η συνοδηγός του Adventure)η Άνθη και ο Δημήτρης του VFRήταν όχι μόνο μια παρέα ,αλλά αυτοί που μαζί με τον άντρα μου με έμαθαν να αγαπώ τις μηχανες.Για μένα αυτό ήταν το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό και χωρίς αυτούς τίποτα δε θα ήταν το ιδιο…Η Ανθή με έμαθε να ντύνομαι πάνω στη μοτοσυκλέτα σωστά και να εκτιμώ ακόμα και τις άσχημες στιγμες,ο Δημήτρης μου έδωσε θάρρος και μου έδειξε σεβασμό σαν συνεπιβάτη και ο Αντρέας με ανέχτηκε στη πλάτη του για 4.000 χλμ !!!
Σας ευχαριστώ…….