Σάββατο πρωί στο Mont Blanc

[aeriko]

Γιώργο μπράβο, βλέπω ποικιλία στις φώτο, από λογοκρισία δεν πέρασαν;

[vpentza]

Αρχική Δημοσίευση από aeriko

Γιώργο μπράβο, βλέπω ποικιλία στις φώτο, από λογοκρισία δεν πέρασαν;

μη βάζεις ιδέες aeriko.....άσε τον άνθρωπο να μας μορφώσει.....

[Uriah Heep]

Όταν φτάνεις στην Ιταλία, διακρίνεις την πραγματική Θεά, από τις γήινες απομιμήσεις της!

Τα φαιδρά κλισέ τύπου "una faccia una razza", για να τα πιστέψεις,
.
...πρέπει να έχεις κουλτούρα προθαλάμου επαρχιακού κομμωτηρίου.

Την καψουρεύτηκα πριν 37 χρόνια, όταν κατέβηκα από το Orient Express στον σταθμό του Μιλάνου.

Ήχοι από Fabrizzio de Andre', Antonello Venditi, Francesco de Gregori, Paolo Conte...
Birra alla spina, pizza al forno, farinata, espesso και περιπλάνηση στα δισκάδικα και στα cafe στο κέντρο του Μιλάνου.

Γοητευμένος από μελαχροινή κλασσική Ιταλίδα, βρέθηκα μετά από δύο χρόνια να σπουδάζω στο Politecnico di Torino...

Βλέποντας τις φωτογραφίες, μου 'ρχονται αναμνήσεις δακρυγόνες και αισθάνομαι πολύ τυχερός που έζησα σ' αυτή την τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή χώρα!
Μια χώρα που εξάγει κουλτούρα, φινέτσα, στιλ, τεχνολογία,
.
.
...και παρά τα σοβαρότατα πολιτικά προβλήματα, δεν κατάντησε να ψάχνει το πολιτιστικό της στίγμα μπερδεύοντας το σούσι με τη λακέρδα!


Πολύ όμορφη αφήγηση, καλό φραστικό μακιγιάζ, μια ταξιδιωτική extravaganza!

[gemara]

Αρχική Δημοσίευση από aeriko

Γιώργο μπράβο, βλέπω ποικιλία στις φώτο, από λογοκρισία δεν πέρασαν;

Πέρασαν! Φαντάσου τι άλλο είχα τραβήξει!
Ας μην το κάνουμε τσόντα το θέμα λοιπόν!
Πάω να δω που μείναμε για να συνεχίσω...

[gemara]

Ο Ιούνιος μόλις έχει μπει και εμείς μόλις ξεπεράσαμε το ένα χιλιόμετρο στο υψόμετρο στη Βόρεια Ιταλία. Πιάνοντας το ψιλόβροχο με την θερμοκρασία να αποχαιρετάει το ένα από τα δυο ψηφία της, μια στάση για την προσθήκη της εσωτερικής επένδυσης και του αδιάβροχου θα μας επέτρεπε να συνεχίσουμε χαλαροί το ανηφόρισμα.

Αφήνοντας πίσω την autostrada Α4 που μας έφερε από το Μιλάνο, στρίψαμε βόρεια και ακολουθήσαμε την Α5 ή Strada Statale 26 και μπήκαμε στην κοιλάδα της Aosta. Η ζωή φαντάζομαι στις ορεινές αυτές τοποθεσίες, ανέκαθεν ήταν γύρω από το νερό, όπως και στα περισσότερα μέρη του πλανήτη. Περνάγαμε μέσα από μικρά χωριουδάκια, όλα είχαν το κάστρο τους σε περίοπτη θέση και όλα ήταν χτισμένα στην κοίτη του ποταμού Dora di Baltea, ενός «αριστερού» παραπόταμου του Πάδου (προλάβαμε και τον ονομάσαμε Ηριδανό από τα παλιά τα χρόνια τον Πάδο εμείς όμως!), μήκους 160 χλμ. Ο δρόμος έκανε φιδάκια που διασταυρώνονταν συνέχεια πάνω από τα φιδάκια της Ντόρας που γινόταν ορμητική σε πολλά σημεία, παρόλο που είμαστε στον Ιούνιο. Η οδηγός του κομβόι αναφωνούσε κάθε φορά που έβλεπε το θέαμα. Να είσαι πάνω στη μοτοσυκλέτα, ανεβαίνοντας μια κοιλάδα του Mont Blanc και να περνάς πάνω από ορμητικά ποτάμια, τόσο που τα άκουγες μέσα από το κράνος και το θόρυβο του κινητήρα, είναι κάτι που δεν ήμασταν συνηθισμένοι να ζούμε…




Λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα με τη Γαλλία είχαμε κλείσει 2 βραδιές διανυκτέρευσης σε ένα ξενοδοχείο ονόματι Mont Blanc στην πόλη του Courmayer της Ιταλίας. Η διεύθυνση του ξενοδοχείου είχε περαστεί πολλούς μήνες πριν στο GPS και ακολουθούσα πιστά τις οδηγίες του, βλέποντας αυτό και το δρόμο μπροστά μου. Σε 200μ φτάνεις, σε 100μ φτάνεις, σε 20μ φτάνεις, έφτασες! Φτάσαμε λοιπόν, κοιτάμε δεξιά, κοιτάμε αριστερά, υπήρχε ένα ξενοδοχείο, αλλά δεν το έλεγαν όπως θα θέλαμε να το λένε! Ρωτήσαμε στα ιταλικά έναν κύριο που μίλαγε μόνο γαλλικά και μας είπε ότι το ξενοδοχείο το είχαμε περάσει. Προσηλωμένοι λοιπόν στον τυφλοσούρτη που μάλλον είχε λίγα μέτρα σημειωμένη διαφορετικά τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, είχαμε περάσει ακριβώς απέξω, δίπλα από τις τεράστιες ταμπέλες του και δεν το είχα δει!




Τα φόρτε του ξενοδοχείου είναι από Δεκέμβριο μέχρι Φεβρουάριο αλλά παρόλα αυτά είχε αρκετή κίνηση και τον Ιούνιο. Εσωτερικός διάκοσμος πολύ όμορφος αλλά…




… και θέα από το δωμάτιο που εναλλάσσονταν κάθε 2-3 ώρες με τα σύννεφα να ανεβοκατεβαίνουν από το υψόμετρό μας. Η πράσινη συστάδα που φαίνεται μπροστά από το παράθυρό μας, ποτίζονταν από τη Ντόρα της Βαλτέας, δεν φαίνεται εδώ, ο θόρυβός της όμως ήταν αρκετά δυνατός που τον καταλάβαινες μόλις άνοιγες το παράθυρο. Τολμώ να πω πως ένιωθες το βρέξιμο από τις σταγόνες των αφρών της στο πρόσωπο.




Η Ντόρα λίγο πιο πέρα που δίνει ζωή στην κοιλάδα. Παντού με αρδευτικά κανάλια προς εκμετάλλευση.




Μια εξερεύνηση στα πέριξ χωριουδάκια μας άφηνε άφωνους από την γραφικότητα, την καθαριότητα και την πολυτέλεια. Έχουν από τα ομορφότερα τοπία του πλανήτη και μπράβο τους για την κατάσταση που τα διατηρούν.




Τα τοπίο είναι πραγματικό έστω και αν δε βλέπετε το μικρό σπίτι…




…το οποίο δεν ήταν στο λιβάδι, αλλά λίγο πιο πάνω στο δάσος. Πιο μέσα στη φύση δε γίνεται!




Περίπατος αργότερα στο Courmayer. Οι βαθιές ανάσες με το μαλακό γιατί τα επίπεδα του οξυγόνου είναι πολύ υψηλά!




Ένα σπορ το οποίο δεν έχει καταφέρει ποτέ να μας συγκινήσει είναι η ορειβασία, πέρα από ένα απλό περίπατο. Ίσως γιατί έχουμε βάλει άλλους στόχους στο μυαλό και άλλες «κορυφές» για να κατακτήσουμε. Γεγονός είναι ότι η ορειβασία είναι ένα extreme σπορ που έχει πάρει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Το νεκροταφείο της πόλης αυτής που μείναμε απ’ ότι κατάλαβα ήταν ένα μνημείο για τους ορειβάτες που είχαν χάσει τις ζωές τους στην περιοχή. Οι περισσότεροι που αναπαύονταν εν ειρήνει εκεί μέσα ήταν νεαροί αλπινιστές. Σε μια περίπτωση ήταν σε έναν τάφο τρεις, ένα ζευγάρι με τον οδηγό τους…

Από το 15αύγουστο του 1912.







Οι καταστάσεις εναλλάσσονται στην ζωή και το γέλιο έρχεται και πάλι! Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να εργαστεί κατά παραγγελία ούτε να δημιουργήσει. Άρα μην ζητάτε σε έναν καλλιτέχνη να σας πάρει μια φωτογραφία την ώρα που εσείς θέλετε με το τοπίο που εσείς νομίζετε ότι είναι το κατάλληλο και στην στάση που εσείς θεωρείτε σωστή γιατί εκτός του ότι τον τσαντίζετε, σας την φυλάει και από πάνω!



"ΜΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΕΚΕΙ;;; ΠΕΡΝΑΓΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΕΣ;;;"

"Μισό λεπτό, θα βγάλω άλλη μία..."

Αν δε βρίσκει κάτι ενδιάμεσα σε σας και το φακό, κάτι θα σκεφτεί να κάνει!




Μετά μην του πείτε: «Για να δω, για να δω! Πως βγήκα;;;»




Στα 1200 μέτρα υψόμετρο το Courmayer δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά, όταν όμως υπάρχει νέφωση και μάλιστα «χαμηλή» είναι καλό αυτό γιατί τα σύννεφα συνεχίζουν να κατεβαίνουν πιο κάτω, και εκεί που δε βλέπεις τη μύτη σου, έχει λιακάδα!




Η πρώτη μέρα σουρουπώνει και εμείς ψάχνουμε σε ποια απ’ όλες τις πιτσαρίες θα τσιμπήσουμε.




Παρόλη τη δροσιά άμα φας μια καυτερή ιταλική πίτσα ”diabola”, η παγωμένη μπυρίτσα είναι ότι χρειάζεται! Η μέρα έκλεινε σιγά σιγά, έχοντας ξεχάσει ποια απ’ όλες είναι.




Σε πολύ μεγάλη οδική απόσταση στην άλλη πλευρά του Mont Blanc βρίσκεται η γαλλική πόλη του Chamonix. Δεν ξέρω πόσες μίζες και ποιοι Ιταλοί και Γάλλοι πολιτικοί τις πήραν, το γεγονός είναι ότι τα βρήκαν και από το 1965 συντόμευσαν κατά 100χλμ την απόσταση του Μιλάνου από τη Γαλλία, διανοίγοντας το μόνιμα χιονισμένο βουνό που τους χώριζε με μια ευθεία και υπό κλίση (για να φεύγουν τα νερά) σήραγγα μήκους 11,6 χιλιομέτρων.

Την διαβαίνεις με ευλαβική προσοχή, αυστηρότατο ανώτερο όριο ταχύτητας 70χλμ/ω, κατώτερο 50χλμ/ω και απόσταση 150 μέτρων από το προπορευόμενο όχημα. Έτσι διανοηθείς και παραβείς κάτι από τα τρία, βουίζει ολόκληρη η σήραγγα από τα μεγάφωνα του μεγάλου αδερφού που σε κράζουν όχι για να σε τιμωρήσουν με πρόστιμο αλλά για να σε συμμορφώσουν για την κοινή ασφάλεια. Τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας πάρθηκαν το 1999 όταν μια νταλίκα που μετέφερε μαργαρίνη πήρε φωτιά, έκαιγε για 56 ώρες, 39 άνθρωποι εγκλωβίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους και για 5 μέρες ζεμάταγε όλο το τούνελ.

Παρόμοιο έργο στη Ελλάδα θα είχε δημιουργήσει πλήθος πισινών (από το πισίνα, όχι πισινός), καταθέσεων στο εξωτερικό και τέλεση φαντασμαγορικών σοσιαλιστικών γάμων στο Παρίσι μεσόκοπων αποτυχημένων πολιτικών που βούλιαξαν μαζί με τη χώρα τους στο τέλος της καριέρας και της ζωής τους…




Για απλή διάβαση του τούνελ το διόδιο είναι 24€ και 30€ μετ’ επιστροφής. Προτιμήσαμε το δεύτερο!




Η θερμοκρασία στην είσοδο της σήραγγας ήταν 15 βαθμούς, προχωρώντας στα 3-4 χλμ είχε φτάσει τους 28! Η γη βράζει κάτω από τα πόδια μας, όντως!




Ααααα….φως και δροσιά στη Γαλλία!




Στις πρώτες στροφές αντικρίζουμε ένα παγωμένο ακίνητο ποτάμι να περιμένει για να κατέβει…




Οι καλλιτέχνες έχουν τις ώρες τους, τις διαθέσεις τους και τις λόξες τους, η επαγγελματίας φωτογράφος όμως αποδίδει ανά πάσα στιγμή.

Έτσι το να "παγώσει" τον παγετώνα πάνω από ένα boxerάκι που κατέβαινε γουργουρίζοντας τις πλαγιές του Mont Blanc, δεν ήταν κάτι δύσκολο!




Αν θέλετε να παίξετε με το Google Earth ανοίξτε το συννημένο αρχείο που σας έχω σε αυτό το πόστ και νομίζω ότι έχει πάει στο τέλος του. Είναι το σημείο ακριβώς που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία βγαίνοντας από το τούνελ και μπαίνοντας στη Γαλλία. Ξεζουμάρετε το Google Earth και θα δείτε πεντακάθαρα τον παγετώνα που πρέπει να είναι πολλά χρόνια εκεί…

Χωρίς καν τη χρήση photoshop εκμεταλλεύεται την ύπαρξη της οδικής σήμανσης για να σημάνει τον αναβάτη της μηχανής με ταυτόχρονο ζουμάρισμα και εκτέλεση τεχνικής panning! (Γιατί να μην βγάζω εγώ τέτοιες φωτογραφίες!)




Περιηγηθήκαμε τα τριγύρω χωριά και κορυφούλες…




… και καταλήξαμε στο Chamonix. Σε μια καινούργια εγκατάσταση είχαν φτιάξει ένα τελεφερίκ που ανέβαζε μέχρι τα 4.000 σχεδόν μέτρα από τα 1000. Ευτυχώς δεν το πήραμε γιατί μας ενημέρωσαν ότι η κορυφή είναι μέσα στα σύννεφα. Το εισιτήριο για την χρήση του τελεφερίκ είναι 42€, το άτομο!!!
Πίσω μας φαίνεται η πρώτη κορυφή στα 2300μ.




Τελικά θυμηθήκαμε τι μέρα είναι! Είναι Σάββατο πρωί και είμαστε στο Mont Blanc!

[staga1200]

Μπράβο βρε Γιωργάρα !!!
Απίθανες φωτογραφίες φίλε !!
Καλά η φωτό της Κωνσταντίνας μέσα από το αμάξι δέν υπάρχει λέμε !!!

[gemara]

Απολαμβάνουμε στο Chamonix το δυνατό ήλιο μαζί με τους άλλους τουρίστες!




Πως δουλεύει αυτό το γραναζοκιβώτιο άραγε;;;




Τα τιμόνια στ’ αυτιά που λέγαμε!




Μια τελευταία ματιά στο γαλανό ουρανό και φύγαμε!




Μέχρι τώρα καλά την είχαμε βγάλει από θέμα καιρού, εκτός από λίγη δροσιά, τίποτε το ενοχλητικό. Την επόμενη μέρα στο πρόγραμμα είχαμε να πάμε προς τα ανατολικά της Ιταλίας, σε ένα όμορφο θέρετρο τη λίμνη La Garda, την μεγαλύτερη της Ιταλίας. Γιαννάκη για 2 μέρες θα σε πετυχαίναμε εκεί! Αναχωρούμε χαρούμενοι μετά από ανεφοδιασμό με βενζίνη από τα ψηλά του Mont Blanc έχοντας στο νου βέβαια ότι το μετεωρολογικό έδειχνε βροχές προς την περιοχή που πηγαίναμε. Τα σύννεφα ήταν χαμηλότερα προς το παρόν από μας όταν αναχωρήσαμε, οπότε δεν έβρεχε. Η διαδρομή που πέρναγε πάλι από το Μιλάνο είχε πολλά τούνελ στην αρχή, 7, 8 των δυο και τριών χιλιομέτρων το καθένα. Βγαίνοντας από κάποιο η βροχούλα άρχιζε να πέφτει right through. Στο επόμενο τούνελ σταματάμε για να βάλουμε τα αδιάβροχα…




Από κει και πέρα με λίγα λόγια… λαλήσαμε!

Ξεκινήσαμε με καταιγίδα και δυνατή βροχή μόλις βγήκαμε από αυτό το τούνελ, που όσο πέρναγε η ώρα δυνάμωνε. Δε μπορεί λέω, δεν υπάρχει δυνατότερη βροχή, θα μειωθεί κάποια στιγμή. Αμ δε. Δυνάμωνε κι άλλο μέχρι που γινόταν και χοντρό χαλάζι.

Η οδηγός απτόητη προχωρούσε με σύνεση και ασφάλεια. Μεγάλη εξυπηρέτηση και ψυχαγωγία καθ’ όλη της διάρκεια του ταξιδίου ήταν οι ενδοσυνεννοήσεις. Ως συνήθως όμως, όταν κάτι το χρησιμοποιείς συνέχεια, αλλά σου είναι απαραίτητο και το χρειάζεσαι συγκεκριμένη στιγμή, αν αυτό δεν είναι κινητήρας boxer… σε εγκαταλείπει! Μετά το πρώτο εικοσάλεπτο καταιγιστικής βροχής η ΒΤ2 της Κωνσταντίνας κάνει κάτι funny noises, τουρουρού τουρουρίτ και μουσκεμένη παραδίδει πνεύμα! Μέχρι σήμερα δεν έχει επανέλθει! Μετά από μια ώρα που πήγε να κάνει τα ίδια κι η δικιά μου ενδοσυνεννόηση, την κλείνω αμέσως και μάλλον αυτό την έσωσε! «Ευτυχώς» που πέρσυ είχαν κλέψει το κράνος της Κωνσταντίνας μέσα από τη μπαγκαζιέρα της μέρα μεσημέρι στο Κολωνάκι μαζί με την ενδοσυνεννόηση, αγοράσαμε άλλο ένα ζευγάρι ΒΤ2, οπότε μου είχε μείνει μια σκέτη την οποία την κουβάλαγα μαζί μας. Την διαδικασία ζευγαρώματος των δυο ΒΤ2 τη θυμόμουν απέξω πως γινόταν, αλλά όταν αργότερα την εφάρμοσα καμιά 10αριά φορές, τζίφος, δεν ζευγάρωναν. Έλα μου ντε όμως που «τυχαία» είχα σκεφτεί να βάλω σε pdf μαζί μου το μάνιουάλ της και διάβασα πως γίνεται reset! Με την πρώτη μετά, οκ! Το «χούι» μου έχει μείνει από τη δουλειά. Η καλή προετοιμασία εξασφαλίζει την επιτυχία της αποστολής και αν δε θυμάσαι απέξω καταβατά ολόκληρα που μια φορά μόνο τα έχεις διαβάσει, πάρτα μαζί σου, η τεχνολογία σε εξυπηρετεί. Πόσο κρίμα θα ήταν να βγάζαμε άλλα 1500χλμ στη μουγγαμάρα, ή πόσο θα ανέβαινε ο προϋπολογισμός αν αγοράζαμε καινούργια ενδοσυνεννόηση στο δρόμο, ενώ δούλευαν αυτές που είχαμε;




Όταν μιλάμε για νερό, εννοούμε πολύ νερό! Τα αδιάβροχα είναι απαραίτητα ανεξαρτήτως φύλου! Χωρίς καμία συνεννόηση πλέον μεταξύ μας, συνεχίζουμε ασταμάτητα για 3 ώρες υπό δυνατή και ασταμάτητη βροχή τα επόμενα 250χλμ προσπαθώντας αφενός μεν να τηρούμε απόσταση ασφαλείας μεταξύ μας, αφετέρου να παραμένει ο ένας στο οπτικό πεδίο του άλλου!




Η κατεύθυνσή μας ήταν ανατολική, το ίδιο είναι και όλων των καιρικών φαινομένων στο βόρειο ημισφαίριο. Ευτυχώς ήμασταν ελαφρώς πιο γρήγοροι από το χαμηλό βαρομετρικό και τρεις ώρες μετά, περνώντας έξω από το Μιλάνο ξαναβγήκαμε στη ζέστη και στη λιακάδα για να στεγνώσουμε! Πηγαίνοντας πλέον με 120 και ανοικτή τη ζελατίνα του κράνους η ησυχία που επικρατούσε μετά από τέτοιο βουητό και κρότο της βροχής, ήταν απολαυστική. Το γουργούρισμα του boxer που ακόμη πάει στο ρελαντί με τέτοιες ταχύτητες ξεχωρίζει και ακούγεται σαν μουσική στ’ αυτιά, εκτός από την αίσθηση ασφάλειας που σου παρέχει… Είναι πραγματικά πανάκριβα μηχανήματα γι αυτό δε σε αφήνουν πουθενά. Μην ακούτε τις γνώμες αυτών που δεν τα έχουν ή δεν ξέρουν να τα μεταχειριστούν σωστά και τους βγάζουν ζημιές. Όπου και να γυρίσεις στην Ευρώπη θα δεις μια R1200GS να ταξιδεύει φορτωμένη. Παντού. Αν ένα μηχανάκι το έχεις και το ταλαιπωρείς μέσα σε μια πόλη για 100.000 χλμ και δε σου βγάζει ζημιά, θα σου κάνει τα ίδια για 300.000 χλμ στα ταξίδια.




Μετά την καταιγίδα, η ξαστεριά. Με ένα ελαφρό βουητό στο κεφάλι κάνουμε check - in στο La Garda Village της πόλης του Sirmione, ένα αυτόνομο θέρετρο που έλεγε πολλά για όσους δεν είχαν υπ' όψη τους ελληνικές παραλίες και ελληνικό καιρό.



Συμπληρώνοντας σχεδόν 350 χιλιόμετρα για σήμερα και με τα ρεζερβουάρ σχεδόν άδεια, απλώνουμε τα ρούχα μας και ξεκουραζόμαστε. Λίγο αργότερα, να’ σου και το χαμηλό βαρομετρικό μας ξαναβρίσκειειει…! Ευτυχώς που το θέρετρο που είμαστε διαθέτει τα πάντα και περνάμε το βράδυ χαζεύοντας τη λίμνη και τα κουνελάκια το επόμενο πρωί αφήνοντας τις μπέμπες να ξεπλένονται.



Με συννεφιασμένο, βροχερό, ζεστό καιρό και κατά περιόδους ηλιοφάνεια τις επόμενες 2 μέρες ξεκουραστήκαμε και κάναμε τις βόλτες μας γύρω από τη μεγάλη λίμνη.













Η μικρή πόλη La Garda




Από συζητήσεις των ντόπιων άκουγα ιστορίες για μια παρέα Γερμανών που πέρασε πριν 2 μέρες, με ένα μουρλό Σαλονικιό που ήταν μαζί τους και έτρωγαν τα λάστιχα των GS τους για πρωινό...!












Κάποια στιγμή ευρισκόμενοι στο ομώνυμο χωριό της λίμνης και κάτω από τα υπόστεγα των μαγαζιών, ξέσπασε μια δυνατή καταιγίδα όπου κάτι πράγματα σαν κι αυτό έπεφταν από τον ουρανό! Πρέπει να ήταν αυτά που δημιουργούσαν τα κοπανήματα στα κράνη μας προχτές που ερχόμασταν με την καταιγίδα!




Λοιπόν, έχουμε και σπίτια. Τα ψώνια μας τα κάναμε (αμ δε), άντε να κατηφορίζουμε σιγά σιγά προς Ελλάδα μεριά. Σε χαλαρούς ρυθμούς γράφοντας λίγα και ξεκούραστα χιλιόμετρα κάθε μέρα, ξεκινάμε το άλλο πρωί για τον έναν από τους δύο ενδιάμεσους σταθμούς που είχαμε επιλέξει μέχρι την Ανκόνα, την Μπολώνια.


Τα μηχανάκια μας διανύουν από τα πιο όμορφα κι ευχάριστα χιλιόμετρα της καριέρας τους. Ιταλική autostrada, δροσερός καιρός, λιακάδα, πράσινο παντού, γέφυρες με ποταμάκια, λίμνες και μεις προσεκτικοί και χωρίς να κινδυνέψουμε σε κανένα σημείο, χωρίς να μας ενοχλήσει κανείς Ιταλός οδηγός αλλά και χωρίς να ενοχλούμε και μεις. Δεξιά λωρίδα πάμε πάντα όπως και οι πάντες, αριστερά μόνο για προσπέραση και ελάχιστοι είναι αυτοί που σε προσπερνούν όταν πας με 140. Ούτε και πάει κανείς όμως με 120 στην αριστερή λωρίδα. Το οδόστρωμα με σκληρή και τραχιά επιφάνεια, φθείρει με γρήγορους ρυθμούς τα λάστιχά μας, προσφέροντάς μας όμως αυτό που πρέπει να προσφέρει. Προσπαθούμε να διώξουμε τις κακές σκέψεις από το μυαλό μας, σκεπτόμενοι ότι αργά ή γρήγορα θα είμαστε στην Αθηνών Πατρών πάλι…

Τα μυγάκια επιμένουν να μου χαλάνε τις φωτογραφίες!!!

[gemara]

Αρχική Δημοσίευση από staga1200

...
Καλά η φωτό της Κωνσταντίνας μέσα από το αμάξι δέν υπάρχει λέμε !!!

[frits]

Μπράβο Γιώργο, πάω για ύπνο με χαμόγελο...

[gemara]

Αρχική Δημοσίευση από frits

Μπράβο Γιώργο, πάω για ύπνο με χαμόγελο...