[ΚΡΗΤΗ] Λιόπετρο, Σητείας: χωματόβολτα ...

[Markas]

Μπερδευόμαστε λίγο… Πάμε…




Ερχόμαστε…




Ανεβαίνουμε…




Κατεβαίνουμε…




Ανοιγοκλείνουμε συρματόπορτες…




Τελικά, ένα από τα αδιέξοδα κατέληξε σε ένα αγροτικό 4x4 που έφραζε μάλλον επιδεικτικά το δρόμο. Οι 2 ντόπιοι δε βγήκαν καθόλου από μέσα αλλά ύστερα από ερώτηση για το δρόμο, μας υποδείξανε να ανοίξουμε μια καινούργια καγκελόπορτα μερικές δεκάδες μέτρα πιο πίσω για να βρούμε το δρόμο που ανεβαίνει μέχρι το χωριό Χαμέζι. Όπως και να έχει, πανευτυχείς, συνεχίζουμε την πορεία μας.




Ο δρόμος έντονα ανηφορικός και ο Μανώλης ζορίζεται. Μπορεί το vstrom να είναι εξαιρετικό για τα λεφτά του αλλά το συγκεκριμένο έχει δύο αρνητικά. Πρώτον δεν έχει χωμάτινα λάστιχα, αν και στις πέτρες δεν έχει πολλή διαφορά, (λύθηκε αυτό το πρόβλημα μερικές μέρες αργότερα) και δεύτερον είναι μάλλον χαμηλό με συνέπεια να υπάρχει ο φόβος χτυπήματος σε πέτρα από κάτω. Μια μεταλλική ποδιά επιβάλλεται (αλλά θα μειώσει και άλλο την απόσταση από το έδαφος) όμως για τώρα ο Μανώλης πρέπειαπλά να είναι προσεκτικός.




Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του…




…δε γλιτώνει το κτύπημα στο κάτω μέρος της εξάτμισης όπου μένει ένα αξιοπρεπές βαθούλωμα για να θυμάται την εκδρομή.Το βίντεο της ανάβασης:



Σταματάμε δίπλα σε μια καγκελόπορτα για μια ανάσα και έλεγχο της ζημιάς στο Vstrom. Η θέα καταπληκτική και η ζημία αμελητέα οπότε η διάθεση παραμένει καλή.



















Περνάμε την καγκελόπορτα ανατολικά και κρατάμε ανατολική κατεύθυνση. Πολύ σύντομα βρίσκουμε πάλι ένα όμορφο σημείο με θέα δίπλα σε ένα μικρό σπίτι, οπότε αναγκαστικά σταματάμε πάλι για φωτογραφίες. Πάντως είμαστε πλέον πολύ κοντά στο Λιόπετρο. Η Κική κλασικά στο γκρεμό να αγναντεύει…







Έτσι μου έρχεται να…










Ώρα να φύγουμε όμως γιατί πρέπει να είμαστε νωρίς πίσω στα σπίτια μας σήμερα. Συνεχίζουμε παρακάτω όπου βγαίνουμε δύο φορές σε αδιέξοδο, αλλά τελικά βρίσκουμε έναν έντονα κατηφορικό δρόμο που μας βγάζει στη σωστή πορεία.




Ευτυχώς δηλαδή γιατί σε αυτό το σημείο ο Μανώλης ζορίστηκε και παρά λίγο να πέσει. Από το Google Earth φαίνεται πάντως να υπάρχει και άλλος δρόμος κοντά, πιθανότατα πιο καλός.







Σύντομα βλέπουμε μπροστά μας το Λιόπετρο. Ανοίγουμε μία καγκελόπορτα, έπειτα άλλη μία με ένα συμπαθέστατο κοπρίτη που υποτίθεται έκανε το φύλακα και ανεβαίνουμε στην κορυφή ακολουθώντας τον τσιμεντόδρομο.




Σταματάμε δίπλα στο εκκλησάκι στην κορυφή και στρώνουμε τα φαγητά μας. Θέλω πολύ να εξερευνήσω το χώρο, νηστικό αρκούδι όμως δε χορεύει που λένε και η ώρα έχει πάει πια 14:15




Καλή μας όρεξη!




Πίνουμε βεβαίως και το τελευταίο τσίπουρο πάλι στην υγεία του Χρήστου (matador) και αρχίζουμε σιγά σιγά την εξερεύνηση των ερειπίων για χώνεψη.




Το φρούριο κτίστηκε τους πρώτους χρόνους της Βενετοκρατίας στην ίδια φύσει οχυρά θέση όπου υπήρχε σε πρωιμότερους χρόνους αρχαία ακρόπολη. Το όνομα του φρουρίου είναι παραφθορά του «Lione di Pietra». Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο και κείτεται σε ερείπια ενώ ο επισκέπτης βλέπει τα τείχη και τους αμυντικούς πύργους του σχεδόν διαλυμένους καθώς και ένα τεράστιο αριθμό από κτιστές δεξαμενές και άλλα δωμάτια που εξυπηρετούσαν διάφορες χρήσεις.




Το μέγεθός του είναι τέτοιο που το 16ο αιώνα για να προφυλάξουν οι Βενετοί τους κατοίκους της Σητείας από τις επιδρομές των Τούρκων σκέφτηκαν να τους μεταφέρουν εκεί. Το σχέδιο όμως εγκαταλείφτηκε γιατί κόστιζε πολύ η συντήρηση του ήδη ερειπωμένου κάστρου.













Στο βάθος το ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη στη ρίζα του Λιόπετρου και απέναντι οι δρόμου που ήμασταν νωρίτερα. Δυστυχώς για λίγο δεν επικοινωνούνε.







Οι φωτογραφικές μας μηχανές παίρνουν φωτιά όσο θαυμάζουμε το τοπίο.