Long Way Round Europe 2010: Κυνηγώντας όνειρα σε 13 χώρες...

[Ταξιδευτης]

Λιγο εξω απο τη Δρεσδη βρεθηκα να περιμενω σε ενα φαναρι καποιας διασταυρωσης εχοντας χαθει -για αλλη μια φορα- σε μια απο τις πολλες εισοδους/εξοδους της autobahn. Στον ουρανο χανοταν το τελευταιο φως της μερας και ενοιωθα σαν να ταξιδευα ηδη μια ολοκληρη μερα.


Ποσες ωρες ειχα μεχρι εδω; 5; 6;
"Τουλαχιστον θα πρεπει να εχω καλυψει αρκετη απο την αποσταση" σκεφτηκα.

Η απαντηση ηρθε απο το GPS ανελεητη: εμεναν 1,018 χιλιομετρα ακομα!
Ε, εκει τα χρειαστηκα. Νυχτωνε, ημουν ηδη τοσες ωρες στο δρομο με τετοια κακοκαιρια και ειχα αλλα 1,000+ χιλιομετρα;!; Ειχα σοβαρο προβλημα!
Ομως τι επιλογες ειχα; Το πλοιο εφευγε την επομενη μερα απο τη Βενετια και δεν περιμενε για κανεναν! Οποτε... το κεφαλι κατω, βαθια ανασα και παμε!

[Ταξιδευτης]

Oδηγησα μεσα στη νυχτα διασχιζοντας τη μια Γερμανικη πολη μετα την αλλη: Chemnitz, Nurnberg, Ingolstadt, Μοναχο...
Η βροχη ειχε ξαναρχισει να πεφτει με τα τουλουμια και με συνοδευσε σε μεγαλο μερος της διαδρομης -πλεον ημουν σαν να ειχα μπει στη θαλασσα με τα ρουχα. Ηδη κρυωνα με τοσο νερο που ειχα φαει, και με πανω απο 500 χιλιομετρα μπροστα μου το να ταξιδεψω ολη την νυχτα ετσι θα ηταν απλα αυτοκτονια!

Και οταν μιλαμε για βροχη σε αυτα μερη, μιλαμε για αυτο...

[Ταξιδευτης]

Σταματησα σε ενα βενζιναδικο κοντα στα συνορα με την Αυστρια: ηταν ωρα να αυτοσχεδιασουμε!
Εβγαλα ολα τα βρεγμενα ρουχα, εβαλα τα ισοθερμικα κατασαρκα, απο πανω το δευτερο σετ αδιαβροχα που ηταν στεγνο (οντας μεσα στις βαλιτσες), απο πανω παντελονι, μπλουζα, δερματινο και τα βρεγμενα αδιαβροχα. Δευτερο σετ καλτσες, σακουλες, μποτες και γκετες! Ενοιωθα σαν αστροναυτης -και αν κρινω απο τα βλεμματα των λιγων περαστικων μαλλον δεν το νομιζω μονο εγω!


1.13 πμ συνορα Γερμανιας - Αυστριας

[Ταξιδευτης]

Τα χιλιομετρα μεσα στην Αυστρια εγιναν μεσα στη νυχτα και υπο βροχη...
Τουλαχιστον ολα αυτα που φορουσα εδειχναν να κανουν δουλεια και παροτι δεν ημουν και στεγνος σιγουρα βρισκομουν σε πολυ καλυτερη κατασταση απο πριν.

Ειχα ηδη κανει πανω απο 800 χιλιομετρα στις χειροτερες δυνατες συνθηκες! Ημουν πλεον σε μια κατασταση που δεν ενοιωθα... Κοιτουσα τα χερια μου να κινουνται μηχανικα και νομιζα οτι εβλεπα τον εαυτο μου απο αποσταση. Το σωμα μουδιασμενο, το μυαλο δεν εκανε σκεψεις, και τα ματια απλα κοιτουσαν μια το δρομο, μια τα χιλιομετρα στο GPS...

Λιγο μετα το Innsbruck δεν αντεχα αλλο. Επρεπε να κανω μια σταση για ανασυγκροτηση επειγοντως. Ηταν βαθια μεσανυχτα και στο πλαι του βενζιναδικου καποιοι δυστυχοι ταξιδιωτες κοιμοντουσαν σε ενα στρωμα στο πεζουλι διπλα στην εισοδο, ενω πιο περα μια παρεα Ρωσσων επιναν και γελουσαν δυνατα.

Εκατσα και εφαγα ενα σαντουιτς της συμφορας, αλλα στην κατασταση που ημουν πραγματικα δεν με απασχολουσε καθολου. Ο καφες κατεβηκε σαν νεκταρ και μιση ωρα αργοτερα ενοιωθα ικανος να συνεχισω για ενα ακομα δυσκολο κομματι: την αναβαση των Αλπεων και το διασημο πασο του Brenner.

2.15 πμ Innsbruck, Αυστρια

[Ταξιδευτης]

Πρεπει να εφτασα στο Brenner Pass στα συνορα με την Ιταλια γυρω στις 3 το πρωι... Ειλικρινα δεν θυμαμαι πολλα απο εκεινες τις ωρες... Μεσα στη μαυρη νυχτα και με τοση κουραση... Θυμαμαι να πληρωνω τα διοδια του Brenner Pass υπο βροχη, να ανεβαινω συνεχως με το βουνο στα δεξια μου και μαυρες χαραδρες στα αριστερα, και τη θερμοκρασια να δειχνει σταθερα 6-7 βαθμους...
(Κοιταζοντας εκ των υστερων το GPS logger σε αυτο το κομματι ειχα ανεβει στα 1500+ μετρα υψομετρο).

H μονη σκεψη στο μυαλο μου ηταν οτι τουλαχιστον ημουν σε εθνικη οδο και ο δρομος δεν θα ειχε πολυ κλειστα κομματια. Το αν ηταν ετσι η οχι τελικα δεν μπορω να το πω με σιγουρια.... Αυτο που θυμαμαι ηταν οτι καποια στιγμη περασα τα συνορα με την Ιταλια και σταματησα στο πρωτο βενζιναδικο που βρηκα για ανεφοδιασμο.
Οσοι εχετε περασει απο τα συνορα της Ιταλιας θα ξερετε οτι σε αυτα τα πρωτα μεγαλα βενζιναδικα, τα παρκινγκ τους ειναι γεματα δεκαδες αυτοκινητα ταξιδιωτων που κοιμουνται εκει για μερικες ωρες για να συνεχισουν την πορεια τους.

Εκει κυριολεκτικα κατερρευσα!
Αφησα τη μηχανη στην ακρη και καθισα σε ενα πεζουλι χωρις καν να βγαλω το κρανος. Η βροχη παρα τα 2 σετ αδιαβροχα και τα ισοθερμικα που φορουσα ειχε τελικα περασει μεσα απο τα παντα και ειχα μουλιασει μεχρι το κοκκαλο.
Κατι το βαρυ κρυο της νυχτας, κατι η εξαντληση και η σωματικη καταπονηση, το σωμα μου αρνιοταν πλεον να με υπακουσει οντας βαρυ σαν δεκα κανταρια μολυβι! Το μονο που μπορουσα να κανω ηταν να περιμενω να ηρεμησω μπας και συνελθω λιγο.


Συνορα Ιταλιας-Αυστριας, 4.01 πμ

[Ταξιδευτης]

Αφου καθισα εκει κανενα μισαωρο, βρηκα τη δυναμη να κανω μια τελευταια προσπαθεια να φτασω στον προορισμο μου. Ειχα καταφερει να κανω ηδη 1000 χιλιομετρα, και μονο 300 ακομα εμεναν μεχρι τη Βενετια!

Ματαια ομως. Λιγα χιλιομετρα αφου ειχα ξαναβγει στην εθνικη ενοιωσα την γνωριμη εξαντληση να με τυλιγει, και αυτη τη φορα με ΠΟΛΥ απειλητικες διαθεσεις. Επρεπε να σταματησω επειγοντως!
Ευτυχως λιγα χιλιομετρα πιο κατω ειχε ενα ακομα μεγαλο βενζιναδικο. Οι επομενες κινησεις εγιναν χωρις να τις σκεφτω καν: Σταματησα στην ακρη του παρκινγκ, εβγαλα το κρανος και τα κλειδια, κατεβηκα, ακουμπησα στο πλαι της μηχανης και ....τελος!
Το ξημερωμα με βρηκε καπως ετσι...

[Ταξιδευτης]

Εκει αληθινα ενοιωσα κατι να αλλαζει: Δεν με ενοιαζε το που και πως θα κοιμηθω, δεν φοβομουν για την ασφαλεια μου η της μηχανης η των πραγματων, δεν με απασχολουσαν λεπτομερειες οπως σεντονια, μαξιλαρια, κρεβατια, καρφι δεν μου καιγοταν για τις συγχρονες ανεσεις... Οπου γης και πατρις πλεον! Ειχα γινει πλεον ενα με το δρομο και το ιδιο το ταξιδι!
Ξυπνησα ξημερωματα πλεον... Ειχα κοιμηθει 3 ωριτσες σχεδον και ενοιωθα αλλος ανθρωπος!
Τριγυρω η φυση ξυπνουσε μαζι με τους αλλους ταξιδιωτες και το μερος βουιζε σαν μελισσι...

Ξημερωμα στις Ιταλικες Αλπεις, 5.30 πμ

[Ταξιδευτης]

Εριξα νερο στα μουτρα μου και πηρα ενα καφεδακι να ανοιξει το ματι. Μετα την φοβερη νυχτα που ειχα περασει ο ηλιος εκανε την εμφανιση του βαφοντας χρυσες τις κορυφες των βουνων και ο ουρανος ηταν πεντακαθαρος!




Μολις 250 χιλιομετρα με χωριζαν απο τη Βενετια και με αυτες τις συνθηκες κυλησαν απολαυστικα! Τα ειχα καταφερει!

Καθως εφτανα στο λιμανι πλεον, εικονες απο το ταξιδι περνουσαν μπροστα μου.... Το μυαλο μου ηταν ενα κουβαρι. Σκεψεις και συναισθηματα ανακατωμενα με χρωματα, εικονες, αισθησεις.... Ειλικρινα οσο και αν παλευα δεν μπορουσα να καταλαβω ΤΙ ειχα ζησει ολες αυτες τις μερες. Εψαχνα για ενα συμπερασμα που δεν ερχοταν.

[Ταξιδευτης]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Καθως εφτανα στο λιμανι πλεον, εικονες απο το ταξιδι περνουσαν μπροστα μου.... Το μυαλο μου ηταν ενα κουβαρι. Σκεψεις και συναισθηματα ανακατωμενα με χρωματα, εικονες, αισθησεις.... Ειλικρινα οσο και αν παλευα δεν μπορουσα να καταλαβω ΤΙ ειχα ζησει ολες αυτες τις μερες. Εψαχνα για ενα συμπερασμα που δεν ερχοταν.

Τωρα μετα απο καιρο μπορω να κοιταξω πισω και να δω την εμπειρια αυτη με πιο καθαρα ματια.
Αυτο το ταξιδι για εμενα ηταν αληθινη Βαπτιση. Δεν ειμαι ο ιδιος ανθρωπος που εφυγε πριν 21 μερες. Κατι μεσα μου βαθια αλλαξε για παντα.

Ειδα καταπληκτικα μερη. Περπατησα σε μερη που δεν μπορουσα να φανταστω οτι υπαρχουν. Αγκαλιασα το ταξιδι και αυτο ανταπεδωσε με εμπειριες μοναδικες. Ομορφες, ασχημες, τελειες στιγμες και στιγμες τρομου -δεν εχει σημασια. ΟΛΑ ηταν εμπειριες που κραταμε για παντα. Οι ζωες μας ειναι ελαχιστες -μεχρι να ψυλλιαστουμε τι τρεχει εχουμε χτυπησει καρτα και οξω απο δω. Δεν εχουμε λοιπον την ανεση να σπαταλαμε τις μερες μας σε ζωες μετριες και μιζερες.
Ο κοσμος εκει εξω εχει απιστευτες ομορφιες και μοναδικες εμπειριες να προσφερει και οποιος τις γευεται ειναι αληθινα ο πιο πλουσιος ανθρωπος στη γη!

Δεν εχει σημασια με τι ταξιδευεις. Δεν εχει σημασια με ποσα ταξιδευεις. Σημασια εχει να ταξιδευεις.
Οταν εισαι στο Δρομο δεν εισαι αυτο που αφησες πισω. Δεν εχεις παρελθον, δεν εχεις μελλον. Εχεις απλα το ΤΩΡΑ που ξεδιπλωνεται μπροστα σου, πισω απο την επομενη γωνια του δρομου, περα απο την επομενη στροφη. Η ουσια βρισκεται στο ιδιο το ταξιδι και οχι στον προορισμο.

Η Alicja οταν μας ρωτησαν για το ταξιδι ειχε μονο μια λεξη να πει: "Περιπετεια!" Και ακριβως αυτο ηταν. Περιπετεια και πολυτιμο μαθημα ζωης.
Σε αυτο το ταξιδι εμαθα να ειμαι πιο ανεκτικος, πιο χαλαρος, να δεχομαι τις αναποδιες που (αναποφευκτα θα συμβουν) και να προσπαθω να βλεπω τη θετικη πλευρα τους, να φροντιζω τους ανθρωπους που με εκτιμουν, να χαμογελαω περισσοτερο και να στεναχωριεμαι λιγοτερο. Εξαλλου οτι ειναι να γινει θα γινει!

Ο σκοπος μου δεν ειναι να κανω τα απειρα χιλιομετρα για να πω οτι τα εκανα. Ο σκοπος μου ειναι να μπω σε ζωες αγνωστων, να χαμογελασουμε παρεα, να μιλησουμε -εστω και αν δεν ξερουμε τη γλωσσα-, να ζησω για λιγο αυτο που ζουν. Καποτε πιτσιρικας εβλεπα ταξιδιωτες απο καθε γωνια της γης και μου φανταζαν τοσο διαφορετικοι... σχεδον σαν εξωγηινοι! Και υποσχεθηκα στον εαυτο μου μια μερα να ταξιδεψω για να μαθω, να γνωρισω...
Τωρα πια καταλαβαινω οτι ολοι, βοριοι, νοτιοι, ασπροι, μαυροι, κιτρινοι, ΟΛΟΙ ειμαστε τα ιδια. Ζουμε στην ιδια γη, μοιραζομαστε τις ιδιες ευαισθησιες και αγωνιες, θελουμε τα ιδια πραγματα...

Οταν πηγαινεις ανοιχτος στα ενδεχομενα δεν υπαρχει τιποτα να σε φοβισει πια.
Ολα ειναι δρομος, ολα ειναι εκει εξω και μας περιμενουν: τωρα πια ολοι οι δρομοι ειναι ανοιχτοι.

The sky is the limit!


ΤΕΛΟΣ

[kostasmats]

τελειο ταξιδιωτικο!