Σούριγιαν-Ουρντούν ...υπό λοξή οπτική γωνία

[Uriah Heep]

Πρωί-πρωί είμαι στο δρόμο.

Το στομάχι μου από τα πολλά ξυνόγαλα ήταν …βελούδου!
Από τη χθεσινή νηστεία όμως δεν άργησε να παίξει τη γνωστή sinfonia n.38 του Mozard σε re maggiore με τέμπο allegro ma non troppo για …τσέλο!

Έσφιξα τα δόντια και ορκίστηκα να μη λυγίσω σε καμία περίπτωση και να τη βγάλω με θιβετιανή δίετα…
.
.
…τα γνωστά, αμύγδαλα και ξερά σύκα.

Χτυπάω 2 χούφτες αμύγδαλα και 3-4 σύκα και αρχίζω την περιπλάνησή μου με τη μηχανή στην άδεια ακόμα πόλη.
Στη πρώτη στάση στο ρωμαϊκό θέατρο, πίνω και τον πρώτο καραβίσιο καφέ.

Φωτό. Ο βασιλιάς Αμπντάλα ο Β'

[Uriah Heep]

Έχω αφήσει το Αμμάν και ταξιδεύω πάνω στη desert highway προς την Πέτρα.
Τα 250 χλμ περίπου τα καταβροχθίζω με βουλιμία.

Στην είσοδο της αρχαίας πόλης την ώρα που αποβιβάζονταν τουρίστες από 7-8 πούλμαν, βλέπω και 3 παρκαρισμένες μηχανές με ιταλικές πινακίδες.
Η ζέστη ήταν αφόρητη, γύρω στους 36 βαθμούς και είχα να περπατήσω μέχρι την αρχαία πόλη.

Είμαι ιδιότροπος άνθρωπος.

Τα μπουλούκια των κοκκινισμένων από τον ήλιο παχύσαρκων Αμερικανών, Ολλανδών, Αυστραλών και τινών ακόμη εθνικοτήτων τουριστών, που συνωστίζονταν για να επιβιβαστούν σε καμήλες, που τις οδηγούσαν οσφυοκάμπτες στη θέα του δολαρίου κελεμπιοφόροι, υπό την γενική εποπτεία οξυβόων ξεναγών, μΕ χαλάσανε…

Προχώρησα μέχρι το “Khazneh” , κάτι μεταξύ κρύπτης θησαυρών, ναού και τάφου…

Ήταν όντως εντυπωσιακό.
Το είχα δει όμως άλλες 5000 φορές από φωτογραφίες φίλων και συγγενών και το είχα αποτυπωμένο στο μυαλό μου καλύτερα κι από τις δικές μου εργολαβίες…

Περίμενα μέχρι να βγεί ο κοσμοπόλιταν συρφετός από το ναό για να τον επισκεφτώ με την ησυχία μου.
Περνώντας την πύλη, και αντικρίζοντας σε μια γωνία ένα ερωτευμένο «ζευγαράκι», άνω των 280 κιλών μικτού βάρους, σε φάση που θύμιζε λιμναίες ερωτικές περιπτύξεις ιπποποτάμων, άκουσα κάποιον έξω να μιλάει ιταλικά…

Φωτό. Πέτρα

[Uriah Heep]

Εδώ είμαστε! Ήταν οι Ιταλοί με τις παρκαρισμένες μηχανές.
Ένα ζευγάρι ο Ρομπέρτο με την Τιτσιάνα (Varadero 1000-transalp 600) και ο Φάμπιο (GS 650).

Αυτοί είχαν τελειώσει με την περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο και γύρισαν πίσω να πάρουν ένα σακίδιο που είχαν ξεχάσει.
Η ζέστη χτυπούσε αλύπητα εκείνη την ώρα και βιάζονταν να φύγουν από την Πέτρα για να διανυκτερεύσουν κάπου κοντά στη Νεκρά Θάλασσα.

Η Τιτσιάνα, 20άρα, ασχημούλα, στιλ πεκινουά, συμπαθητικό σκληρό καρύδι και ο φίλος της ο Ρομπέρτο, απροσδιορίστου ηλικίας (57-60, δε ρωτάμε τέτοια πράματα…) βετεράνος μπαρουτοκαπνισμένος ταξιδευτής, κλασσικός πολυλογάς με ελεγχόμενη θεατρικότητα. Ο Φάμπιο, 35άρης, ήταν από το Άστι μια μικρή πόλη κοντά στο Τορίνο όπου σπούδαζα επί 6 χρόνια.
Σα να ΄βλεπα κοντοχωριανό μετά από 25ετία! Ο Φάμπιο, από την κούραση κι από τη ζέστη, έδειχνε να βρίσκεται εκτός πλανήτου…

Μετά τις γρήγορες συστάσεις ο Ρομπέρτο με ρώτησε προς τα που θα πάω. Του εξήγησα ότι από δω και πέρα η πορεία μου θα ήταν προς βορρά με ελάχιστες παρεκκλίσεις ολίγων μοιρών κατ΄επιλογήν και αναλόγως ωροσκόπου …

“Allora, andiamo!”

Aκολούθησα χωρίς να το σκεφτώ!

Φωτό. Πέτρα

[Uriah Heep]

Πάνε χρόνια που οι επιλογές μου είναι μασίφ.

«Έφτασες μέχρι τη Πέτρα, ρε μεγάλε, και δεν είδες όλα τ' αρχαία? Πας καλά?» θα μΕ πεις.

Τι είπες ρε κνώδαλο της fast food αρχαιολογίας, που ΄χεις να μπεις σε μουσείο από το σεισμό του 78, για διανυκτέρευση στο προαύλιο? Θα σΕ πω…

«Καλά δε θα ντραπείς να το πείς στους φίλους σου?» θα μΕ πεις

Μου 'ρθες ταξιδάκι στο τζαμπέ με τη χορωδία των ΚΤΕΛ Μακεδονίας-Θράκης, στην Ιορδανία και μου τη βγαίνεις …δεξαμενή αρχαιολογικής γνώσης? Ρε δε πας να μπαζώσεις την υποθαλάσσια με τη σαβούρα του μυαλού σου, που ένα χρόνο πριν δεν γνώριζες άλλη Πέτρα, εκτός από το ομώνυμο χωριό του νομού Πιερίας και τη Βουλγάρα στρηπτιζέζ στο «Μακάο»? θα σΕ πω.

Κατάλαβες τώρα, κύριος, πως έχει η κατάσταση?

Κάτι τρόφιμοι σκυλάδικων και τινές ακόμη ταξιανθίες τρακτεροκουδουνόβλαχων, που όταν βλέπουν βιβλίο βγάζουν αυθόρμητα το εντομοαπωθητικό…
.
…και όταν τους ρωτάς τι ήταν η Ακρόπολη, σκύβουν με ύφος δουλοπρεπές και σβέρκο αυτοπροτεινώμενο για καρπαζιά…
.
…μας ζητάν και τα ρέστα!

Αν είχα τον γκαϊλέ να δω τα συγκεκριμένα μνημεία, κάνοντας τόσα χιλιόμετρα, θα το είχα κάνει πολλά χρόνια πριν. Εδώ όμως το ταξίδι είχε άλλο χαρακτήρα.
Προείχε η περιπλάνηση και η αλητεία …με τη καλή έννοια πάντα.

Το ότι θα ξαναπεράσω από δω γυρνώντας κάποτε από ταξίδι με τη μηχανή στην Αίγυπτο, είναι μία άλλη παράμετρος μέσα στο μυαλό μου.

Η ζωή όμως δε θέλει πολλές παραμέτρους στις αποφάσεις…

Για την ιστορία, ξαναπέρασα πριν 3 μήνες επιστρέφοντας από το Σουδάν. Τελικά δεν σταμάτησα.
Πέρασα πατητός, γεμάτος από περιπέτεια και ακραίες καταστάσεις που μου έτυχαν στα Σουδανο-Αιγυπτιακά σύνορα.
Τελικά όλα είναι θέμα ...οπτικής γωνίας!

Κι αν αυτή η γωνία είναι και λοξή...


Φωτό. Αl Karak

[Uriah Heep]

Γι΄αυτό και ρολάριζα χαλαρά προς το Αλ Καράκ ακολουθώντας την παρέα των Ιταλών.
Κάναμε καμιά κατοσταριά χιλιόμετρα και βρήκαμε δωμάτια σ΄ένα μικρό ξενοδοχείο κοντά στο κάστρο. Βρισκόμασταν πλέον καμιά 20αριά χιλιόμετρα από τη Νεκρά θάλασσα αλλά δεν υπήρχε χρόνος να την επισκεφτούμε γιατί ήδη είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.

Αφού τακτοποιηθήκαμε, αρχίσαμε να βολτάρουμε στο κάστρο και καταλήξαμε σε υπαίθριο κεμπαπτσίδικο για φαί.
Οι Ιταλοί ερχόμενοι από Λιβύη (μέσω Τύνιδας) και Αίγυπτο είχαν καλά γαλβανισμένα στομάχια και δε χαμπάριαζαν τίποτα.
Μέχρι να μας ετοιμάσουν ένα πτυσσόμενο τραπέζι και να παραγγελθούν τα κεμπάπ τους, πετάχτηκα διακριτικά μέχρι τη μηχανή που είχα τα αμύγδαλα, χτύπησα 3 χούφτες και γύρισα στη θέση μου στο καρέ να τη βγάλω με ξυνόγαλα…

Δεν ρισκάριζα άλλη δυσεντερία και δεν είχα διάθεση από την επόμενη που θα ταξίδευα μόνος, στην αφόρητη ζέστη, να βαράνε τα στομάχια και τα άντερα σαν τα κρουστά του Ουαγκαντούγκου!

Περάσαμε πολύ ωραία συζητώντας για ταξίδια, για την Ιταλία και γενικά μου άρεσε που ξαναμίλησα Ιταλικά γιατί σπάνια μου δίνεται η ευκαιρία. Εκείνη την ώρα έλαβα κι ένα μήνυμα από τον Νικόλα (ΗΡ2) που με πληροφορούσε ότι βρίσκονταν στη Δαμασκό.

Φωτό. Το κάστρο του Αλ Καράκ

[Uriah Heep]

Την επομένη οι Ιταλοί θα πήγαιναν στη Νεκρά θάλασσα για μπάνιο και θα έπαιρναν την king's highway για ν΄ ανέβουν προς τη Συρία, στο χαλαρό. Εγώ θα ξαναεύρισκα την desert highway και θα την έκανα καρφί για Συρία, στη Δαμασκό, καμιά 450 χιλιόμετρα.

Το επόμενο πρωϊνό, αφού φωτογράφησα το κάστρο του Al Karak, ταξίδευα καρφωτός βόρεια για τα Συριακά σύνορα.

Μεγάλε, εγώ σΕ το ΄πα! Να μη μΕ λες δηλαδή! Δεν έχεις να διαβάσεις τίποτα σοβαρό απ' αυτό το «ταξιδιωτικό»…
.
.
…όσο είναι καιρός άλλαξε site!

Φωτό. Μέση Ανατολή...
...διαλέγεις και παίρνεις!

[Uriah Heep]

Σύνορα

Αφήνοντας πίσω την Ιορδανία ...

Φωτό. Γειά χαρά Αμπντάλα!


ΥΓ. Τώρα που το σκέφτομαι,
.
.
.
... Άμπνταλα δεν σΕ βλέπω καλά!