Long Way Round Europe 2010: Κυνηγώντας όνειρα σε 13 χώρες...

[Ταξιδευτης]

Πρεπει να εφτασα στο Brenner Pass στα συνορα με την Ιταλια γυρω στις 3 το πρωι... Ειλικρινα δεν θυμαμαι πολλα απο εκεινες τις ωρες... Μεσα στη μαυρη νυχτα και με τοση κουραση... Θυμαμαι να πληρωνω τα διοδια του Brenner Pass υπο βροχη, να ανεβαινω συνεχως με το βουνο στα δεξια μου και μαυρες χαραδρες στα αριστερα, και τη θερμοκρασια να δειχνει σταθερα 6-7 βαθμους...
(Κοιταζοντας εκ των υστερων το GPS logger σε αυτο το κομματι ειχα ανεβει στα 1500+ μετρα υψομετρο).

H μονη σκεψη στο μυαλο μου ηταν οτι τουλαχιστον ημουν σε εθνικη οδο και ο δρομος δεν θα ειχε πολυ κλειστα κομματια. Το αν ηταν ετσι η οχι τελικα δεν μπορω να το πω με σιγουρια.... Αυτο που θυμαμαι ηταν οτι καποια στιγμη περασα τα συνορα με την Ιταλια και σταματησα στο πρωτο βενζιναδικο που βρηκα για ανεφοδιασμο.
Οσοι εχετε περασει απο τα συνορα της Ιταλιας θα ξερετε οτι σε αυτα τα πρωτα μεγαλα βενζιναδικα, τα παρκινγκ τους ειναι γεματα δεκαδες αυτοκινητα ταξιδιωτων που κοιμουνται εκει για μερικες ωρες για να συνεχισουν την πορεια τους.

Εκει κυριολεκτικα κατερρευσα!
Αφησα τη μηχανη στην ακρη και καθισα σε ενα πεζουλι χωρις καν να βγαλω το κρανος. Η βροχη παρα τα 2 σετ αδιαβροχα και τα ισοθερμικα που φορουσα ειχε τελικα περασει μεσα απο τα παντα και ειχα μουλιασει μεχρι το κοκκαλο.
Κατι το βαρυ κρυο της νυχτας, κατι η εξαντληση και η σωματικη καταπονηση, το σωμα μου αρνιοταν πλεον να με υπακουσει οντας βαρυ σαν δεκα κανταρια μολυβι! Το μονο που μπορουσα να κανω ηταν να περιμενω να ηρεμησω μπας και συνελθω λιγο.


Συνορα Ιταλιας-Αυστριας, 4.01 πμ

[Ταξιδευτης]

Αφου καθισα εκει κανενα μισαωρο, βρηκα τη δυναμη να κανω μια τελευταια προσπαθεια να φτασω στον προορισμο μου. Ειχα καταφερει να κανω ηδη 1000 χιλιομετρα, και μονο 300 ακομα εμεναν μεχρι τη Βενετια!

Ματαια ομως. Λιγα χιλιομετρα αφου ειχα ξαναβγει στην εθνικη ενοιωσα την γνωριμη εξαντληση να με τυλιγει, και αυτη τη φορα με ΠΟΛΥ απειλητικες διαθεσεις. Επρεπε να σταματησω επειγοντως!
Ευτυχως λιγα χιλιομετρα πιο κατω ειχε ενα ακομα μεγαλο βενζιναδικο. Οι επομενες κινησεις εγιναν χωρις να τις σκεφτω καν: Σταματησα στην ακρη του παρκινγκ, εβγαλα το κρανος και τα κλειδια, κατεβηκα, ακουμπησα στο πλαι της μηχανης και ....τελος!
Το ξημερωμα με βρηκε καπως ετσι...

[Ταξιδευτης]

Εκει αληθινα ενοιωσα κατι να αλλαζει: Δεν με ενοιαζε το που και πως θα κοιμηθω, δεν φοβομουν για την ασφαλεια μου η της μηχανης η των πραγματων, δεν με απασχολουσαν λεπτομερειες οπως σεντονια, μαξιλαρια, κρεβατια, καρφι δεν μου καιγοταν για τις συγχρονες ανεσεις... Οπου γης και πατρις πλεον! Ειχα γινει πλεον ενα με το δρομο και το ιδιο το ταξιδι!
Ξυπνησα ξημερωματα πλεον... Ειχα κοιμηθει 3 ωριτσες σχεδον και ενοιωθα αλλος ανθρωπος!
Τριγυρω η φυση ξυπνουσε μαζι με τους αλλους ταξιδιωτες και το μερος βουιζε σαν μελισσι...

Ξημερωμα στις Ιταλικες Αλπεις, 5.30 πμ

[kostasmats]

τελειο ταξιδιωτικο!

[paschalis]

Η εικονα των Ευρωπαιων μοτοσυκλετιστων που ειχαν κατακλυσει την φτηνη Ελλαδα τη δεκαετια του 80 φορωντας ωραιες στολες και οδηγωντας εντυπωσιακες μοτοσυκλετες εχει βαρεσει αρκετους απο εμας ευτυχως κατακουτελα!!

Να ειμαστε καλα Νικο να ζουμε να ταξιδευουμε και να μεταφερουμε εικονες του κοσμου!!

Για αλλη μια φορα ενα μεγαλο μεγαλο μπραβο για τις φωτογραφιες και για την υπομονη να συνταξεις αυτο το υπεροχο ταξιδιωτικο για χαρη μας

[gemara]

Συγχαρητήρια για το ταξίδι και τον κόπο που έκανες για να μας το παρουσιάσεις! Τέλειο!

[Ταξιδευτης]

Εριξα νερο στα μουτρα μου και πηρα ενα καφεδακι να ανοιξει το ματι. Μετα την φοβερη νυχτα που ειχα περασει ο ηλιος εκανε την εμφανιση του βαφοντας χρυσες τις κορυφες των βουνων και ο ουρανος ηταν πεντακαθαρος!




Μολις 250 χιλιομετρα με χωριζαν απο τη Βενετια και με αυτες τις συνθηκες κυλησαν απολαυστικα! Τα ειχα καταφερει!

Καθως εφτανα στο λιμανι πλεον, εικονες απο το ταξιδι περνουσαν μπροστα μου.... Το μυαλο μου ηταν ενα κουβαρι. Σκεψεις και συναισθηματα ανακατωμενα με χρωματα, εικονες, αισθησεις.... Ειλικρινα οσο και αν παλευα δεν μπορουσα να καταλαβω ΤΙ ειχα ζησει ολες αυτες τις μερες. Εψαχνα για ενα συμπερασμα που δεν ερχοταν.

[Ταξιδευτης]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καθως εφτανα στο λιμανι πλεον, εικονες απο το ταξιδι περνουσαν μπροστα μου.... Το μυαλο μου ηταν ενα κουβαρι. Σκεψεις και συναισθηματα ανακατωμενα με χρωματα, εικονες, αισθησεις.... Ειλικρινα οσο και αν παλευα δεν μπορουσα να καταλαβω ΤΙ ειχα ζησει ολες αυτες τις μερες. Εψαχνα για ενα συμπερασμα που δεν ερχοταν.

Τωρα μετα απο καιρο μπορω να κοιταξω πισω και να δω την εμπειρια αυτη με πιο καθαρα ματια.
Αυτο το ταξιδι για εμενα ηταν αληθινη Βαπτιση. Δεν ειμαι ο ιδιος ανθρωπος που εφυγε πριν 21 μερες. Κατι μεσα μου βαθια αλλαξε για παντα.

Ειδα καταπληκτικα μερη. Περπατησα σε μερη που δεν μπορουσα να φανταστω οτι υπαρχουν. Αγκαλιασα το ταξιδι και αυτο ανταπεδωσε με εμπειριες μοναδικες. Ομορφες, ασχημες, τελειες στιγμες και στιγμες τρομου -δεν εχει σημασια. ΟΛΑ ηταν εμπειριες που κραταμε για παντα. Οι ζωες μας ειναι ελαχιστες -μεχρι να ψυλλιαστουμε τι τρεχει εχουμε χτυπησει καρτα και οξω απο δω. Δεν εχουμε λοιπον την ανεση να σπαταλαμε τις μερες μας σε ζωες μετριες και μιζερες.
Ο κοσμος εκει εξω εχει απιστευτες ομορφιες και μοναδικες εμπειριες να προσφερει και οποιος τις γευεται ειναι αληθινα ο πιο πλουσιος ανθρωπος στη γη!

Δεν εχει σημασια με τι ταξιδευεις. Δεν εχει σημασια με ποσα ταξιδευεις. Σημασια εχει να ταξιδευεις.
Οταν εισαι στο Δρομο δεν εισαι αυτο που αφησες πισω. Δεν εχεις παρελθον, δεν εχεις μελλον. Εχεις απλα το ΤΩΡΑ που ξεδιπλωνεται μπροστα σου, πισω απο την επομενη γωνια του δρομου, περα απο την επομενη στροφη. Η ουσια βρισκεται στο ιδιο το ταξιδι και οχι στον προορισμο.

Η Alicja οταν μας ρωτησαν για το ταξιδι ειχε μονο μια λεξη να πει: "Περιπετεια!" Και ακριβως αυτο ηταν. Περιπετεια και πολυτιμο μαθημα ζωης.
Σε αυτο το ταξιδι εμαθα να ειμαι πιο ανεκτικος, πιο χαλαρος, να δεχομαι τις αναποδιες που (αναποφευκτα θα συμβουν) και να προσπαθω να βλεπω τη θετικη πλευρα τους, να φροντιζω τους ανθρωπους που με εκτιμουν, να χαμογελαω περισσοτερο και να στεναχωριεμαι λιγοτερο. Εξαλλου οτι ειναι να γινει θα γινει!

Ο σκοπος μου δεν ειναι να κανω τα απειρα χιλιομετρα για να πω οτι τα εκανα. Ο σκοπος μου ειναι να μπω σε ζωες αγνωστων, να χαμογελασουμε παρεα, να μιλησουμε -εστω και αν δεν ξερουμε τη γλωσσα-, να ζησω για λιγο αυτο που ζουν. Καποτε πιτσιρικας εβλεπα ταξιδιωτες απο καθε γωνια της γης και μου φανταζαν τοσο διαφορετικοι... σχεδον σαν εξωγηινοι! Και υποσχεθηκα στον εαυτο μου μια μερα να ταξιδεψω για να μαθω, να γνωρισω...
Τωρα πια καταλαβαινω οτι ολοι, βοριοι, νοτιοι, ασπροι, μαυροι, κιτρινοι, ΟΛΟΙ ειμαστε τα ιδια. Ζουμε στην ιδια γη, μοιραζομαστε τις ιδιες ευαισθησιες και αγωνιες, θελουμε τα ιδια πραγματα...

Οταν πηγαινεις ανοιχτος στα ενδεχομενα δεν υπαρχει τιποτα να σε φοβισει πια.
Ολα ειναι δρομος, ολα ειναι εκει εξω και μας περιμενουν: τωρα πια ολοι οι δρομοι ειναι ανοιχτοι.

The sky is the limit!


ΤΕΛΟΣ

[siraxanz]

Χμμμ... φιλαράκι Ταξιδευτή, σεβασμός από μένα για τα κουράγια σου...
Χίλια μπράβο,
εύχομαι και σε άλλα με το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη για το ταξίδι, για την κοπελίτσα και για την αυρα, που τις βασάνιζες τόσες μέρες

[adventure]

Ενέσεις πρωί πρωί .



Πάντα τέτοια φίλε μου σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας .