Σάββατο πρωί στο Mont Blanc

[gemara]

Είμαστε στο εμπορικό κέντρο του Μιλάνου, δυο βήματα από την καλή τη Σκάλα του και πριν ακόμη ξεκινήσουμε, τα πόδια μου είχαν αρχίσει ήδη να πονάνε σκεφτόμενα (!) τι έχουν να τραβήξουν για 2 μέρες!




Το φόρτωμα των μηχανών μας είχε γίνει από την Ελλάδα με το εξής σκεπτικό. Όλα τα πράγματα στη 1200 σα να ταξιδεύαμε με μία μηχανή. Η δεξιά και πιο ευρύχωρη βαλίτσα είναι συνήθως η δικιά μου για να χωράει 2-3 τζην, πουκάμισα, παπούτσια περπατήματος, σαγιονάρες, μαγιώ, ξυριστικά, t-shirts, κάλτσες και εσώρουχα που όλα είναι ογκωδέστερα από τα αντίστοιχα γυναικεία τα οποία καταλαμβάνουν την αριστερή βαλίτσα της εξάτμισης. Ζυγισμένη, έφτασε τα 15 κιλά η μια βαλίτσα. Για ταξίδια ανοιξιάτικα – καλοκαιρινά μέχρι 7 ημέρες, οι δυο βαλίτσες χωράνε από μια αλλαξιά για κάθε μέρα για 2 άτομα. Για περισσότερες μέρες, παίρνεις και ένα μικρό απορρυπαντικό μαζί σου. Η τεράστια κεντρική Givi έχει στάνταρ τα αδιάβροχα. Σε αυτό το ταξίδι λόγω αναμενόμενου καιρού μας έδωσε τη δυνατότητα να έχουμε φορεμένα τα καλοκαιρινά μπουφάν και μέσα της τα χειμερινά εναλλάσσοντάς τα αναλόγως. Έμελλε να μας χρειαστούν αργότερα και οι εσωτερικές επενδύσεις των χειμερινών μπουφάν και τα τρία ζευγάρια γάντια που απαιτήθηκαν να έχει μαζί μας ο καθένας! Αν με όλον αυτόν τον εξοπλισμό έπρεπε να σταματήσουμε κάπου για sightseeing για να μην κουβαλάγαμε τα κράνη που περίσσευαν στα χέρια μας, είχα και μια αλυσίδα ποδηλάτου με συνδυασμό και όχι κλειδί (πιο εύκολα χάνω παρά ξεχνάω προς το παρόν!) και τα ασφαλίζαμε στον σκελετό. Μπροστά στο tank bag είχα το τσαντάκι μέσης με τα πορτοφόλια, gps, κινητά κλπ και άλλο ένα βαλιτσάκι με τα φωτογραφικά, φορτιστές και τα τοιαύτα. Στην κεντρική πίσω είχα ένα σετ αυτοφουσκώματος και μπαλώματος ελαστικού που ευτυχώς δε έχει χρειαστεί ποτέ μέχρι τώρα, τυλιγμένα επίσης 2 λουκάνικα των 22 λίτρων το καθένα μαζί με τα χταπόδια τους, γιατί η εμπειρία έχει δείξει ότι πάντα χρειάζονται στο τέλος! Η F650 ξεκίνησε με άδειες τις πλαϊνές, μια γυναικεία τσάντα ώμου και ένα σπρέυ για την αλυσίδα της στην κεντρική.




Για να πάρετε μια ιδέα από τις τιμές που κυκλοφορούν στα κεντρικά μαγαζιά του Μιλάνου, η πρώτη ρoζ βαλιτσούλα PRADA κάνει ακριβώς όσο μια καινούργια 1200GS του ’10, η δεύτερη δεξιά η Salvatore Ferragamo όσο μία 800GS, το ρολόι όσο μια Adventure του ’10 με το πακέτο 3 μαζί με 2 System 6 και τέλος έβαλα ένα φτηνό τρίφτη παρμεζάνας που η τιμή του διακρίνεται…




Το κατά κεφαλή εισόδημα της επαρχίας του Μιλάνου είναι 40.000€ μέσο όρο, το υψηλότερο της Ιταλίας. Το 95% των δικύκλων στο Μιλάνο και σε όλες τις ιταλικές πόλεις αποτελούν τα σκούτερ, τα οποία κινούνται πολύ γρήγορα και οι αναβάτες τους είναι μοιρασμένοι μισοί μισοί άντρες γυναίκες.




Πάρα πολλά και τα ποδήλατα.




Το ότι εκτός πόλεων οι Ιταλοί και οι Ευρωπαίοι μοτοσυκλεττιστές ταξιδεύουν πάνω σε BMW και δη σε boxer είναι γνωστό κι αυτό. Που και που ξεπετάγονταν και 2-3 Harley, αυτές με τα τιμόνια πάνω από τα αυτιά.




Διαπίστωση και σε αυτή την ιταλική πόλη είναι ότι ο κόσμος είναι χαρούμενος και γελάει στους δρόμους, κάτι που το έχουμε ξεχάσει τελευταία στην τσιμεντούπολη…

Σταύρο μάλλον πρέπει να πάρουμε κανα δυνατότερο ζουμ, γιατί με το 18-200 της ΝΙΚΟΝ με παίρνουν χαμπάρι! Με γέλιο και κει όμως!




Το πρωί της επομένης με βρήκε με μια φαεινή ιδέα. Εκτός προγράμματος βλέπω στο χάρτη της Αντζελίνας ότι πολύ κοντά στο Μιλάνο βρίσκεται η Μόνζα. Ανέκαθεν ήταν έτσι, απλά εγώ τώρα το διαπίστωσα... Δεν πεταγόμαστε μια βόλτα λέω μέχρι εκεί, νομίζω ότι υπάρχει ένα γνωστό αξιοθέατο. Η τύχη και η ατυχία μού μου επιφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη. Μπήκαμε στην πίστα την παραμονή του ετήσιου 59ου Ιστορικού Ράλυ της Μόνζα. Αλήθεια, 59 χρόνια πριν, με τι "ιστορικά" αυτοκίνητα έτρεχαν; Χτισμένη από το 1922 είναι η τρίτη αρχαιότερη σε ηλικία στον κόσμο. Δεν μπόρεσα να τη βολτάρω με τη μηχανή λόγω του αυριανού αγώνα, αλλά άλλες μέρες μπορείς να τρέξεις για μισή ώρα με 45€. Αν την θες την πίστα για μια μέρα δικιά σου ολόκληρη, τότε δίνεις 24.000€. Μας άφησαν και περπατήσαμε όλα τα υπόστεγα και τα pits που βλέπουμε στις τηλεοράσεις όταν αναμεταδίδεται ο αγώνας, με τα αυτοκίνητα που προετοίμαζαν. Η συμβολή της ιταλόφωνης οδηγού μου ήταν καθοριστική! Το τι είδα, ακούμπησα και φωτογράφισα δεν περιγράφεται… Δεν το πίστευα! Θα γίνει ξεχωριστή μνεία!




Το γνωστό σημείο στα pits με μαυρίλες από τα σπινιαρίσματα του Fernando Alonso ο οποίος τον προηγούμενο μήνα είχε τερματίσει 3ος στη πίστα της Τουρκίας…

Εικόνες από το πρόσφατο και το παλαιότερο παρελθόν.




Τα αξιοθέατα του Μιλάνου εκατοντάδες, όρεξη να έχουμε να βλέπουμε. Πέρα από τα κτήρια και τα ακίνητα είχε πολλά κινητά και κουνιστά. Καμάρι που θα είχε η μάνα του όταν της έλεγαν, πωπωωω τι ψηλό γιο έχεις καλέ!
Κρίμα το μπόι σου που τραγουδάει μια από τις καλύτερες φωνές της χώρας μας!



Σπάστε πλάκα με τον τύπο στο βάθος ο οποίος παρόλο που ήταν πίτα στο μεθύσι, έχει φρικάρει με τον πατριώτη του!

Οι γυναίκες στο Μιλάνο κοιτάνε τις βιτρίνες και οι άντρες κοιτάνε τις γυναίκες… Όπως θα’ πρεπε άλλωστε.








Ραντεβού στη Μητρόπολη…




Ακριβώς πίσω από το Duomo έχει συμπαθητικά café restaurant. Νόστιμο φαγητό και περνάει από μπροστά σου όλο το Μιλάνο. Πάρα πολύ πλούσια πόλη. Και τα πολλά λεφτά πάνε στις ψωνάρες ως συνήθως. Αλλιώς αν δεν είσαι τα έχεις βρει με άλλα πιο ουσιώδη πράγματα...




Τι θα πάρετε;




Μια salata italiana, ζυμαρικά με pesto και ένα μπουκαλάκι μεταλλικό νερό όχι αφρίζον.




23,50€ σύνολον. 10€ το λίτρο το νερό, ακριβότερο από τη μπύρα. Το Μιλάνο είναι από τις ακριβότερες ιταλικές πόλεις και δίπλα από τα καταστήματα των Prada, Luis Vuiton, SalvatoreFerragamo και Ferrari, δε θα βρείτε ότι φτηνότερο. Το μαγαζί του ντόπιου Γιωργάκη Armani που ξεκίνησε σχεδιάζοντας σώβρακα, καταλάμβανε ένα τετράγωνο ολόκληρο.

Διάβασα ότι ο Αρμάνης ήταν ο πρώτος σχεδιαστής μόδας που μπανάρισε μοντέλα από τις επιδείξεις του όταν είχαν δείκτη μάζας σώματος κάτω από 18 επειδή πρόσφατα είχε πεθάνει ένα μοντέλο από ανορεξία έχοντας φτάσει τα 40 κιλά βάρος με 1,73 ύψος…




Μερικά πράγματα τελικά που μας απασχολούν, απασχολούν και άλλους ανθρώπους. Διαπίστωσα ότι δεν ήμουν ο μόνος που με πονούσαν τα πόδια μου μετά από ένα 7ωρο περίπου "περιπάτου"!




Με λιακάδα έκλεισε και αυτή η ημέρα βρίσκοντάς μας ικανοποιημένους και… ψωνισμένους!




Την επομένη μετά από ένα super breakfast, πως λέμε Superfast και παρόλη τη ζέστη και την καλοκαιρία του Μιλάνου, αναχωρούμε με χειμερινά μπουφάν για να ανέβουμε μέχρι τα σύνορα της Ιταλίας Γαλλίας στα Ευρωπαϊκά Λευκά Όρη, στο Mont Blanc. Εδώ το κόστος των διοδίων ανταποκρίνεται στις παρεχόμενες υπηρεσίες και το πληρώνεις αγόγγυστα.




Έχουμε περάσει τις 2.000 χλμ από το σπίτι μας και οι μηχανές μας εφόσον γράφουν ευκολότερα χιλιόμετρα από αυτά που γράφουν στην πόλη, είναι καταχαρούμενες και έχουμε την εντύπωση ότι πάνε όλο και καλύτερα. Συμβουλή για τους αγχωμένους κατά περιόδους συναδέρφους μοτοσυκλετιστές που διαβάζω, έχετε από τις καλύτερες και πλέον αξιόπιστες μοτοσυκλέττες που έχουν ποτέ κατασκευαστεί. Αν τις προσέχετε και τους κάνετε αυτά που σας έχουν γράψει να τους κάνετε, να τις απολαμβάνετε άφοβα. Στο εξωτερικό παραπάνω από μία στις δυο μοτοσυκλέττες είναι BMW. Οι ξένοι "δε χαρίζονται".

Την επομένη μετά από ένα super breakfast, πως λέμε Superfast και παρόλη τη ζέστη και την καλοκαιρία του Μιλάνου, αναχωρούμε με χειμερινά μπουφάν για να ανέβουμε μέχρι τα σύνορα της Ιταλίας Γαλλίας στα Ευρωπαϊκά Λευκά Όρη, στο Mont Blanc. Εδώ το κόστος των διοδίων ανταποκρίνεται στις παρεχόμενες υπηρεσίες και το πληρώνεις αγόγγυστα. Ανηφορίζουμε σιγά σιγά.